सर्वे जनाः समवदन्—एतत् कर्तव्यम्, यत्नेनापि, यतः सुलभमेवैतत्। तदा गोकर्णः निश्चित्य, भागवतश्रवणं प्रारब्धवान्। तस्य श्रवणार्थं ग्रामप्रदेशेभ्यः जनाः समागताः—पङ्गवः, अन्धाः, वृद्धाः, मन्दगतयः, सर्वे पापक्षयायैव समागच्छन्। तत्र महती सभा समजनि, या देवानामपि विस्मयं जनयति; गोकर्णः स्वासनं गृहीत्वा, कथायाः प्रवचनं आरब्धवान्। तस्मिन्नन्तरे, मृत्युपथगतः अपि जनः तत्र आगतः, सः स्थानं विचिन्वन्, सप्तगुल्मयुक्तं वेणुं ददर्श, योऽवतस्थत्। सः तस्य मूलस्य छिद्रे प्रविश्य, तत्र स्थित्वा, वायुरूपे स्थातुं न अशकत्, सः वेणुमेव प्रविष्टवान्। तत्र, मुख्यविष्णुभक्तब्राह्मणं श्रोत्रृश्रेष्ठं मन्यमानः, धेनुपुत्रः स्पष्टया कथया आद्यस्कन्धात् आरभ्य प्रवृत्तः। प्रत्यहम् दिनान्ते, श्लोकपाठे कृते, अद्भुतं किञ्चिद् अभवत्—सप्तवेणोः एकः ग्रन्थिः स्फुटितः, धर्मिष्ठैः साक्षात्कृतः। द्वितीये दिने सायं द्वितीयः ग्रन्थिः भग्नः; तृतीये दिने अपि सायं तृतीयः ग्रन्थिः भग्नः। एवं सप्तसु दिवसेषु सप्त ग्रन्थयः भग्नाः; द्वादशस्कन्धश्रवणेन सः प्रेतभावं त्यक्तवान्। ततः सः दिव्यरूपं धारयामास—तुलसीमालाविभूषितः, पीताम्बरधरः, मेघश्यामलः, मुकुटकुण्डलयुक्तः। सः त्वरया भ्रातरं गोकर्णं प्रणम्य उवाच—“भवतः कृपया बन्धनात्, प्रेतत्वदोषाच्च विमुक्तः अस्मि।” सः पुनः उवाच—“धन्यं भागवतं प्रवचनं, येन प्रेतपीडाः विनश्यन्ति; धन्यं सप्ताहश्रवणं, येन कृष्णलोकप्राप्तिः सिध्यति।” “सप्ताहश्रवणसमये सर्वे पापा कम्पन्ते; अस्मिन्नेव प्रवचनेन, शीघ्रमेव नः मोक्षः स्यात्। स्निग्धं वा रूक्षं, लघु वा गुरु, वाचा मनसा कर्मणा वा कृतं, श्रवणेन एव पापं दह्यते, यथा वह्निना इन्धनं। अस्मिन् भारते, पण्डितेषु देवसभायां च, ये भागवतश्रवणं न कुर्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलम् इत्युक्तम्।” “किं पोषितदेहस्य रक्षणेन, यः चञ्चलः, शुकोपदेशं न शृणोति? अस्य देहस्य—अस्थिपंजरस्य, स्नायुबन्धनस्य, मांसशोणितलिप्तस्य, त्वगाच्छन्नस्य, दुर्गन्धस्य, मूत्रपुरीषपात्रस्य—कः अर्थः? जरया दुःखेन कर्मफलैः च पीडितः, रोगालयः, दुःखमयः, दुर्निवार्यः, दुर्दम्यः, दूषितः, क्षणभङ्गुरः। अस्य देहस्य—कृमिमलभस्मान्तस्य—चञ्चलैः कर्मभिः किम् अमर्यादं सिध्येत्?” “प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति; तेन पोषिते देहे, किं स्थैर्यम्? सप्ताहश्रवणेन अस्मिन्नेव लोके हरिः प्राप्यते; तस्मात् दोषनाशाय, एतदेव उपायः। यथा जलबिन्दवः जले, यथा कीटकाः प्राणिषु, तथा ये भागवतानुश्रवणविहीनाः, ते जन्मनः पश्चात् म्रियन्ते। शुष्कवेणोः ग्रन्थिभेदः अद्भुतः; किन्तु हृदयग्रन्थेः भागवतश्रवणेन भेदः कियदधिकम् अद्भुतम्!” “हृदयग्रन्थिः भिद्यते, सर्वे संशयाः छिद्यन्ते, कर्माणि क्षीयन्ते, सप्ताहश्रवणेन। यदा मनः भागवततीर्थे स्थितं भवति, यः संसारमलधावनक्षमः, तदा केवलं मोक्षः एव पण्डितैः कथ्यते।” एवं तस्य वदतः, तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यः विमानः समागतः, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, तेजसा विराजमानः। सर्वे दृष्टवन्तः, धुन्धुलीसुतः विमानमासाद्य, तत्र वैष्णवान् दृष्ट्वा, गोकर्णः इदं वचनं अवदत्—“अत्र मम बहवः शुद्धश्रोत्रारः सन्ति; कुतः सर्वेषां सहसा विमाना न आगताः? सर्वैः समं श्रवणं कृतम्; कुतः फले भेदः जातः? हरिभक्ताः एतत् व्याख्येयुः।” हरिदासाः ऊचुः—“श्रवणभेदात् फलभेदः; सर्वैः श्रुतम्, न तु सर्वैः मननं कृतम्। तस्मात् पूजायामपि भेदः जायते, हे नम्र! मृत्युपथगतोऽयं सप्तरात्रोपवासेन श्रवणं कृतवान्, मननध्यानयुक्तः। अयुक्तं ज्ञानं नश्यति, प्रमादात् श्रवणं नश्यति, संशयात् मन्त्रो नश्यति, विक्षिप्तचित्तात् जपः नश्यति। विष्ण्वनिष्टः देशः नश्यति, अयोग्ये श्राद्धं नश्यति, शास्त्रज्ञानरहिते दत्तं दानं नश्यति, कुलं दुष्टाचारात् नश्यति।” “गुरुवाक्ये श्रद्धा, आत्मनि विनयः, मनोदोषजयः, कथायां एकचित्तता—एतानि च यथाशक्ति साध्यन्ते चेत्, तदा श्रवणस्य फलम् अवश्यं लभ्यते; कथा-समाप्तौ वैकुण्ठवासो निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयमेव तव गोलोकं दास्यति।” इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गताः। पुनः मासे परे, गोकर्णः कथां पुनः पठितवान्; तैः अपि सप्तरात्रं श्रवणं कृतम्। हे नारद, कथा-समाप्तौ यदभवत्, तत् शृणु। हरिः स्वयम्, भक्तैः विमानेभ्यः सह, तत्र प्रकटितः; तदा बहवः जयध्वनयः नमःशब्दाश्च अभवन्। हरिः स्वयम्, हर्षवशात्, पाञ्चजन्यं शङ्खं दध्मौ; गोकर्णं परिष्वज्य, तमात्मसमं चकार।