ततः सर्वैः सूर्यस्य वचनानि मोक्षे परमाणि अभ्यनुज्ञायन्त। तस्मिन् काले गोकर्णः सूर्यस्य गतिं निरोधयामास। तदा गोकर्णः जगत्साक्षिणं सूर्यं नमस्कृत्य प्राह—"मोक्षस्य कारणं ब्रूहि।" दूरात् श्रुत्वा सूर्यः स्पष्टं वचनं दत्तवान्—"श्रीमद्भागवतं सप्तदिनानि पठ्यताम्, तेन मोक्षः लभ्यते।" एवं सूर्यः उक्तवान्, सर्वैः तद् धर्मस्य स्वरूपम् अभ्यनुज्ञायि। सर्वे अवदन्—"एतत् कर्तव्यम् यत्नेन, यतः सुलभं हि।" ततः गोकर्णः निश्चयमाकरोत्, भागवतस्य पाठं आरभत। तस्य श्रवणार्थं ग्रामेषु प्रदेशेषु च जनाः आगच्छन्—पङ्गवः, अन्धाः, वृद्धाः, मन्दगत्यः, सर्वे पापनाशाय समागच्छन्। महती सभा तत्र अभवत्, यया देवाः अपि विस्मिताः। गोकर्णः आसनं समासाद्य कथा आरभत। तस्मिन् काले प्रेतात्मा अपि आगतः, स्थानं अन्विष्यन् इतरत्र अपश्यत्—यत्र सप्तग्रन्थयुक्तं वंशं तिष्ठति। तस्य मूलस्य छिद्रे प्रविश्य, श्रवणार्थं तत्र स्थितवान्। वायुरूपे तिष्ठितुं असमर्थः सः वंशे प्रविष्टः। तदा वैष्णवब्राह्मणं मुख्यं श्रोत्रारं मन्यन्, धेनुपुत्रः स्पष्टं भागवतं प्रथमस्कन्धात् आरभ्य कथयामास। दिनस्य अन्ते, श्लोकस्य पाठे, अद्भुतं कृत्यम् अभवत्—वंशस्य ग्रन्थः शब्देन विदारितः, पुण्यजनैः साक्षात्कृतः। द्वितीयदिने सायंकाले द्वितीयः ग्रन्थः विदारितः; तृतीयदिने अपि तृतीयः ग्रन्थः विदारितः। एवं सप्तदिनानि सप्त ग्रन्थाः विदारिताः; द्वादशस्कन्धं श्रुत्वा, सः प्रेतभावं त्यक्तवान्। सः दिव्यं रूपं धारयामास—तुलसीमालया भूषितः, पीतवासाः, मेघश्यामः, मुकुटकुण्डलधारी। सः त्वरितं भ्रातृगोर्णं प्रणम्य उवाच—"तव कृपया बन्धनात् प्रेतत्वदोषात् विमुक्तः अस्मि।" भागवतस्य कथा धन्या, या प्रेतदुःखं नाशयति; सप्तदिनपाठः अपि धन्यः, यः कृष्णधामप्राप्तिफलदः। सप्तदिनश्रवणे सर्वपापानि कम्पन्ते; अस्य कथनस्य श्रवणेन शीघ्रं मोक्षः लभ्यते। यद्वाक्, यन्मनः, यत्कर्म, सः श्रवणेन पापं दहति, यथा अग्निः इन्धनं। भारतभूमौ, विदुषां देवसभायाम् च, ये भागवतकथां न शृण्वन्ति, तेषां जन्म निष्फलम् उक्तम्। पुष्टं दृढं शरीरं रक्षितुं किम्? यत् चञ्चलं, शुकवाक्यश्रवणं विना। अस्य शरीरस्य स्थैर्यं किम्? अस्थिप्रासादः, स्नायुभिः बद्धः, मांसरुधिरलिप्तः, त्वचया आवृतः, दुर्गन्धः, मूत्रपुरीषपात्रम्। जरा, दुःख, कर्मफलैः पीडितम्, रोगगृहः, दुःखमयः, दूषितः, दोषयुक्तः, क्षणभंगुरः। अन्ते कृमि, मल, भस्मनिष्ठः शरीरः; अस्य चञ्चलशरीरेण कृतानि कर्माणि स्थिरफलानि न यान्ति। प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति; तेन पोषिते शरीरं स्थिरत्वं किम्? सप्तदिनश्रवणेन हरीः अस्मिन लोके लभ्यते; दोषनाशाय एष एव उपायः। यथा जलफेनाः, यथा जीविषु कीटकाः, ये भागवतकथाश्रवणं विना, ते केवलं मरणाय जन्मन्ति। शुष्कवंशग्रन्थविदारणं अद्भुतम्; किं पुनः हृदयग्रन्थविदारणं श्रवणेन। सप्तदिनश्रवणेन हृदयग्रन्थः विदारितः, सर्वसन्देहाः छिन्नाः, कर्मक्षयः। यदा मनः पुण्यतीर्थे कथास्नाने स्थाप्यते, यत् संसारमलध्वंसनं समर्थम्, तदा मोक्षः एव विदुषां कथ्यते। एवं वदति, तस्मिन् काले दिव्यः विमानः आगतः, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतः, तेजसा दीप्तः। सर्वे पश्यन्तः, धुन्धुलिपुत्रः विमानं आरोहति; तत्र वैष्णवान् विमानस्थं दृष्ट्वा, गोकर्णः वदति—"अत्र मम शुद्धश्रोता बहवः; सर्वेषां विमानं एकस्मिन काले किम् न आगतम्?" "सर्वे समं श्रुतवन्तः; फलभेदः किम्? हरिभक्तजनाः व्याख्यातु।" हरिदासाः ऊचुः—"इह फलभेदः श्रवणभेदात्; सर्वे श्रुतवन्तः, न सर्वे मननं कृतवन्तः। अतः फलभेदः पूजायाम् अपि जायते।" प्रेतात्मा सप्तरात्रं उपवासेन श्रवणं कृतवान्, मननं, एकाग्रता च कृतवान्। अस्थिरं ज्ञानं नश्यति, श्रवणं प्रमादेन नश्यति, मन्त्रः संशयेन नश्यति, पाठः विक्षिप्तमना नश्यति। विष्णुपूजायुक्तं स्थानं नश्यति, अयोग्यस्य श्राद्धं नश्यति, अशास्त्रज्ञाय दत्तं दानं नश्यति, कुलं दुष्कर्मणा नश्यति। गुरुवाक्ये श्रद्धा, स्वान्तरे विनयः, मनदोषजयः, कथायाम् अविचलितस्मृतिः—एतानि च यदि साध्यन्ते, तदा श्रवणस्य फलम् अवश्यं लभ्यते; कथा समाप्तौ वैकुण्ठवासः निश्चितः। हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयं तुभ्यं गोलोकं दास्यति। इति उक्त्वा, सर्वे हरिभक्तजनाः वैकुण्ठं गतवन्तः। अनन्तरं मासे गोकर्णः पुनः कथां आरभत; तत्र पुनः सप्तरात्रं श्रवणं कृतम्।