विद्वांसः, योगनिष्ठाः, बुद्धिमन्तः, ब्रह्मवादिनः च — सर्वे अपि शास्त्रसमूहान् विचिन्वन्तः तस्य मोक्षस्य उपायं न पश्यन्। ततः सर्वैः सूर्यस्य वचनं मोक्षविषये परमं प्रतिष्ठितम्। तस्मिन्नेव काले गोकर्णः सूर्यस्य वेगं निरोधयामास। सः सूर्यं जगत्साक्षिणं नमस्कृत्य मोक्षस्य कारणं पृच्छति स्म। दूरात् तत् श्रुत्वा सूर्यः स्पष्टं वाक्यं उवाच। सूर्यः उवाच — श्रीमद्भागवतस्य सप्तदिने पाठः मोक्षं ददाति। एवं सूर्यवचनं श्रुत्वा सर्वे तं धर्मस्वरूपं अनुमन्यन्ते स्म। सर्वे अब्रुवन् — एतत् प्रयत्नेन कर्तव्यम्, यतः अतीव सुलभम्। गोकर्णः निश्चित्य भागवतपाठं आरभत। तस्य श्रवणाय ग्रामेभ्यः प्रदेशेभ्यः च जनाः आगच्छन् — पङ्गवः, अन्धाः, वृद्धाः, मन्दगत्यः च, सर्वे पापकृत्यनाशाय समागताः। महान् सभासमूहः जातः, यः देवेष्वपि विस्मयं जनयामास, यदा गोकर्णः आसनं गृहीत्वा कथा आरभत। तस्मिन्नेव काले सः प्रेतात्मा अपि आगतः, स्थानं अन्वेषयन् इह-तत्र अपश्यत्। तत्र सप्तगुणयुक्तं बृहत् वंशं द्रष्ट्वा, तस्य अधः छिद्रं प्रविश्य, तत्र स्थित्वा, वायुरूपे स्थातुं न अशक्नोत्, वंशे प्रविष्टः। वैष्णवब्राह्मणं मुख्यं श्रोतारं मन्यन्, धेनुपुत्रः भागवतस्य प्रथमस्कन्धात् स्पष्टं वृतान्तं आरभत। दिनस्य समाप्तौ, श्लोकपाठे, अद्भुतं दृश्यं अभवत् — वंशगुच्छः शब्देन विदारितः, सत्पुरुषैः दृष्टः। द्वितीयदिने सायं द्वितीयः गुच्छः विदारितः; तृतीयदिने, तृतीयः अपि सायं विदारितः। एवं सप्तदिवसैः सप्तगुच्छाः विदारिताः; द्वादशस्कन्धश्रवणे सः प्रेतभावं त्यक्त्वा दिव्यरूपं प्राप्तवान्। सः तुलसीमालया भूषितः, पीतकौशेयवस्त्रधारी, मेघश्यामः, किरीटी, कुण्डलयुक्तः दिव्यरूपं धारयामास। तदानीं सः भ्रातृगोर्णं प्रणम्य उवाच — "तव करुणया मम बन्धनं प्रेतत्वदोषः च नष्टः।" "धन्यं भगवतकथनं, यत् प्रेतदुःखनाशनं; धन्यः सप्तदिने पाठः, यः कृष्णधामफलप्रदः। सप्तदिने श्रवणे सर्वपापानि कम्पन्ते; अस्य कथनस्य श्रवणात् शीघ्रं मोक्षः सिध्यति।" "स्निग्धं वा शुष्कं, लघु वा गुरु, वाक्-मनः-कर्मणा कृतं, श्रवणं पापं दहति, यथा अग्निः इन्धनं।" "भारतदेशे, विदुषां मध्ये, देवसभा मध्ये च, यः भागवतकथनं न शृणोति, तस्य जन्म निष्फलं कथ्यते।" "पुष्टं स्थिरं शरीरं रक्षितुं किम्? यद् शुकवाक्यश्रवणं न अस्ति।" "अस्थिपञ्जरं, स्नायुभिः बद्धं, मांस-रुधिरलेपितं, त्वचया आच्छादितं, दुर्गन्धं, मूत्रपुरीषपात्रं।" "जरया, दुःखेन, कर्मफलैः पीडितं, रोगालयं, दुःखयुक्तं, दुर्निवार्यं, दूषितं, दोषयुक्तं, क्षणमात्रे नष्टं।" "शरीरं कृमि-पूय-भस्मान्तं कथ्यते; अस्थिरकर्मणा, तेन किम् स्थिरं सिध्येत्?" "प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति; तेन पुष्टं शरीरं स्थिरं किम्?" "सप्तदिने श्रवणेन हरीः अस्मिन्लोके लभ्यते; तेन दोषनाशाय एष उपायः।" "यथा वारिणि फेनः, यथा जीवेषु कीटः, ये भागवतश्रवणं न लभन्ते, ते केवलं मृत्याय जायन्ते।" "शुष्कवंशगुच्छस्य विदारणं अद्भुतम्; किं तु हृदयगुच्छस्य श्रवणेन विदारणं अतीव अद्भुतम्।" "हृदयगुच्छः विदारितः, सर्वसंशयाः छिन्नाः, कर्माणि क्षयन्ति, सप्तदिने श्रवणेन।" "मनः यदा कथातीर्थे स्थिरं भवति, यः संसारपङ्कमलिनं शुद्धीकरोति, तदा केवलं मोक्षः इति विद्वद्भिः कथ्यते।" एवं वदति तस्मिन् काले दिव्यं विमानं आगतम्, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतं, तेजोमयं। सर्वे पश्यन्तः, धुन्धुलीपुत्रः विमानं आरुरोह। तत्र वैष्णवान् विमानस्थं दृष्ट्वा गोकर्णः इदं वचनं उवाच। "इह मे अनेके शुद्धश्रोता; सर्वेषां एकस्मिन काले दिव्यविमानं किम् न आगतम्?" "सर्वे समं श्रवणं कृतवन्तः; किं तु फलभेदः कुतः? हरिभक्ताः तद् व्याख्येयुः।" हरिदासाः ऊचुः — "श्रवणभेदात् फलभेदः; सर्वे श्रुतवन्तः, किं तु सर्वे मननं न कृतवन्तः। अतः पूजायामपि भेदः जायते, आर्य।" "प्रेतात्मा सप्तरात्रं उपवासश्रवणं कृतवान्, तथा गम्भीरमननं, मनः एकाग्रता अपि।" "अस्थिरज्ञानं नश्यति, श्रवणं प्रमादेन नश्यति, मन्त्रः संशयेन नश्यति, पाठः व्यग्रेण मनसा नश्यति।" "यत्र विष्णुभक्तिः नास्ति, तत्र स्थानं नश्यति; श्राद्धं अयोग्याय कृतं नश्यति; दानं अशास्त्रज्ञाय नश्यति; कुलं दुष्कृत्येन नश्यति।" "गुरुवचनविश्वासः, आत्मन्य् नम्रता, मनोदोषविजयः, कथायां अखण्डितचित्तता —" "एतेषु साधितेषु श्रवणफलं सिध्यति; कथायाः अन्ते सर्वे वैकुण्ठवासः निश्चितः।" "हे गोकर्ण, गोविन्दः स्वयं तुभ्यं गोलोकं दास्यति।" इत्युक्त्वा सर्वे हरिभक्ताः वैकुण्ठं गताः।