मम कर्मणां गणना नास्ति, महान् अज्ञानवशात् परिवर्तितानि; अहं लोकान् हिंसितवान्, स्त्रीभिः दुःखेन हतः। अतः, भूतभावं प्राप्तवान्, दीनस्थितिं धारयामि; वायुपर्यायः जीवामि, केवलं दैवदत्तं फलम् उपनयामि। हे मित्र, करुणासागर, भ्रातः, शीघ्रं मोचय माम्! इत्येव वचनं श्रुत्वा, गोकरणः तं प्रति इदं उवाच। गोकरणः उवाच—तव निमित्तं गयायाम् विधिवत् पितृयज्ञं कृतवान्; कथं तव मोक्षः न प्राप्तः? इदं खलु आश्चर्यं मे। यदि गयाश्राद्धात् अपि मोक्षः न लभ्यते, तर्हि अन्यः उपायः नास्ति; किं ते करिष्यामि, हे भूत, सत्यं विस्तरेण वद। भूतः उवाच—शतं गयाश्राद्धानि कृत्वापि मोक्षः न भविष्यति; अन्यं उपायं चिन्तय तव मोक्षार्थम्। तस्य वचनं श्रुत्वा गोकरणः विस्मितः अभवत्—यदि शतशः श्राद्धैः अपि मोक्षः न लभ्यते, तव विमोचनं कठिनं नूनम्। अधुना, स्वस्थाने स्थीयतां, हे भूत, निर्भयः भव; अहं चिन्तयिष्यामि, किञ्चित् कर्म करिष्ये, यत् तव मोक्षाय भविष्यति। इति तेन उपदिष्टः धुन्धुकारीः स्वस्थाने गतः। गोकरणः तां रात्रिं चिन्तायाम् अपि व्यतीतान्, न निद्रां प्राप। प्रभाते तं आगतम् दृष्ट्वा, जनाः हर्षेण समागत्य, तेन रात्रौ यद् अभवत् तत् सर्वं श्रावयामास। योगनिष्ठाः पण्डिताः, ब्रह्मवादिनः, विद्वांसः, तैः शास्त्रसमूहान् परीक्ष्य अपि, तस्य मोक्षाय उपायः न दृष्टः। ततः सर्वैः सूर्यस्य वचनं मोक्षार्थं श्रेष्ठम् इति स्थापनं कृतम्। तस्मिन्नेव काले, गोकरणः सूर्यस्य वेगं निरुद्धवान्। हे लोकसाक्षिन्, ते नमः; मोक्षस्य कारणं वद। इत्थं दूरात् श्रुत्वा, सूर्यः सुस्पष्टं वचनं दत्तवान्— सप्ताहं श्रीमद्भागवतं श्रावय—एतत् मोक्षाय। इति सूर्यः उक्तवान्, तद् सर्वे धर्मरूपं इति स्वीकृतवन्तः। सर्वे ऊचुः—एतत् यत्नेन कर्तव्यम्, यतः सुगमं। गोकरणः निश्चित्य, भागवतश्रवणं आरब्धवान्। तस्य श्रवणार्थं ग्रामात् प्रदेशात् जनाः आगच्छन्—पङ्गवः, अन्धाः, वृद्धाः, मन्दगाः, सर्वे पापनाशाय आगच्छन्। महती सभा अभवत्, देवेषु अपि आश्चर्यं जनयन्ती, गोकरणः आसनं गृहीत्वा कथा आरब्धवान्। तस्मिन्काले, भूतः अपि आगतः, स्थलं अन्विष्यन् इदं तत्र सप्तनोडं वेणुं दृष्टवान्। तस्य अधः छिद्रं प्रविश्य, श्रवणाय तत्र स्थितवान्। वायुरूपे स्थातुं अशक्नुवन्, वेणुम् प्रविष्टवान्। वैष्णवब्राह्मणं श्रेष्ठं श्रोतारं मन्यते, धेनुपुत्रः भागवतं प्रथमस्कन्धादारभ्य स्पष्टं कथयामास। दिवसस्य अन्ते, श्लोकं श्रावयित्वा, अद्भुतं जातम्—वेणो नोडः शब्देन विदारितः, सत्पुरुषैः दृष्टः। द्वितीयदिने सायं द्वितीयः नोडः विदारितः; तृतीयदिने अपि सायं तृतीयः नोडः विदारितः। एवं सप्तदिनानि सप्तनोडानि विदारितानि; द्वादशस्कन्धं श्रुत्वा, भूतभावं त्यक्तवान्। दिव्यरूपं धारयामास, तुलसीमालया भूषितः, पीतवस्त्रधारी, मेघश्यामः, किरीटी, कुण्डलयुक्तः। सः त्वरितं भ्रातरं गोकरणं प्रणम्य उवाच—तव करुणया, बन्धनात् तथा भूतत्वदोषात् विमुक्तः अस्मि। धन्यं भागवतकथनं, यत् भूतदुःखं नाशयति; धन्यं सप्ताहश्रवणं, यत् कृष्णधामप्राप्तिफलम् ददाति। सप्ताहश्रवणाय सर्वे पापानि कम्पन्ते; एषा कथा अस्माकं शीघ्रं मोक्षं दास्यति। शुष्कं वा तिक्तं वा, लघु वा गुरु वा, वाचाम् मनसः कर्मणः वा, श्रवणं पापं दहति, यथा अग्निः दारुं। भारतभूमौ, विदुषां मध्ये, देवसभायाम् अपि, यस्य भागवतश्रवणं न भवति, तस्य जन्म निष्फलम् इति घोषितम्। कायस्य रक्षणं पुष्टस्य, स्थिरस्य, किं फलम्, यदि शुककथायाः श्रवणं न भवति? अस्थिपञ्जरः, स्नायुभिः बद्धः, मांसरक्तेन लिप्तः, त्वचया आवृतः, दुर्गन्धः, मूत्रपुरीषपात्रम्। जरया, शोकैः, कर्मफलैः पीडितः, रोगगृहः, दुःखः, पूरणे कठिनः, सहने दुष्करः, दूषितः, दोषयुक्तः, क्षणमात्रे नश्यति। शरीरं कृमिमलभस्मान्तं कथं तेन अस्थिरकर्मणः स्थिरं किमपि सिध्यति? प्रातः कृतं अन्नं सायं नश्यति; तेन अन्नेन पुष्टे शरीरस्य स्थायित्वं कुतः? सप्ताहश्रवणेन हरीः अस्मिन् लोके लभ्यते; तस्मात् दोषनाशाय एषः उपायः। यथा जलबिन्दवः, यथा कीटाः, ये कथा श्रवणं न लभन्ते, ते जन्मन्ति केवलं मरणाय। शुष्कवेणुनोडस्य विदारणं अद्भुतम्; किं तु हृदयनोदस्य विदारणं श्रवणेन अतिव अद्भुतम्। हृदयनोदः विदारितः, सर्वे संशयाः छिन्नाः, तस्य कर्माणि क्षीणानि, सप्ताहश्रवणं कृतं चेत्। मनः यत्र कथातीर्थे स्थाप्यते, यः संसारमलधौतिसमर्थः, तत्रैव मोक्षः इति विद्वांसः कथयन्ति। एवं वदन्, तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यं रथं आगतम्, वैकुण्ठवासिभिः परिवृतम्, तेजसा दीप्तम्।