एवं विपरीतम् अवस्थां दृष्ट्वा, गोकरणः धैर्ययुक्तः समाहितचित्तश्च, तं दुःखितं जनं सन्दृश्य निश्चित्य उवाच। सः गोकरणः तम् अपृच्छत्— "कः त्वम्, या रात्रौ भीषणः दृश्यसे? कुतः एषा अवस्था ते प्राप्ता? किं भूतः, किं प्रेतः, किं पिशाचोऽसि? वद नः।" एवं स गोकरणेन पृष्टः, सः पुरुषः पुनः पुनः उच्चैः क्रन्दन्, वाक्यं वक्तुं न अशक्नुवन्, केवलं चेतनासूचकानि संकेतचिह्नानि दर्शयामास। ततः गोकरणः हस्तयोः जलं आदाय, तम् उत्तोल्य उत्थाप्य, तस्यैव कर्मणः प्रभावात्, सः पापात्मा विमुक्तः भाषितुं आरब्धवान्। स प्रेतः उवाच— "अहं तव भ्राता, धुन्धुकारी नाम, स्वकर्मदोषेण मानुष्यजन्म नष्टवान्। मे महत् अज्ञानपरिवर्तितानि कर्माणि गण्यन्ते न; लोकान् हिंसितवान्, स्त्रीभिः दुःखितः हतोऽहम्। तस्मात् प्रेतताम् आपन्नः, इयं दारुणी अवस्था मे जाताऽस्ति; वायुभक्षः जीवामि, यथायोग्यं कर्मफलमवाप्नोमि। अहो बन्धो, करुणासिन्धो, भ्रातः, शीघ्रं मां मोचय! इति तस्य वचनं श्रुत्वा, गोकरणः तम् इदं प्रोवाच। गोकरणः उवाच— "तव कृते मया विधिवत् गयायां पितृश्राद्धं कृतम्। कथं त्वं न विमुक्तः? एष ममातिप्रश्नः। यदि गयाश्राद्धात् अपि न मुच्यते, अन्यः उपायः नास्ति। किं करवानि ते, प्रेत, सत्यम् आख्याहि विस्तारतः।" प्रेतः उवाच— "शतगयाश्राद्धेन अपि न मुच्ये। अन्यं उपायं चिन्तय तव बुद्ध्या, यः मोक्षाय स्यात्।" एवं तस्य वचनं श्रुत्वा, गोकरणः विस्मितः— "यदि शतश्राद्धात् अपि न मोक्षः, तव विमोचनं कठिनम्। अतः, त्वं स्वस्थाने स्थेहि, प्रेत, अभयेन। अहं चिन्तयिष्यामि, यत् किञ्चिद् उपायं ते मोक्षहेतुम्।" एवं तेन उक्तः, धुन्धुकारी स्वस्थानं गतः। गोकरणः तां रात्रिं चिन्तायाम् अव्यतीत्य, न निद्रां लेभे। प्रभाते, तं आगतम् दृष्ट्वा, जनाः प्रमुदिताः समागच्छन्। सः तेषां मध्ये, रात्रौ यत् घटितं, सर्वं न्यवेदयत्। तत्र योगनिष्ठाः, पण्डिताः, ब्रह्मवादिनश्च, सर्वे शास्त्रसमूहं परीक्ष्य, तस्य मोक्षस्य उपायं न अपश्यन्। ततः सर्वैः, सूर्यस्य वचनं तस्य मोक्षार्थं परमं स्थिरं कृतम्। तस्मिन्न् समये, गोकरणः सूर्यगत्याः वेगं निरुद्धवान्। "हे विश्वसाक्षिन्! नमामि त्वाम्। मोक्षकारणं वद।" इति दूरात् श्रुत्वा, सूर्यः प्रकाशेन वाक्यम् उक्तवान्। "श्रीमद्भागवतस्य सप्ताहश्रवणं मोक्षदं," इति सूर्यः उक्तवान्। सर्वे तद् धर्मस्वरूपं मन्यन्ते स्म। सर्वे ऊचुः— "एतत् यत्नेन कर्तव्यम्, हि एष सुकरः।" गोकरणः निश्चित्य, भागवतश्रवणं आरब्धवान्। तस्य श्रवणार्थम्, ग्रामेभ्यः, देशेभ्यश्च, पङ्गवः, अन्धाः, वृद्धाः, जडाः, सर्वे पापक्षयाय समागताः। महासभा जाता, या देवतानाम् अपि विस्मयकारिणी। गोकरणः आसने उपविश्य, भागवतकथां आरब्धवान्। तस्मिन्न् समये, प्रेतः अपि आगतः, स्थानमवलोकयन्। तत्र सप्तनोडयुक्तं वेणुं दृष्ट्वा, तस्य अधस्तात् छिद्रे प्रविश्य, तत्र स्थितः। वायुरूपेण स्थितुं अशक्नुवन्, सः वेणुमेव प्रविष्टवान्। मुख्यवैष्णवब्राह्मणं श्रोतारं मन्यन्, धेनुपुत्रः स्पष्टया कथां प्रथमस्कन्धात् आरब्धवान्। दिनान्ते, श्लोकपाठे, अद्भुतं द्रष्टव्यम् अभवत्— वेणो मध्ये एकः नोडः शब्देन विदारितः। द्वितीये दिने, सायं, द्वितीयः नोडः विदारितः; तृतीये अपि तथा, तृतीयः नोडः। एवं सप्तसु दिवसेषु, सप्त नोडाः विदारिताः; द्वादशस्कन्धश्रवणेन, प्रेतभावं जहौ। सः दिव्यं रूपं धारयामास— तुलसीमालाविभूषितः, पीताम्बरधरः, मेघश्यामलः, मुकुटकुण्डलधारी। सः भ्रातरं गोकरणं सस्मितं प्रणम्य, "तव कृपया बन्धनात् प्रेतत्वदोषाच्च विमुक्तः अस्मि," इत्युक्तवान्। "धन्यं भागवतं, यत् प्रेतशोकविनाशकं; धन्यं सप्ताहश्रवणं, यत् कृष्णलोकप्राप्तिदायकम्। सप्ताहश्रवणे कृतमात्रे, सर्वे पापानि कम्पन्ते; एषा कथा शीघ्रं नः मोक्षदायिनी। स्निग्धं रूक्षं लघु स्थूलं, वाचा मनसा कर्मणा वा कृतं, श्रवणेन एव पापं दग्धं भवति, यथा वह्निना इन्धनम्। भारते भूमौ, मुनिसंसदि, देवसभायां च, यस्य कथा न श्रूयते, तस्य जन्म निष्फलम्। किं पुष्टदेहस्य रक्षणेन, यः शुकशास्त्रं न शृणोति, तस्य स्थैर्यं किम्? स्थूलास्थिपञ्जरः, स्नायुबद्धः, मांसशोणितलेपितः, त्वगावरणः, दुर्गन्धः, मूत्रपुरीषपात्रः। जरया, शोकैः, कर्मफलैश्च पीडितः, व्याधिगृहः, दुःखमयः, दुष्पूरः, दुष्सहः, दूषितः, दोषयुक्तः, क्षणभङ्गुरः। कृमिपूयभस्मान्तं शरीरम्, तेन कृतानि चञ्चलानि कर्माणि कथं स्थायिष्णुं सिद्धिं प्राप्नुयुः? प्रातः कृतं भोजनं सायं नश्यति; तेन पोषिते देहे, स्थैर्यं किम्? सप्ताहश्रवणेन, अस्मिन्नेव लोके, हरिः प्राप्यते; तस्मात् दोषनाशाय, एष एव उपायः।