तदा ताः कन्याः, प्रत्येकस्याः स्वस्वभावेन, हृदयं श्रीकृष्णे समर्प्य, “एष मे पतिरस्तु, स च सृष्टा अनुमोदयतु” इति कामयन्त्यः स्थिताः। स भगवान् कृष्णः ताः सम्यक् परिधानवस्त्रधारिणीः, सेवकजनैः, महद्भिः कोशैः, रथैः, अश्वैः, विपुलधनसमृद्ध्या च सहिताः द्वारकां प्रेषयामास। तत्र केशवः षट्चत्वारिंशत् शीघ्रगामिनः, चतुर्दन्तिनः, श्वेतगजांश्च, ऐरावतवंशसम्भवान्, प्रेषितवान्। भगवान् स्वर्गनाथस्य निकेतनं गत्वा, अदितये कुण्डले दत्वा, देवराजेण इन्द्राण्या च सम्पूजितः। ततः भार्यया प्रेरितः, पारिजाततरुं समूलं कृत्वा, गरुडे स्थाप्य, देवान् सह इन्द्रेण जेत्वा, स्वपुरीं प्रापयत्। स तं पारिजाततरुं सत्यभामायै न्यवेशयत्, येन तस्याः गृहवाटिकायाः शोभा वर्धिता। तस्य सुरभिगन्धलुब्धाः मधुपाः, स्वर्गात् तमनुसृत्य आगताः। तदा सत्यभामा मुकुटाग्रैः अच्युतपादौ प्रणम्य, कामस्य सिद्धिं प्रार्थयन्ती स्थितवती। एवं महात्मनः कार्यसिद्धिः—किं दुःखमिदं देवेषु गर्वान्धकारस्य! ततः स भगवान् एकक्षणे, यथायोग्यरूपाणि धारयन्, तासां स्त्रीणां स्वस्वगृहेषु विवाहमकरोत्। स गृहेषु तासां, सर्वसमासमानातिरिक्तः, स्वैः कामैः प्रमोदमानः, स्वपत्नीभिः सह, गृहस्थवत्, रममाणः स्थितवान्। एवं लक्ष्मीस्पतिं पतिं प्राप्य, यस्य पन्थानं ब्रह्मादयोऽपि न जानन्ति, ताः स्त्रियः प्रमुदिताः, सततं वर्धमानप्रीत्या, स्मितैः, कटाक्षैः, साङ्गसंयोगैः, विनोदवाक्यैः, लज्जया च, तं सेवाम् अकरोत्। शतशः दास्यः अपि, तं प्रभुं, उपगमने, आसने, पूजायाम्, पादप्रक्षालने, ताम्बूलसमर्पणे, विश्रामे, व्यजननं, सुरभिमाल्ये, केशरचने, शय्योपस्थाने, स्नाने, दाने च, सेवां प्राकुर्वन्। एवं दशमस्कन्धस्य एकोनषष्टितमः अध्यायः, “पारिजाताहरणं नरकवधश्च” इति, श्रीमद्भागवतमहापुराणे, परमहंसशास्त्रे, समाप्तः। अथ श्रीबादरायण उवाच—एकदा भैष्मी स्वसखीभिः सह, स्वपतेः, जगद्गुरोः, स्वस्य शय्यायाम् सुखोपविष्टस्य, व्यजनं वहन्त्या, सेवां चकार। स भगवान्, येन लीलया सृष्टिस्थितिलयाः क्रियन्ते, स यदुकुले अजायत, स्वपशुपालनाय स्वजनरक्षायै च। तस्य अन्तःपुरे, मुक्ताहारलताभिः, छत्रैः, रत्नदीपैः, भूषिते, मल्लिकामाल्यैः, पुष्पैः, भ्रमरनिनादैः, चन्द्रांशुप्रवेशैः च, वातायनद्वारैः उज्ज्वलिते, पारिजातवनगन्धवहैः मारुतैः, उद्यानसमृद्ध्या, अगुरुधूपैः च, स्फुटे, शुभ्रशय्योपरी, क्षीरफेनसदृशे, स भगवान् विश्वेश्वरः सुखोपविष्टः आसीत्। तत्र सखीहस्तात् मणिदण्डव्यजनं गृहीत्वा, देवी तं जगन्नाथं सेवामकरोत्। तस्याः पादसञ्चारेण मणिनूपुरध्वनिः, हस्तयोः अङ्गुलीयककङ्कणव्यजनशोभा, वस्त्रान्तर्निहितस्तनकुम्भयोः कुङ्कुमरागः हारस्य, अनर्घ्यकाञ्चनलता च कटिस्थले, अच्युतस्य पार्श्वे तां शोभयामास। तस्याः रूपश्रीसम्पन्नायाः, एकमेव शरणं प्रपन्नायाः, स्वलीलया तद्रूपानुरूपां रूपिणीं दृष्ट्वा, हरिः सन्तुष्टः, कुञ्चितकुन्तलैः, कुण्डलैः, शोभमानहारैः, अमृतस्मितैः च, तां प्रेक्ष्य सस्मितमुवाच। श्रीभगवान् उवाच—हे राजकन्ये! त्वां लोकरक्षकाः नृपाः, महाबलसम्पन्नाः, धनसमृद्धाः, रूपवन्तः, दानशीलाः, वीर्ययुक्ताश्च, पत्नीभावाय वाञ्छितवन्तः। तान् सर्वान् उपेक्ष्य, शिशुपालादीन् दर्पयुक्तान् नृपांश्च तिरस्कृत्य, भ्रात्रा पित्रा च दत्ता त्वम्, किंस्वित् न स्वजातिसमं कञ्चन वरयामास? हे सुन्दरभ्रु! राज्ञां भीत्या, बलिनः शत्रून् कृत्वा, राजासनं परित्यज्य, सागरे शरणं गता त्वम्। स्त्रियः खलु, येषां पथः न ज्ञायते, ये च संसारमार्गं त्यक्तवन्तः, ताः दुःखमेव प्राप्नुवन्ति। वयं सदैव दरिद्राः, दरिद्रेषु च प्रियाः; अतः, हे तन्वङ्गि, धनिन्यः स्त्रियः मां न विन्दन्ति। विवाहः मैत्री च तुल्यैः एव शोभते—धनजातिवीर्यरूपश्रीस्तम्भेषु—न कदापि श्रेष्ठाधमयोः। हे विदर्भराजकन्ये! एतद् न जानन्त्या, गुणहीनं माम्, व्यर्थं वन्द्यमानं व्रजचरैः, त्वया वरितम्। तस्मात् त्वं स्वजात्युत्तमं क्षत्रियवीरं वरय, येन तव इहामुत्र च श्रेयः स्यात्। शिशुपालः, शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, अन्ये च नृपाः, हे सुश्रोणि, मम शत्रवः, तव च ज्येष्ठभ्राता रुक्मी तेषु एव। त्वं मया आनिता, तेषां नृपाणां मदमत्तानां गर्वहरणाय, साधूनां हिताय, दर्पनाशाय च। अहं तु निःस्पृहः, न पत्न्याः, न पुत्रस्य, न सुखस्य वाञ्छकः; आत्मारामः एव, मम गृहं दीपहीनयज्ञवत्। शुक उवाच—एवं वदित्वा, भगवान् तस्याः प्रियायाः, आत्मनः अविभाज्यायाः, गर्वं निःशेषं दृष्ट्वा, मौनं समुपैति। तस्य त्रैलोक्यनाथस्य एतादृशं कठोरं वचनं, पूर्वं कदापि अप्राप्तं, श्रुत्वा, सा महार्हा पतिव्रता, भीता, हृदयकम्पिता, दुःखसागरमग्ना, विलपन्ती स्थितवती। सा सुपादाङ्गुल्या, रक्तनखच्छायया, भूमौ रेखां रेखयन्ती, अञ्जनरागेण तमालिता अश्रूणि मुञ्चन्ती, स्नेहसिक्तस्तनयुग्मा, कुङ्कुमलेपिता, शिरसा नम्रवदना, दुःखगद्गदया वाचा, स्थिता। असह्यशोकभीतिदुःखसम्प्लुता, मन्दहस्ता, मणिकङ्कणमुक्ता, व्यजनं पतितम्, सस्मार, सशोकविह्वलचित्ता, वायुविद्धा कदलीव, सस्फुरितकेशा, मूर्च्छिता पतिता। तां तथा विलपन्तीं, प्रियाप्रेम्णा बद्धं आत्मानं, तस्याः गाढं प्रेम न अवबुध्य, कृष्णः कृपया संपन्नः। स शीघ्रं शय्यायाः अवतीर्य, चतुर्भुजो भगवान्, तां उत्तोल्य, केशान् संहृत्य, पद्महस्तेन वदनं समुन्मार्जयत्। अश्रूणि चक्षुषोः, शोकसिक्ते स्तनयुग्मे च, पाणिना अपोह्य, बाहुना आलिङ्ग्य, तां केवलं स्वपतिस्नेहपरां, समाश्वासयत्। स भगवान्, सान्त्वनकुशलः, तां संतप्तां, गर्वविनोदनपरिहासविह्वलचित्तां, यद्यपि दुःखाय अयोग्यां, साधूनां शरण्यः, कृपया समाश्वासयत्।