भूमिः भगवन्तं देवदेवेशं शङ्खचक्रगदाधरं भक्तानां कामरूपिणं परमात्मानं प्रणम्य इदम् उवाच—"नमस्ते पद्मनाभाय, नमस्ते पद्ममालिने, नमस्ते पद्मनेत्राय, नमः पद्माङ्घ्रये तुभ्यम्। नमो भगवते वासुदेवाय विष्णवे पुरुषोत्तमाय बीजाय पूर्णविद्याय नमः। अजाय त्वं जगतां स्रष्ट्रेऽनन्तवीर्याय सर्वात्मने पराय चान्तर्याय नमोऽस्तु ते। त्वं हि सर्गकामो भीषणं रूपमधत्त विष्वग्विनाशाय, लोकस्यानुग्रहार्थं सत्त्वं जगन्नाथ त्वमेव कालः, पदार्थः, पुरुषोत्तमः च। पृथिव्यापस्तेजोवाय्वाकाशेन्द्रियदेवतामनसो महतः सर्वं चराचरं त्वयि अद्वितीये माया न विद्यते।" भूमिः पुनरुवाच—"एष ते पुत्रो भीतः शरणं ते पद्मपदं गतः, दुःखान्मोक्षाय; तस्मात् रक्षस्व, तव पापहरं पद्महस्तं मूर्ध्न्याधाय।" एवं भूम्या भक्त्यावनतया स्तुतः भगवान् तां समाश्वास्य, भूमिजस्य श्रीमद्गृहं प्रविवेश। तत्र हरिः षोडशसहस्राधिकां राजकन्याः ददर्श, याः भूमिजेन नृपतिभ्यः उद्धृताः। स पुरुषश्रेष्ठं प्रविशन्तं विलोक्य ताः स्त्रियः मोहिता भगवन्तं पतिं काङ्क्षन्त्यः, स्वभाग्ययोगेन तं प्राप्तमिति मनसि चिन्तयामासुः। "स एव मे पतिरस्तु, स्रष्टा च तदनुमन्यताम्"—इत्येकैकस्याः कृष्णे मनो न्यवेशयन्। भगवान् ताः निर्मलवस्त्रधारिणीः, परिचारिकाभिः, महद्भिः कोशैः, रथैः, अश्वैः, विविधधनसमृद्ध्या च सहिताः द्वारकां प्रेषयामास। केशवः चतुर्षु दन्तेषु श्वेतवर्णेषु शीघ्रगमिषु षट्चत्वारिंशत् गजेन्द्रान् ऐरावतवंशजान् अपि प्रेषयामास। स देवेशालयं गत्वा, अदितये कुण्डले दत्त्वा, शक्रम् इन्द्राणीसमेतम् आदरात् सत्कृतः। ततो भार्यया प्रेरितः, पारिजाततरुं छित्वा, गरुडाधिरूढः, इन्द्रादिदेवान् विजित्य, तं पुरीं प्रति प्राविशत्। स तम् पारिजातं सत्यभामायाः गृहवाटिकायाम् स्थापयामास, तस्य सुरभिगन्धे लोभिताः मधुपाः स्वर्गात् अन्वयुः। सा सत्यभामा मुकुटाग्रैः अच्युतपादौ स्पृष्ट्वा, अभिलाषसिद्धये प्रार्थयामास; एवं महात्मना सिद्धिः सञ्जाता—हा, कियद् गाढं देवानां मदान्धकारम्! अथ, एकेनैव क्षणेन, भगवान् अच्युतः, अविकार्यः, यथायोग्यं स्वस्वरूपाणि धारयन्, तासां स्त्रियाणां स्वगृहेषु विवाहं चकार। स तासां गृहेषु, सर्वोपमाविभागातीतः, स्वैः कामैः सह रममाणः, गृहस्थवत् पत्नीभिः सह वर्तते स्म। एवं लक्ष्म्याः पतिं प्राप्य, यः ब्रह्मादिभिः अपि न ज्ञायते, ताः स्त्रियः प्रमोदेन, वर्धमानया प्रीत्या, स्मितैः, वीक्षणैः, सङ्गमैः, लीलालापैः, लज्जया च, तं सेवाम् अकुर्वन्। शतशः दास्यः अपि भगवन्तम् अभिनिषेवमाणाः, अभिसरणं, आसनार्पणं, पूजनं, पादप्रक्षालनम्, ताम्बूलम्, विश्रामम्, व्यजननम्, सुगन्धमाल्यविन्यासम्, केशशोभनम्, शय्योपस्थानम्, स्नानम्, उपहारदानम् च अकुर्वन्। एवं नवमं पञ्चाशत्तमं 'पारिजाताहरणं नरकवधः' नाम दशमे स्कन्धे श्रीमद्भागवतमहापुराणे परमहंससंहितायाम् अध्यायः समाप्तः। श्रीबादरायण उवाच—कदाचित् भैष्मी स्वपतिं लोकगुरुं स्वशयने सुखासीनं स्वसखीभिः सह चामरं वहन्ती उपचचार। स भगवान्, यः लीलया सृष्टिस्थितिलयान् करोति, स्वजनरक्षणाय यादवकुले जातः। तस्य अन्तःपुरं मुक्ताहारलम्बैः छत्रैः रत्नदीपैः च शोभितम्, मल्लिकामाल्यैः पुष्पैः भ्रमररवैः च, शुद्धचन्द्रांशुप्रवेशैः विंड्योपवेशैः च सुशोभितम्। पारिजातोपवनगन्धवाहिभिः वातैः, उद्यानसमृद्ध्या, अगुरुधूपैः च वातायननिष्क्रमणैः सुगन्धितम्। तत्र शुक्लधौतधौतशय्यायाम्, स्वपतिं लोकनाथं सुखोपविष्टं भैष्मी सेवते स्म। सा देवी, सखीहस्तात् मणिमयदण्डचामरं गृहित्वा, भगवन्तं सेवाम् अकरोत्। तस्याः पदनिनादैः मणिकिङ्किणीभिः, हस्तयोः मुद्राभरणैः, चामरदण्डेन, वस्त्रान्तर्निहितस्तनकुङ्कुमरागेण हारेण, अनर्घ्यकाञ्चनमेखलया च कटिसूत्रेण, सा अच्युतसमीपे शोभाम् अवहत्। तां रूपलावण्यसम्पन्नाम् अनन्यशरणां, स्ववपुषा समरूपां क्रीडया धारयन्तीं दृष्ट्वा, हरिः प्रसन्नः, सस्मितः, ससुरत्नकुण्डलहारः, मन्दस्मितामृतवदनः ताम् इदं वचः उवाच। "राजकन्ये, त्वां लोकेश्वराः महाबलधनरूपशौर्यगुणसम्पन्नाः पतिं वाञ्छन्तः आसन्। तान् सर्वान् उपेक्ष्य, शिशुपालादीन् गर्वितान् नृपतीन् अवज्ञाय, त्वं भ्रातृपितृभ्यां दत्ता; किं त्वया स्वसमं न वृतम्? सुन्दरभ्रूः, नृपभीत्या त्वं समुद्रं शरणं गतवती, बलिनः द्वेष्याः कृत्वा राजासनं परित्यज्य। स्त्रियः येषां मार्गो न दृश्यते, ये लोकपथं हित्वा, ताः साधारणं दुःखम् आप्नुवन्ति। वयं सदा दरिद्राः, दरिद्रेषु च प्रियाः; अतः धनवन्त्यः स्त्रियः मां न वृह्युः। विवाहः सौहृदं च तुल्यधनजातिबलरूपसामर्थ्येषु उचितम्, न तु उच्चनिचेषु। विदर्भराजकन्ये, एतद् न अवगम्य त्वं मां निर्गुणं वृतवती, यं परिव्राजकैः व्यर्थं स्तूयमानम्। तस्मात् त्वं स्वसमानं क्षत्रवीरं पतिं वृह्याः, येन अस्मिन्लोके परत्र च श्रेयः प्राप्स्यसि। शिशुपालः, शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, अन्ये च नृपाः, सुन्दरजघन्ये, मयि वैरिणः, तव च ज्येष्ठभ्राता रुक्मी तेषु अस्ति।