ततः पृथ्वी भगवत्कृष्णं समीपमुपेत्य, सुवर्णमणिमयैः कान्तिमद्भिरकुण्डलैः, वैशयन्तीमालया महारत्नेन च सह, राजच्छत्रं च समर्पयन्ती, प्रचेतसः पुत्रं सम्यक् समपूजयत्। तदा सा देवी, येषां देवतानां श्रेष्ठैः पूजिता, भक्तिप्रणतचेतसा, अञ्जलिं कृत्वा, जगन्नाथं स्तोतुम् आरब्धवती। भूमिरुवाच— "नमस्ते देवदेवेश, शङ्खचक्रगदाधर; भक्तानां कामरूपाय, परात्मने नमो नमः। पद्मनाभाय ते नमः, पद्ममालाविभूषित; पद्माक्षाय नमस्तुभ्यं, पद्मपादाय ते नमः। भगवन् वासुदेवाय, विष्णवे पुरुषोत्तम; बीजाय ज्ञानपूर्णाय, नमस्ते परमात्मने। अजाय जगदुत्पत्तिकर्त्रे, अनन्तवीर्याय; सर्वात्मने, परायान्तर्व्याप्ताय, नमो नमः। त्वं हि सर्गकामः अज, रौद्रं रूपं धारयसि; लोकानां स्थैर्यहेतोः सत्त्वमसि, कालः, प्रकृतिः, पुरुषोत्तमश्च त्वमेव। पृथिव्यादयः पञ्च महाभूतानि, इन्द्रियाणि, देवाः, मनः, महत्तत्त्वं, चराचरं च, हे विश्वेश, त्वयि अद्वितीये, न माया विद्यते। एष ते पुत्रः, भयभीतः, दुःखात् मोक्षाय, तव पद्मपदयोः शरणं गतः; तस्मात्, तस्य शिरसि, पापहरं पद्महस्तं स्थापय, तं रक्ष।" एवं भक्तिनतया भूम्याः वचोभिरभिहितः भगवान् तां समाश्वास्य, भूमिजस्य श्रीमद्गृहं प्रविवेश। तत्र हरिः षोडशसहस्राधिकाः राजकन्याः, ये पृथिवीजेन गृह्यन्ते स्म, ये च स राजा-अन्यैः नृपैः मुक्ताः, ताः ददर्श। तं पुरुषश्रेष्ठं प्रविशन्तं दृष्ट्वा, ताः स्त्रियः मुह्यन्त्यः, स्वहृदयेषु तम् ईश्वरं पतिं काङ्क्षन्त्यः, भाग्ययोगेन प्राप्तमिव मन्यमानाः। "स एष मे पतिः स्यात्, सृष्टिकर्ता च अनुमोदयेत्" इति, प्रतियूथ्या स्वचित्तेन कृष्णे हृदयं न्यवेदयन्। भगवान् ताः निर्मलवस्त्रधारिणीः, सेवकजनैः, महाधनैः, रथैः, अश्वैः, विपुलधनसम्पद्भिः सह द्वारकां प्रेषयामास। केशवः अपि चतुर्दन्तान् श्वेतान् शीघ्रगामिनः, ऐरावतवंशसम्भूतान् चतु:षष्टिं गजान् प्राहिणोत्। ततो देवेन्द्रालयं गतः, तत्र तानि कुण्डले आदित्यै समर्प्य, देवेन्द्रेण शक्रपत्नीन्द्राण्या च सहितः पूजितः। ततो भार्यया प्रेरितः, पारिजातवृक्षं समूलं ग्रहीत्वा, गरुडारूढः, देवान् सह इन्द्रेण विजित्य, तम् आत्मनः पुरीं आनयत्। स तं वृक्षं सत्यभामायै स्थापयामास, तस्याः गृहवाटिकायाः शोभां वर्धयन्; तं दिव्यगन्धलुब्धा भृङ्गाः स्वर्गात् अन्वयुः। सा सत्यभामा, अच्युतस्य पादौ मुकुटाग्रैः स्पृशन्ती, कामस्य सिद्ध्यर्थं प्रार्थयामास; एवं महात्मनः सिद्धिः, देवेषु अहो गर्वान्धकारस्य गाम्भीर्यम्! ततः, भगवाञ्, एकक्षणे, अव्ययः, यथायोग्यम् अनेकवपुषा, तासां स्वस्वगृहेषु विवाहम् अकरोत्। तासां गृहेषु, सर्वसाधारणम् अतीत्य, सः स्वपत्नीभिः सह, स्वेच्छया रममाणः, गृहस्थवत् निवसन्, सर्वान् अतीत्य स्थितवान्। एवं लक्ष्मीपतेः पतित्वं प्राप्य, यस्य पन्थानं ब्रह्मादयोऽपि न जानन्ति, ताः स्त्रियः प्रमोदिताः, स्नेहरतिवृद्ध्या, स्मितैः, कटाक्षैः, सङ्गमेन, लीलाकथाभिः, लज्जया च, तं परं पतिं सेवाम् अकुर्वन्। शतशः दास्यः अपि भगवतः सेवां चक्रुः—सन्दर्शनं, आसनार्पणं, अर्घ्यं, पादप्रक्षालनं, ताम्बूलम्, विश्रामः, व्यजनम्, सुरभिमाल्यं, केशरचनां, शय्योपस्थानं, स्नानं, उपहारदानं च। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं हंससंहितायां दशमे स्कन्धे, "पारिजातहरणं नारकासुरवधः" नाम पञ्चचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीबादरायण उवाच— एकदा भीष्म्याः स्वसखीसहितया, स्वपतिं जगद्गुरुं, सुखोपविष्टं, स्वशय्यायां, चामरमार्गणेन सेवयन्त्या, समयः गच्छति स्म। स भगवान्, येन लीलया जगत् सृज्यते, पालनं क्रियते, लीयते च, स्वगोपगणरक्षणाय यादवेषु अवतीर्णः। तस्मिन्नन्तःपुरे, मुक्ताहारलतया शोभिते, छत्रैः रत्नदीपैः च भूषिते, मालतीपुष्पमाल्यैः, कुसुमैः, मत्तभृङ्गरवैः, शुद्धचन्द्रप्रभया जालकद्वारैः प्रविष्टया च शोभिते, पारिजातवनगन्धवहैः पवनैः, उद्यानसमृद्धौ, अगुरुधूपैः जालकमार्गेण निःसरद्भिः च सुरभिते, दुग्धफेनसमानशुक्लया उत्तमया शय्यया, स भगवान्, लोकनाथः, सुखोपविष्टः, तया स्वपत्नीया सेव्यमानः। तत्र सा देवी, मणिहस्तचामरं स्वसखीहस्तात् गृह्य, भगवन्तं सेवयन्ती, पूजां चकार। रत्नमेखलया कटिसंयुतया, हारकस्तूरिकाक्तया, मणिवलयाङ्गुलीययुक्तहस्तया, मृदुलरत्ननूपुरध्वनिभिः, सा अच्युतस्य पार्श्वे स्फुरन्ती, शोभां व्यतनीयत्। तां सौन्दर्यलक्ष्मीसंपन्नां, अनन्यशरणां, स्वलीलया तद्रूपसमां, स हरिः, सुमधुरस्मितः, कुण्डलस्निग्धकुन्तलः, शोभमानहारः, तां दृष्ट्वा, प्रसन्नः, इदं वचनं प्राह। भगवानुवाच— "राजकुमारी, त्वां भूतले राज्ञः, येषां बलं, ऐश्वर्यं, सौन्दर्यं, दानशीलता, वीर्यं च महत्, इच्छन्ति स्म। तान् सर्वान् प्रत्याख्याय, शिशुपालादीन् गर्वितान् नृपतीन् अवज्ञाय, भ्रात्रा पितराच्च दत्ता, त्वया समं न किं न चिकीर्षितम्? सौम्ये, राज्ञां भीत्या, त्वं समुद्रम् आश्रित्य, बलिनः शत्रून् कृत्वा, राजासनं त्यक्तवती। सुचिरं च, स्त्रियः येषां पतिः अनिर्णेयमार्गः, लोकधर्मं परित्यज्य, ताः दुःखमेव प्राप्नुवन्ति। वयं सदा दरिद्राः, दरिद्रेषु प्रियाः; अतः, सुलभधनाः स्त्रियः मां न व्रजन्ति। सम्पत्तौ, जातौ, वीर्ये, सौन्दर्ये, कुल्ये च, तुल्येषु विवाहः सख्यं च युज्यते; न हि उत्तमाधमयोः। विदर्भराजसुति, एतत् न विज्ञाय, त्वं मां गुणहीनं, यच्छलैः यतीनां स्तुतं, वृतवती।