भगवतः श्रीकृष्णस्य युद्धवृत्तान्तः एवं प्रवहति। स भगवान् गदाधरः, स्वशङ्खनिनादेन गर्वितानां मनांसि च यन्त्राणि च भङ्क्त्वा, महत्या गदया दुर्गबन्धं विदारयामास। तस्य पाञ्चजन्यशङ्खस्य निनादं, युगान्तवज्रनिस्वनसदृशं, श्रुत्वा, जलनिलये शयानः पञ्चशिरा असुरः मुरः उत्थितः। स तेजसा सूर्याग्निसमुत्कटेन ज्वलमानं त्रिशूलं विक्षिप्य, तक्षक इव पञ्चमुखैः तार्क्ष्यतनयमभिद्रुत्य भीषणरूपः समभवत्। स मुरः वेगेन त्रिशूलं गरुडाय प्रक्षिप्य, पञ्चमुखैः भीमस्वनं कृत्वा, स तु शब्दः सर्वदिक् त्रैलोक्यं ब्रह्माण्डमपि व्याप्य व्याहरत्। ततः त्रिशूलं गरुडस्योपरी पतितम्; श्रीहरिः त्रिसामर्थ्ययुक्ताभ्यां बाणाभ्यां तं त्रिशूलं विदार्य, मुरमुखेषु बाणान् क्षिपन्, तं क्रुद्धं मुरं चिक्षेप। मुरः गदां समुत्क्षिप्य युद्धे प्राहरत्; ताम् गदाधरः स्वगदया सहस्रधा विदार्य, स्वयं जयशब्दं कृत्वा, चक्रेण क्रीडया मुरस्य शिरांसि छित्त्वा च। शिरोच्छेदेन जीवः निष्क्रान्तः स मुरः शिखरच्छिन्न इन्द्रेण गिरिरिव जले न्यपतत्। तस्य सप्त पुत्राः—ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः—पीठं सेनापतिं पुरतः स्थाप्य, युद्धाय सज्जीकृताः पृथिव्याः प्रेषिताः। ते अविजितं भगवन्तं समासाद्य, क्रोधेन बाणान्, खड्गान्, गदाः, शूलानि, तोमरान्, त्रिशूलानि च प्रक्षिप्य, तेषां शस्त्राणि भगवता स्वबाणैः विदारितानि। भगवान् तान् सर्वान् पीठप्रधानान् चक्रबाणैः शिरःपाणिपादच्छेदनपूर्वकं यमालयं प्रेषयामास; एवं भूमिसुतो नरकः निहतः। ततः दुर्मर्षणः, गर्वपरिपूर्णः, समुद्रसमुत्थितैः गजैः सहाक्रम्य, श्रीकृष्णं गरुडारूढं सत्यभामया सहितं दृष्ट्वा, मेघे विद्युत्संयुक्ते सूर्य इव, शतघ्न्यायुधं प्रक्षिप्य, सर्वे योद्धारः एकत्र समभ्यधावन्। भगवान् गदाधरः तीक्ष्णैः बाणैः, दिव्यैः अश्वैः, गजैः च भूमिसुतसेनां छित्त्वा, तेषां भुजोरूशिरःकायांश्च छित्त्वा, तुरगान् गजान् च तदा निहत्य। हे कुरुनन्दन, ये ये शस्त्रास्त्राणि योद्धृभिः प्रक्षिप्तानि, हरिः तानि सर्वाणि तीक्ष्णैः बाणैः खड्गधाराभिश्च छित्त्वा। सुपर्णवाहनः गरुडः पक्षाभ्यां गजान् ताडयन्, चञ्चुना पक्षैः पादैश्च तान् हत्वा, सेनां विदारयामास। तदा नरकः क्लिष्टचित्तः, स्वसैन्यं भग्नं गरुडेन पीडितं दृष्ट्वा, युद्धं कुर्वन् पुरीमाविशत्। स भूमिसुतः स्वशस्त्रेण हरिं ताडयामास; तद्वज्रं भगवता प्रतिहतं, तेन भगवता विद्धः स न कम्पितः, यथा गजे पुष्पमाला पतति। पुनः भूमिसुतः व्यर्थप्रयत्नः शूलमादाय अच्युतवधाय उद्यतः; किन्तु तस्य तदपि सन्दधानस्यैव, हरिः तीक्ष्णचक्रेण तस्य शिरश्छेदं कृत्वा गजे समासीनस्यैव हन्ता बभूव। तस्य शिरः कुण्डलमुकुटमण्डितं दीप्तिमद् भूमौ पतितम्; तदा मुनयः सुरेश्वराश्च “हन्त! साधु!” इति वदन्तः मुकुन्दं स्तुत्वा पुष्पवृष्टिं चक्रुः। ततः पृथिवी श्रीकृष्णं समुपेत्य, सुवर्णरत्नमय्यौ कुुण्डले, वैजयन्तीमालां, महारत्नं, राजछत्रं च प्राचेतसपुत्राय ददौ। ततः सा देवी, देवराजैः पूजिता, संयुक्तहृदयेन भक्त्या भगवन्तं जगन्नाथं कृताञ्जलिपुटा स्तोतुं प्रचक्रमे। सा भूः उवाच—“देवदेव, शङ्खचक्रगदाधर, भक्तानुरूपरूपधारिन्, परात्मन्, नमस्ते। पद्मनाभ, पद्ममालिन्, पद्माक्ष, पद्मपाद, नमोऽस्तु ते। भगवन्, वासुदेव, विष्णो, पुरुषोत्तम, बीजमूल, विज्ञानपूर्ण, नमो नमः। अजोऽसि, विश्वसृष्टा, अनन्तशक्ति, सर्वात्मन्, परं ब्रह्म, अन्तर्यामी, नमोऽस्तु ते। सृष्टिकामः अजो भीषणरूपं लीलया धारयसि; लोकस्थैर्यार्थं सत्त्वरूपोऽसि; कालः, प्रकृतिः, पुरुषः, सर्वं त्वमेव। पृथिव्यादयो महाभूतानि, इन्द्रियाणि, देवाः, मनः, महत्तत्त्वं, चराचरं च—हे अद्वय, त्वयि माया नास्ति। एष ते पुत्रः भीतः तव पद्मपदाभ्यां शरणं गतः; तस्मात्, तं पालय, पापविनाशिनीं पद्महस्तां तस्य मूर्ध्नि स्थापय।” एवं भव्यभक्तिनम्रवाक्यैः भूयैः सम्बोधितो भगवान् ताम् अश्वास्य, भूमिपतेः महापुरीं प्रविवेश। तत्र हरिः षोडशसहस्राधिकाः राजकन्याः दृष्ट्वा, याः भूमिसुतेन जितराजभ्यः हृताः आसन्। ताः सर्वाः पुरुषश्रेष्ठं प्रविशन्तं दृष्ट्वा, विस्मितचित्ताः, तम् आत्मनः वरं मनसा ववृधिरे, दैवेन प्राप्तमिव मन्यमानाः। “एष मे पतिरस्तु, विधाता च अनुमोदयतु”—इति प्रत्या एकैकां स्वचित्तेन कृष्णाय ददौ। स ताः निर्मलवस्त्रधारिण्यः सह परिचारिकाभिः, महाधनैः, रथैः, अश्वैः, विपुलैः कोशैः च द्वारकां प्रेषयामास। केशवः च चतुःश्वेतदन्तयुक्तान् षट्चत्वारिंशद् गजान्, ऐरावतवंशसम्भवान्, प्रेषितवान्। ततः स भगवान् देवराजगृहं गत्वा, तत्रादितये कुण्डले दत्वा, इन्द्रेण शचीसहितेन सत्कृतः। पत्न्याः प्रेरणया पारिजाततरुं निष्कृष्य, गरुडायारोप्य, इन्द्रादिदेवांश्च जित्वा, स्वपुरीं प्राविशत्। स तं सत्यभामायै स्थापयामास, तस्याः गृहवाटिकां शोभयन्; तं सुरभीगन्धलुब्धाः मधुपाः स्वर्गादन्वयुः। सा सत्यभामा मुकुटाग्रैः पादौ स्पृष्ट्वा, अभिलषितं वरं याचिता; एवं महात्मनः कार्यसिद्धिः, अहो देवेषु गर्वान्धकारस्य गम्भीरता! ततः स भगवान्, एकक्षण एव, एकैकस्मिन् गृहद्वारे तासां तासां रूपाणि धारयन्, ताः सर्वाः विवाहयामास। स्वस्वगृहेषु, सर्वोत्कृष्टः, न तुल्यो न विशेषः, स्वेच्छया स्वपत्नीभिः सह रममाणः, गृहस्थवत् वर्तते स्म। एवं लक्ष्म्याः पतिं प्राप्ताः, यं ब्रह्मादयोऽपि न जानन्ति, ताः स्त्रियः हर्षानन्दविवृद्ध्या, हासैः, कटाक्षैः, संगमैः, विनोदवाक्यैः, लज्जया च, तं भगवन्तं सेवामासुः।