सर्वतो महद्भिः पर्वतदुर्गैः, आयुधदुर्गैः, जलाग्निवायुदुर्गैश्च, तथा मुरबन्धनैः भीमबलैः परिवृतं तं दुर्गं भगवान् प्रविश्य, गदया पर्वतान् विदारयामास, शरैः आयुधदुर्गाणि विदारयत्, चक्रेण जलम् अग्निं वायुम् अपि विजित्य, खड्गेन तानि मुरस्य बन्धनानि छित्त्वा, शङ्खनिनादेन यन्त्राणि च दर्पयुक्तानां हृदयानि च बिभेद। गदाधरः स्वगदया तद्दुर्गप्राकारमपि भस्मसात्कृतवान्। तदा पाञ्चजन्यध्वनिं कालान्ते मेघगर्जनसमानं श्रुत्वा, मुरो नाम दानवः पञ्चशिराः, यत्र सलिले शयानः, तस्मात् उदतिष्ठत्। स त्रिशूलं दीप्तसूर्याग्निसमतेजसम् उत्पाट्य, पञ्चमुखैः सर्पवत् तर्क्ष्यपुत्रं प्रति भीषणा वेगेन धावन्। स गारुडं प्रति त्वरितं त्रिशूलं क्षिपन्, पञ्चमुखैः भीमं निनादं कृत्वा, तेन शब्देन व्योम दिशः अन्तरिक्षं च व्याप्तम्, ब्रह्माण्डमपि आच्छादितम्। तदा त्रिशूलः सुपर्णे पतितः, हरिः त्रिवेधशक्तियुक्ताभ्यां बाणाभ्यां तं त्रिशूलं विदार्य, मुरस्य मुखेषु बाणान् क्षिपन्। मुरोऽपि कोपसमन्वितः स्वगदां चिक्षेप। सा गदा युद्धे पतन्ती, गदायुधवर्येण भगवता स्वगदया सहस्रधा कृत्वा विदारिताऽभवत्। ततोऽजयः केशवः भुजौ उच्चालयन्, चक्रेण मुरस्य शिरांसि लीलया छित्त्वा, तं दनवम् अवधीद्। मुरः शिरोविहीनः प्राणं विहाय सलिलं पतितः, इन्द्रवज्रहतशिखरः पर्वत इव। तस्य सप्त पुत्राः, पितुः निधनात् कोपसमन्विताः, प्रतिकाराय समुत्थिताः। ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः—एते पृष्ठे पीठनामानं सेनापतिं स्थाप्य, समरे सज्जा, भूमिजेन प्रेषिताः, अग्रे प्रस्थिताः। तेऽजयम् उपगम्य, क्रोधविवृत्तास्त्रशस्त्रगदाशूलभिण्डिपालत्रिशूलानि चिक्षिपुः। भगवाञ्श्च तेषां शस्त्राणि स्वबाणैः खण्डयामास। तान् पीठमुख्यान् भगवता चक्रशरप्रवृत्तैः शिरःपाणिपादवर्माणि छित्त्वा, यमालयं प्रेषिताः। एवं भूमिपुत्रो नरकः पराजितः। एतद्विलोक्य, दुर्मर्षणो नाम दानवः, गर्वसमृद्धः, सागरसमुत्थितैः गजेन्द्रैः सह समरभूमिं प्रविश्य, कृष्णं तत्र गरुडारूढं लक्ष्म्या सहितं मेघे विद्युत्संयुक्तमिव सूर्यं दृष्ट्वा, शतघ्न्यस्त्रं चिक्षेप, अन्ये च सर्वे सामन्ताः सममुपजग्मुः। तदा गदायुधवर्यः भगवाञ्श्च, भूमिजसेनां दिव्याश्वैः तीक्ष्णैः शरैश्च, तेषां बाहूपस्थिरशिरःकायांश्च छित्त्वा, तदाश्वगजानपि निहत्य, समरे विजयं प्राप। कुरुनन्दन, ये ये शस्त्रास्त्राणि समरे प्रक्षिप्तानि, तानि तानि हरिः तीक्ष्णैः शरैः खड्गधारिभिः शरैश्च छित्त्वा, सर्वाणि व्यधुनोत्। सुपर्णवाहनेन गारुडेनेन्द्रियैः पक्षा प्रहारैः गजान् व्याघूर्णयन्, तान् च चञ्चु-पक्ष-नखैः हत्वा, भूमिपुत्रस्य बलं विनाशयामास। नरकः तु, स्वबलं भग्नं सुपर्णेन पीड्यमानं दृष्ट्वा, युद्धं कृत्वा नगरमध्यं प्रविवेश। स भूमिजः स्वशस्त्रेण हरिं ताडयामास, तदस्त्रं वज्रसमं भगवता प्रतिहतम्, तेन विद्धोऽपि स न कम्पितः, पुष्पमालया गज इव। स भूमिजः प्रयत्नं व्यर्थं कृत्वा, शूलं गृह्य अच्युतं हन्तुम् उद्दिश्य, तदपि न क्षिप्तवान्, यतः हरिणा चक्रेण तस्य शिरः क्षुरधारचक्रेण छित्त्वा, गजे समारूढस्यैव, तं निहतम्। तस्य शिरः शोभनकुण्डलमुकुटमण्डितं, भूमौ पतितं दीप्तिमान् बभौ। तदा मुनयः सुरेश्वराश्च “हाहा! साधु!” इत्यभ्यनन्दन्, मुकुन्दं स्तुत्वा पुष्पवर्षं च कृतवन्तः। ततः भूमिः कृष्णं समीपमागत्य, सुवर्णमणिमयान् कुण्डले, वैजयन्तीमालां महारत्नं च, राजच्छत्रं च, प्रचेतसः सुताय समर्पयामास। ततः सा देवी, सुरश्रेष्ठैः पूजिता, संयुक्तहृदा, भक्तिपूर्वकं भगवन्तं जगन्नाथं प्रणम्य, स्तोतुं प्रचक्रमे। सा उवाच— “देवेशाय शङ्खचक्रगदाधराय, भक्तानुरूपरूपधारिणे, परमात्मने नमः। पद्मनाभाय, पद्ममालिने, पद्माक्षाय, पद्मपादाय नमः। भगवते वासुदेवाय विष्णवे, पुरुषोत्तमाय, बीजाय, सर्वज्ञाय नमः। अजाय, विश्वसृजे, अनन्तशक्तये, सर्वात्मने, पराय, अन्तर्यामीने नमः। सृष्ट्यर्थं रौद्रं रूपं धृत्वा, लोकस्थैर्यार्थं सत्त्वमयोऽसि। कालः, प्रकृतिः, पुरुषः—सर्वं त्वमेव। भूमिरापोऽनलः पवनो नभश्च, इन्द्रियाणि, देवाः, मनः, महत्त्वं, चराचरं सर्वं त्वयि, अद्वितीये, न माया विद्यते। एष ते पुत्रः भीतः तव पादपद्मं शरणं गतः, तस्मात् तं त्रातुमर्हसि—पापहरं तव पद्महस्तं तस्य शिरसि स्थापय।” एवं भूम्या भक्तिनम्रया वाचा स्तुतः भगवान् तां आश्वास्य, भूमिपुत्रस्य श्रीमद्गृहं प्रविवेश। तत्र हरीः षोडशसहस्राधिकाः राजकन्याः दृष्टवान्, ये भूमिजेन जितराजभ्यः हृताः। ताः स्त्रियः तं पुरुषश्रेष्ठं प्रविशन्तं दृष्ट्वा, मोहिता, हृदि तं पतिं वरयामासुः, दैवयोगेन प्राप्तम् इति मनसि चिन्तयन्त्यः। “एष मे पतिः स्यात्, विधाता च अनुमोदेत” इति प्रतिग्रहम् एकैकया ताभिः कृष्णाय हृदयं समर्पितम्। ताः भगवता शुक्लवस्त्रधाराः, परिचारकैः, महाधनैः, रथैः, अश्वैः, विपुलधनसम्पद्भिः सह द्वारकां प्रेषिताः। केशवः च चतुःशष्टिः श्वेतगजाः, ऐरावतवंशसमुत्पन्नान्, शीघ्रगामिनः, प्रेषयामास। ततः स्वर्गाधिपगृहं गत्वा, ताभ्यां कुण्डलाभ्यां अदितिं सम्पूज्य, देवेन्द्रेण शचीसहितेन सन्मानितः। भार्यायाः प्रेरणया, पारिजाततरुं निष्कृत्य, गरुडारूढः, सुरैः सह इन्द्रं जित्वा, तं स्वपुरीं आनयत्। स सत्या-भामायै तं रोपयामास, तस्याः गृहवाटिकायां शोभां वर्धयन्; तद्गन्धलोभान् मधुपाः स्वर्गात् अनुगता। सा देवी, मुकुटाग्रैः अच्युतपादयोः स्पृशन्ती, कामानां सिद्धिं प्रार्थयामास; एवं महात्मा सिद्धिमान् इति स्मर्यते—किं तत्र देवेषु दर्पतमसो गम्भीरता! ततः स भगवान्, एकक्षणे, स्वस्वगृहेषु, यथायोग्यं रूपाणि धारयन्, ताः सर्वाः स्त्रियः विवाहमकरोत्।