यदुकुलैः बलहीनाः राजानः तदा यदुश्रेष्ठस्य सत्या-कन्यया सह विवाहोत्सवस्य श्रवणात् असह्यत्वेन तां कन्यां नेतुं प्रयत्नं कृतवन्तः। तत्र गाण्डीवधन्वा अर्जुनः, कृष्णस्य प्रियसखा तथा रक्षकः, तेषां बाणवर्षं विख्यातः सिंहः इव लघुजीवः तान् पतितवान्। ततः देवकीपुत्रः यदुनां श्रेष्ठः, सत्या-विवाहे दत्तं दानं स्वीकृत्य द्वारकायां तया सह सुखं अनुभूतवान्। कृष्णः अपि श्रुतकीर्तेः पुत्रीम् भद्रां, कैकेय-राजकन्यां, स्वपितामहीं, भ्रातृभिः सन्तर्दनादिभिः दत्तां, विवाहाय स्वीकृतवान्। स एव मद्रराजस्य कन्यां लक्ष्मणाम्, शुभलक्षणाभूषिताम्, स्वयंवरे गरुडः अमृतं हरति इव हृतवान्। एवं, कृष्णः, भूमापुत्रं हत्वा, तासां बन्धनात् विमुक्त्य, सहस्रशः रूपवतीः पत्न्यः प्राप्तवान्। एवम् उक्ते महाराजः शौनकाय पप्रच्छ—हे ऋषे, कथय, भगवता भूमापुत्रः कथं हतः, तथा ताः स्त्रियः, शार्ङ्गधन्वना बन्धनात् कथं विमुक्ताः। शुकः उवाच—इन्द्रेण भूमापुत्रस्य छत्रं, कुण्डलं, सहचराः हृताः, देवगिरौ स्थानं अपहृतं, भूमिजस्य कर्म श्रुत्वा, कृष्णः स्वपत्नीं सह गरुडमारुह्य प्राग्ज्योतिषपुरं गच्छति। तत्र सर्वतः गिरीदुर्गैः, आयुधदुर्गैः, जल-अग्नि-वाहनदुर्गैः, तथा मूरेण निर्मितैः भीषणैः बन्धनैः आवृतः। कृष्णः गदया गिरिं विदारयति, बाणैः आयुधदुर्गं भिनत्ति, चक्रेण जल-अग्नि-वाहनदुर्गं जयति, खड्गेन मूरेण बन्धनं छिनत्ति। पाञ्चजन्यस्य घोषेण यंत्राणि च अहंकारिणां हृदयानि च विदारयति, गदया दुर्गं विदारयति। पाञ्चजन्यस्य गर्जनं युगान्तवज्रनादवत् श्रुत्वा, मूः पञ्चशिराः दैत्यः, जलात् उत्थाय, त्रिशूलं दीप्तं सूर्य-अग्निवत् प्रज्वलितं विक्षिप्य, पञ्चमुखैः गर्जनं कृत्वा, तर्क्ष्यपुत्रं प्रति सर्पः इव आक्रमति। तेन त्रिशूलं गरुडं प्रति शीघ्रं विक्षिप्तम्, तस्य गर्जनं आकाशं, दिशः, अन्तरिक्षं, ब्रह्माण्डं व्याप्य। कृष्णः त्रिशूलं त्रिवृत्तैर्युग्मबाणैः निवारयति, मूः मुखेषु बाणान् क्षिपति; मूः क्रुद्धः गदाम् अपि विक्षिप्यति। कृष्णः गदया मूः गदां सहस्रधा विदारयति, ततः उद्यतबाहुः, अपराजितः, चक्रेण मूः शिरांसि क्रीडया छिनत्ति। शिरोभिः रहितः मूः, जीवः निर्गतः, इन्द्रशक्त्या शिखरच्छिन्नः पर्वतः इव जलं पतति; तस्य सप्त पुत्राः—ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः—पीठं सेनापतिं पुरस्कृत्य, भूमापुत्रेण प्रेषिताः, युद्धाय अग्रे गच्छन्ति। ते क्रुद्धाः अपराजितं प्रति बाणैः, खड्गैः, गदाभिः, शूलैः, प्रासैः, त्रिशूलैः आक्रमन्ति; भगवतः शक्तिः न कदापि क्षीयते, सः स्वबाणैः तेषां आयुधानि छिनत्ति। तान् पीठपुरस्कृतान् शिरः, बाहु, जंघा, कवचैः चक्रबाणैः छिन्नवान्, यमलोकं प्रेषितवान्; भूमापुत्रः पराजितः। दुर्मर्षणः, गर्वशाली, समुद्रसम्भूतैः गजैः आक्रमति; कृष्णं पत्न्या सह गरुडमारुह्य, विद्युत्सहितं मेघस्य सूर्यस्य इव, दृष्ट्वा, शतघ्नीं अस्त्रं विक्षिप्य, समस्तयोधाः समकाले आक्रमन्ति। भगवान् गदाधरः भूमापुत्रस्य सैन्यं अद्भुतैः अश्वैः तीक्ष्णैः बाणैः विदारयति, तेषां बाहु-जंघा-शिरः-कायानि छिनत्ति, अश्वान्, गजान् तदा हन्ति। कुरुवंशज, यद् यद् आयुधं अस्त्रं योधाः क्षिपन्ति, हरिः तानि तीक्ष्णबाणैः, खड्गयुक्तैः शरैः छिनत्ति। गरुडः, सुपर्णः, पक्षैः गजान् ताडयति, तान् च चञ्चु-पक्ष-नखैः हन्ति। भूमापुत्रः, सैन्यं भग्नं, गरुडेन पीडितं दृष्ट्वा, नगरं प्रविश्य युद्धं करोति। भूमापुत्रः स्वशस्त्रं विक्षिप्य, वज्रं प्रहारयति, किन्तु तद् निवारितम्; तेन विदारितः अपि न कम्पितः, मालया ताडितः गजः इव। भूमापुत्रः व्यर्थप्रयत्नेन शूलं गृह्य, अच्युतं हन्तुं यत्नं करोति; किन्तु हरिः चक्रेण तस्य शिरः छिनत्ति, सः गजमारुह्य स्थितः। तस्य शिरः, कुण्डल-किरिटाभूषितम्, भूमौ पतितं, दीप्तिमान्; ऋषयः, देवश्रेष्ठाः 'धिक्! साधु!' इति स्तुत्वा, मुकुन्दं पुष्पवर्षेण पूजयन्ति। ततः पृथ्वी कृष्णं समीपं गत्वा, सुवर्णरत्नमयम् कुण्डलं, वैजयन्तीमालां, महाग्रं रत्नं, राजछत्रं च प्रचेता:पुत्राय उपनयति। ततः देवी, देवश्रेष्ठैः पूजिता, जगन्नाथं, संयुक्तहस्तया, भक्तिपूर्वं, प्रेमपूर्णचित्तया स्तौति। भूमिः उवाच—देवेश, शङ्ख-चक्र-गदाधर, भक्तानां इच्छानुसारं रूपं धारयन्, परमात्मन्, तुभ्यं नमः। पद्मनाभाय, पद्ममालिनी, पद्माक्षाय, पद्मपादाय नमः। भगवन्, वासुदेव, विष्णो, पुरुषोत्तम, ज्ञानबीज, तुभ्यं नमः। अजाय, जगत्कर्त्रे, अनन्तवीर्याय, सर्वात्मन्, परमात्मन्, तुभ्यं नमः। सृष्ट्यर्थं, हे अज, घोररूपं धारयसि; लोकस्थैर्याय सत्त्वं भवसि; कालः, प्रकृतिः, पुरुषः—सर्वं त्वमेव। पृथिवी, आपः, अग्निः, वायुः, आकाशः, इन्द्रियाणि, देवाः, मनः, महत्त्वम्—यद् यद् चर-अचरं, सर्वं त्वयि अद्वये, मोहो नास्ति। एष पुत्रः, भीतः, तव पद्मपादे शरणं गतः, दुःखात् विमोचनाय; अतः तं रक्ष—पापविनाशिनीं पद्महस्तं तस्य मूर्धनि स्थापय। शुकः उवाच—भूम्या भक्तिपूर्वं नम्रवाक्यैः उक्तः भगवान् ताम् आश्वास्य भूमापुत्रस्य श्रीमद् गृहं प्रविष्टः। तत्र हरिः षोडशसहस्राधिकाः राजकन्याः, भूमापुत्रेण हृताः, राजभिः विमुक्ताः दृष्टवान्। तं पुरुषश्रेष्ठं प्रविशन्तं दृष्ट्वा, ताः स्त्रियः, मोहिता, हृदये तम् भाग्येन प्राप्तं पतिं इच्छन्ति।