नवसहस्रगजानां शतगुणानां रथानां तेषां च शतगुणानां हयानां तेषां च शतगुणानां नराणां महती सेना आसीत्। तया सेनया परिवृत्य कोशलराजः स्नेहेन सिक्तहृदयः तं दम्पती रथारूढौ कृत्वा प्रेषयामास। तद्वृत्तं श्रुत्वा ये नृपाः यादवैर्यशसा भग्नबलाः आसन्, ते तदसहमानाः कन्याया नयनसमये तं मार्गं निवारयितुम् उद्यताः। तत्र गाण्डीवधन्वा अर्जुनः, प्रियः सुहृत् रक्षकश्च, तेषां शरवृष्टिं विक्षिप्य, सिंह इव लघुजन्तून्, तान् नृपान् पातयामास। एवं विवाहदत्तं द्रव्यं लब्ध्वा, यादवश्रेष्ठः देवकीसुतः श्रीकृष्णः सत्यया सह द्वारकायाम् आनन्दं भुक्तवान्। कृष्णः अपि श्रुतकीर्तेः कन्या कैकेयीभद्रां स्वपित्रुष्वसुः दुहितरं संतर्दनादिभिः भ्रातृभिः प्रदत्तां विवाहयामास। स एव मद्रराजस्य कन्यां लक्ष्मणां शुभलक्षणां स्वयम्वरे गरुड इव सुधां हृत्वा विवाह्य अगच्छत्। एवं सहस्रशः रमणीयरूपधारिण्यः स्त्रियः, श्रीकृष्णस्य पत्न्यः अभवन्, यदा सः भौमं हत्वा ताः बन्धनात् मोचयामास। राजा उवाच— हे मुनिवर! कथं भगवता भौमः हतः, कथं वा ताः स्त्रियः, याः बध्यमानाः आसन्, शार्ङ्गधन्वना उद्धृताः इति विस्तरेण श्रोतुमिच्छामि। शुक उवाच— भगवतः छत्रकुण्डलसखीनां च इन्द्रेण हृतानां, देवगिरौ स्वस्थानस्य च अपहृतस्य, भूमिसुतेन कृतकर्मणः च श्रवणेन, सः भगवाञ्, स्वपत्नीं च गृहीत्वा, गरुडमारुह्य प्राग्ज्योतिषपुरं प्रति प्रस्थितवान्। तं नगरं सर्वतः दुर्गगिरिदुर्गायुधदुर्गैः अपि च जलवह्निवायुदुर्गैः, भीमबलबंधैश्च मुरेण रक्षितम् आसीत्। भगवान् गदया गिरिं भित्वा, शरैः आयुधदुर्गं विदार्य, चक्रेण वह्निजलवायून् विजित्य, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि छित्त्वा, पाञ्चजन्यनिनादेन यंत्राणि दर्पिणां हृदयानि च विदार्य, गदया च प्राकारं पातयामास। पाञ्चजन्यध्वनिं युगान्तमेघगर्जितसमं श्रुत्वा, पञ्चशिराः मुरो दानवः जलान्निष्क्रम्य, सूर्याग्निसमतेजसा त्रिशूलमुद्यम्य, तार्क्ष्यपुत्रं नाग इव पञ्चमुखैः आक्रोशन् अभ्यधावत्। सः त्रिशूलं वेगेन गरुडाय क्षिपन्, पञ्चमुखैः ननाद, तेन शब्देन सर्वदिक्, अन्तरिक्षं, ब्रह्माण्डं च व्याप्य तस्थौ। ततः त्रिशूलं गरुडं प्रति पतितम्, हरिः त्रिशक्त्युत्कृष्टबाणाभ्यां तद्विध्वंस्य, मुरमुखेषु बाणान् प्रक्षिप्य, मुरः क्रोधात् गदां चिक्षेप। युद्धे पतन्तीं तां गदां गदाधरः स्वगदया सहस्रधा विदार्य, अजितः भुजौ उद्धृत्य, चक्रेण मुरस्य शिरांसि लीलया छित्त्वा, सः शिरोहीनो मुरः इन्द्रवेगच्छिन्नशिखरः गिरिरिव जलं पतितः। तस्य सप्त पुत्राः, पित्रोर्मरणदुःखात् कोपाविष्टाः, ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पीठं सेनापतिं पुरः कृत्वा, भूमिसुतेन प्रेषिताः, युद्धाय समुपजाताः। ते अजितं समासाद्य, क्रोधात् बाणखड्गगदाशक्तिशूलादीनि प्रक्षिप्य, भगवता शार्ङ्गिणा तेषां शस्त्राणि स्वबाणैः विदारितानि। चक्रशरैः पीठप्रमुखान् तान् सर्वान् शिरःकबन्धबाहुपादसंयुतान् यमालयं प्रेषयामास। एवं भूमिपुत्रो नारकः निहतः। एवं दृष्ट्वा, दुर्मर्षणः गर्वसमुन्नद्धः, समुद्रसम्भवगजानां सैन्येन आक्रम्य, श्रीकृष्णं गरुडारूढं पत्न्या सहितं, मेघे विद्युत्संयुक्ते सूर्यं इव, ददृशुः। सः शतघ्नीं प्रक्षिप्य, सर्वे च योद्धारः एकैव समारभन्त। तदा भगवान् गदाधरः, भूमिसुतस्य अश्वगजान् च शस्त्रैः छित्त्वा, बाहूपादशिरःकबन्धानि विदार्य, तस्य सैन्यं नाशयामास। यद् यद् शस्त्रास्त्राणि योद्धारः क्षिपन्ति स्म, तानि तानि हरिः तीक्ष्णबाणैः, खड्गधारिभिः शरैः चिन्नानि। सुपर्णवाहनेन गरुडेन, पक्षप्रहारैः गजान् हत्वा, चञ्चुपक्षनखैः तान् निपातिताः। नारकः, सैन्यं भग्नं, गरुडेन पीडितम् अवलोक्य, नगरं प्रविश्य युद्धं कृत्वा, भग्नः अभवत्। भूमिसुतः शस्त्रं प्रक्षिप्य अपि, तद्वज्रं भगवता निरस्तम्; तेन विद्धः अपि स न चचाल, मालयुक्तगज इव। व्यर्थेन प्रयासेन भूमिसुतः शूलं गृह्य अच्युतवधाय उद्धृत्य, हरिणा तस्य शिरः सुदर्शनचक्रेण छिन्नम्, गजरूढस्य एव। तस्य शिरः, कुण्डलमुकुटशोभितम्, भूमौ पतित्वा दीप्तिमान् अभवत्। तदा मुनयः देवाधिपाः च "हाहा! साधु!" इति वदन्तः मुकुन्दं सुमाल्यैः सिञ्चन्तः स्तुतिं चक्रुः। ततः भूमिः सुवर्णरत्नमयकुण्डलाभरणानि, वैजयन्तीमालां, महारत्नं, राजछत्रं च गृहीत्वा, प्रचेतसः पुत्राय श्रीकृष्णाय समर्पयामास। सा देवी, देवरिषद्भिः पूजिता, प्रणयभक्तिसंयुक्तचित्ता, अञ्जलिं कृत्वा जगन्नाथं स्तोतुम् आरब्धा— "देवदेव नमस्तुभ्यं शङ्खचक्रगदाधर। भक्तकामानुसारिणं परात्मानं नमाम्यहम्। पद्मनाभाय ते नमः, पद्ममालाविभूषित। पद्माक्ष ते नमस्तुभ्यं, पद्मपाद नमोऽस्तु ते। भगवन् वासुदेवाय विष्णवे पुरुषोत्तम। बीजाय पूर्णविज्ञाय नमस्तेऽव्यक्तकारिणे। अजोऽसि विश्वसर्गाय अनन्तवीर्य आत्मदृक्। सर्वात्मन्यन्तरहित, नमस्ते परमेश्वर। सर्गे इच्छन्नजः क्रूरं रूपं विधाय सङ्क्षये। स्थित्यर्थं सत्त्वमाश्रित्य, कालद्रव्यपुरुषात्मक। पृथिव्यापोऽग्निवाय्वाकाशेन्द्रियाद्यात्मदेवताः। मनो महांश्च यत्किंचिद् द्वैतं नास्त्यखिलं त्वयि। एष ते पुत्रः भीतः शरणं ते पदांबुजम्। आपन्नः शरणं प्राप्तः, तस्मात् रक्षास्यनाथमम्। पापहरं तव पद्महस्तं, शिरसि अस्य निधेहि।" इति भूम्या भक्तिनम्रवाक्यैः स्तुतः भगवान् ताम् अभयं दत्वा, भूमिपतेः श्रीमद्गृहं प्रविवेश।