भगवान् श्रीकृष्णः सत्यानां विवाहकाले दहेय्य रूपेण दशसहस्रं गावः, त्रिसहस्रं कन्यकाः हारवस्त्राभरणविभूषिताः च दत्तवान्। नवसहस्रं गजान्, तेषां शतगुणितान् रथान्, रथानां शतगुणितान् हयान्, हयानां शतगुणितान् नरान् च दत्तवान्। ततः कोशलराजः, परमस्नेहेन स्नेहव softened-hridayaḥ, तौ दम्पती रथे स्थापयित्वा, महता सैन्येन परिवृत्य, प्रेषयामास। एतेन कृत्यम् ज्ञात्वा, ये राजानः यादवैः च बलद्भिः पराजिताः आसन्, ते असहिष्णवः सन्तः, या कन्या नीयमाना आसीत्, तस्याः मार्गे विघ्नं कर्तुम् उद्यताः। तदा अर्जुनः, गाण्डीवधन्वा, प्रियः सुहृद्रक्षकः च, तेषां बाणपातान् व्य散यामास, सः सिंहः इव लघुप्राणिनः निपातितवान्। एवं दत्तदहेय्यः, यादवश्रेष्ठः देवकीपुत्रः श्रीकृष्णः, द्वारकायां सत्यया सह सुखं अविन्दत्। कृष्णः अपि श्रुतकीर्तेः पुत्रीं कैकेयकन्यां भद्रां, या तस्य पितृष्वसुः कन्या, भ्रातृभिः संतर्दनादिभिः तस्मै दत्तां, विवाहयामास। एक एव सः मद्रराजस्य लक्ष्मणां कन्यां, शुभलक्षणां, स्वयम्वरे, गरुडः इव अमृतं हरन्, अपाहरत्। एवं, सहस्रशः रमणीयरूपाः पत्न्यः, कृष्णस्य अभवन्, यदा सः भौमं हत्वा ताः बन्धनात् उद्धृतवान्। एवमस्तु, राजा परिपृच्छति—"भगवन्, कथं भौमः भगवता हतः? कथं च ताः स्त्रियः, या बन्धनगता आसन्, शार्ङ्गधन्वना उद्धृताः?" शुकः उवाच—"इन्द्रेण छत्रकुण्डलसख्यादीनां हरणेन, देवगिरौ स्थानस्य अपहरणेन, भूमिजकृत्यं श्रुत्वा, कृष्णः स्वपत्नीमादाय गरुडमारुह्य प्राग्ज्योतिषपुरं जगाम।" "तत् पुरं सर्वतः दुर्गगिरिभिः, आयुधदुर्गैः, जलाग्निवायुदुर्गैः, मुरस्य घोरबन्धनैः च सुविरुद्धम्। सः, गदया गिरिं विदार्य, बाणैः आयुधदुर्गानि भित्त्वा, चक्रेण जलाग्निवायून् जयित्वा, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि छित्त्वा, पाञ्चजन्यनादेन यन्त्रम् अहंकारिणां च हृदयानि विदार्य, गदया प्राकारं भग्नवान्।" "तस्मिन्नेव समये, पाञ्चजन्यध्वनिं श्रुत्वा, यः कल्पान्तमेघनिनादतुल्यः आसीत्, मुरो नाम दानवः, पञ्चशिराः, जलात् उत्थाय, त्रिशूलं विक्षिपन्, सूर्याग्निसमप्रभः, तार्क्ष्यपुत्रं प्रति सर्पवत् आक्रमितवान्। सः, त्रिशूलं गरुडं प्रति वेगेन क्षिप्त्वा, पञ्चमुखैः नर्दन्, तेन शब्देन दिवः दिशः च अन्तरिक्षं चाण्डण्डं च व्याप्तम्।" "त्रिशूलं पतितं तु, हरिः त्रिगुणबाणाभ्यां तद् व्यधुनोत्, तस्य मुखानि बाणैः विदार्य, मुरः क्रुद्धः गदां प्राक्षिपत्। सा गदा पतन्ती युद्धे, गदाग्रणीना स्वगदया सहस्रधा कृता, सः अजितः, बाहून्नुत्पाट्य, चक्रेण मुरस्य शिरांसि क्रीडया छित्त्वा, तं निपातितवान्।" "शिरोच्छिन्नः, प्राणविहीनः, मुरः जलं पतितः, इन्द्रवज्रच्छिन्नशिखर इव पर्वतः। तस्य सप्त पुत्राः, ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पीठं सेनापतिं पुरः कृत्वा, भूमिजेन प्रेरिताः, युद्धाय समुपस्थिताः।" "ते, अजितं प्राप्ताः, बाणखड्गगदाशक्तिशूलादीन् क्रोधात् प्रक्षिप्य, भगवता तेषां शस्त्राणि बाणैः छिन्नानि। पीठमुख्यान् तान् भगवाँश्चक्रबाणैः शिरोबाहुपादवर्माणि छित्वा, यमालयं प्रेषयामास। एवं भूमिपुत्रो नरकः हतः।" "एतान् दृष्ट्वा, दुर्मर्षणः गर्वसमन्वितः, समुद्रसमुत्थितगजैः आक्रम्य, कृष्णं गरुडोपविष्टं पत्न्या सह, मेघे विद्युत्सहिते सूर्यं यथा, दृष्ट्वा, शतघ्नीं प्राक्षिपत्, सर्वे च समरे समवर्तन्त।" "भगवान् गदाग्रणी, भूमिपुत्रबलं, दिव्यैः अश्वैः तीक्ष्णैः च बाणैः, बाहुजंघाशिरोदेहान् छित्वा, अश्वगजान् च तदा निपातितवान्। हे कुरुनन्दन, ये ये शस्त्रास्त्राणि समरे प्रक्षिप्तानि, हरिः तानि तीक्ष्णैः बाणैः खड्गधाराभिः छित्त्वा, निवारितवान्।" "सुपर्णेन वह्यमानः, गरुडः पक्षैः गजान् ताडयन्, तान् चोच्छिद्य, चञ्चु-पक्ष-नखैः हत्वा, समरे विजितवान्। नरकः, भग्नसेनः, गरुडदुर्गतः, नगरे प्रविश्य, युद्धं कुर्वन्, दुःखितः अभवत्।" "सः आयुधेन कृष्णं ताडितवान्, तद् वज्रं न व्यथितम्, तेन विद्धः अपि, सः न कम्पितः, यथा पुष्पमालया गजः।" "भूमिजः व्यर्थप्रयत्नः, शूलं गृह्णात् अच्युतवधाय, अपि च, तद् प्रक्षिप्तुं न शशाक, हरिना चक्रेण तस्य शिरः छिन्नम्, सः गजे उपविष्टः आसीत्।" "तस्य शिरः, कुण्डलमुकुटरमणीयम्, भूमौ पतितं दीप्तिमान् आसीत्; ऋषयः देवेश्वराश्च 'हाहा! साधु!' इति वदन्तः, मुकुन्दं स्तुत्वा, पुष्पवर्षं च कृतवन्तः।" "ततः भूमिः, सुवर्णरत्नजटिलानि कुण्डलानि, वैजयन्तीं मालां, महारत्नं, राजछत्रं च कृत्वा, प्रचेतसः पुत्राय कृष्णाय उपाहरत्।" "सा देवी, सुरश्रेष्ठैः पूजिता, भगवन्तं जगन्नाथं, सस्नेहं प्राञ्जलिः, भक्त्या, स्तोतुम् आरब्धवती—" 'देवेशाय शङ्खचक्रगदाधराय, भक्तानुरूपवपुषे, परमात्मने नमः। पद्मनाभाय, पद्ममालिने, पद्माक्षाय, पद्मपादाय नमः। भगवते वासुदेवाय विष्णवे पुरुषोत्तमाय, बीजाय पूर्णविद्याय नमः। अजाताय, विश्वसृजे, अनन्तशक्तये, सर्वात्मने, पराय, अन्तर्याय नमः।' 'त्वं सृष्ट्यर्थम्, अजात, रौद्रं रूपं विधाय, संहरसि; लोकस्थैर्यार्थं सत्त्वमसि, कालः, द्रव्यं, पुरुषोत्तमः, सर्वं त्वमेव।' 'भूमिरापोऽनलः पवनः खं, इन्द्रियाणि, देवाः, मनः, महत्, यच्च चलं स्थिरं च, हे भगवन्, त्वयि अद्वितीय आत्मनि, माया नास्ति।' 'एष ते पुत्रः, भीतः, तव पद्मपादौ शरणं गतः, दुःखात् विमोक्षणार्थम्; तस्मात्, तव पावनहस्तं तस्य मूर्ध्नि स्थापय, रक्ष।