ततः राजा हृष्टचेताः विस्मितोऽपि सन् स्वां दुहितरं श्रीकृष्णाय प्रीत्या ददौ; भगवान् अपि तां सम्यक् विधिना स्वसदृशीं वरां वधूम् अङ्गीकृतवान्। तेन कृष्णं प्रियं जामातरं प्राप्य राजपत्न्यः परमं सन्तोषम् अवापुः, तत्र च महोत्सवः समुत्पन्नः। शङ्खदुन्दुभिध्वनिभिः तुर्यस्वनैश्च गानवाद्यैः, ब्राह्मणानां मंगलाशिषः शुश्रुवुः; नरनार्यश्च सुश्लिष्टवस्त्राभरणमाल्यभूषिताः प्रमुदिताः बभूवुः। भगवान् कृष्णः दायदाने दशसहस्रं गवां त्रिसहस्रं कन्यकानां हारवस्त्रभूषितानां च दत्तवान्। नवसहस्रगजाः, गजानां शतगुणा रथाः, रथानां शतगुणा हयाः, हयानां शतगुणा नराश्च दत्ताः। ततः राजा कोशलाधिपः स्नेहेन स्नेहितहृदयः तौ दम्पती रथे समारोप्य महता सैन्येन परिवृत्य विसर्जितवान्। एवं यदुभिर्हतानां राज्ञां शौर्यविभ्रष्टानां तद्वृत्तं श्रुत्वा ते राजानः सहसा सहसा तस्य कन्यायाः प्रस्थानं न सहन्तः मार्गे ताडयितुं प्रवृत्ताः। तत्र अर्जुनः गाण्डीवधन्वा, प्रियः सखा रक्षकश्च, तेषां बाणवर्षाणि व्यधमत्, सिहेव लघुजन्तून् निपातयन्। एवं दायं प्राप्य यदुप्रवरः देवकीपुत्रः श्रीकृष्णः सत्यया सह द्वारकायां सुखम् अवाप। श्रीकृष्णः अपि श्रुतकीर्तेः कन्यां कैकेय्यां भद्रां पितृष्वसुः दुहितरं भ्रातृभिः सन्तर्दनादिभिः दत्तां विवाह्य स्वपत्नीं चकार। स एव मद्रराजसुता लक्ष्मणा शुभलक्षणा स्वयम्वरेद् गृहीता, गरुड इव सुधां हरन्। एवं सहस्रशः सुन्दरीणां पत्नीनां समूहः, येषां रूपं मनोहरं, श्रीकृष्णस्यासन्, यदा स भगवान् भौमं हत्वा ताः बन्धनात् मोचयामास। अथ राजा पप्रच्छ—"भगवन्, कथं भगवान् श्रीकृष्णः भौमं हत्वा ताः बन्धनगतान् स्त्रीः शार्ङ्गधन्वा मोचयामास?" इत्युक्ते, शुक उवाच—"यदा इन्द्रेण तस्य छत्रकुण्डलमित्राणि हृतानि, देवगिरौ स्थानं च हृतमिति श्रुत्वा, पृथिव्याः सुतकृत्यं ज्ञात्वा, कृष्णः स्वपत्नीं समादाय गरुडे आरुह्य प्राग्ज्योतिषपुरं जगाम। तद् दुर्गं सर्वतो महापर्वतकोटिभिः, आयुधकोटिभिः, जलाग्निवायुप्राकारैश्च, मुरस्य दारुणबन्धनैश्च परिवृतम् आसीत्। तत्र भगवान् गदया पर्वतान् विदार्य, बाणैः शस्त्रकोटीन् भित्त्वा, चक्रेण जलाग्निवायूंश्च जयित्वा, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि छित्त्वा अग्रे गतः। शङ्खनादेन यन्त्राणि दर्पिणां च हृदयानि विदार्य, गदया महाप्राकारं भगवांस्ताडयामास। तदा पाञ्चजन्यनिनादं श्रुत्वा, यः युगान्तमेघगर्जितोपमः, मुरो नाम दानवः पञ्चशिराः जलात् समुत्थाय, त्रिशूलं विक्षिपन्, सूर्याग्न्युत्तप्तवर्णः, तक्षक इव तर्क्ष्यसुतं प्रति वेगेन धावितवान्। स त्रिशूलं गरुडं प्रति क्षिपन्, पञ्चमुखैः निनदन्, तेन शब्देन व्याप्तं व्योम दिशः च सम्पूर्णमण्डलं च। तदा त्रिशूलः गरुडं पतित्वा, हरिः त्रिशक्त्युत्तमबाणाभ्यां तं निरस्तवान्, मुरस्य मुखेषु बाणान् क्षिपन्, मुरः कोपात् गदां चिक्षेप। सा गदा युद्धे पतन्ती, गदाग्रणीना भगवता स्वगदया सहस्रधा कृत्वा भग्ना, तदा अजेयः श्रीकृष्णः बाहून्नुत्पाट्य, चक्रेण मुरस्य शिरांसि लीलया छित्त्वा। मुरः शिरोविहीनः प्राणैः विहीनः सलिलं पतितः, इन्द्रवज्रहतशिखरः पर्वत इव; तस्य सप्त पुत्राः पित्रोर्मरणेन रोषात् उत्थाय, प्रतिकाराय सज्जीभूताः। ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पीठं सेनापतिं पुरस्कृत्य, भूमिसुतेन प्रेषिताः, युद्धाय समुपागताः। ते भगवतः समीपं गत्वा, बाणखड्गगदाशक्तिशूलादीन् क्रोधात् सम्प्रक्षिप्य, भगवता स्वबाणैः तेषां शस्त्राणि छिन्नानि। स भगवान् तान् पीठमख्यान् सेनापतिप्रमुखान्, चक्रशरैः शीर्षबाहुपादकवचानि छित्त्वा, यमालयं प्रेषितवान्; एवं भूमिपुत्रो नरकः पराजितः। एतत् दृष्ट्वा दुर्मर्षणो गर्वात् समुद्भूतैः गजेन्द्रैः सह आक्रम्य, कृष्णं गरुडे सह पत्न्या उपविष्टं, मेघे विद्युदिव सूर्यं दृष्ट्वा, शतघ्नीं प्रक्षिप्य, सर्वे च योधाः समरभूताः। तत्र भगवान् गदाग्रणीः भूमिसुतस्य सैन्यम् अश्वैः तीक्ष्णैः बाणैश्च बाहुप्रदेशांश्च छित्त्वा, तेषां अश्वगजान् हत्वा, वीर्येन समरे विजितवान्। कौरवश्रेष्ठ, यानि यानि शस्त्रास्त्राणि योधैः प्रक्षिप्तानि, तानि तानि हरिः तीक्ष्णैर्बाणैः खड्गधाराभिः छित्त्वा। सुपर्णेन वह्यमानः, गरुडः पक्षैः गजान् ताडयन्, चञ्चुना पक्षा-नखैश्च गजान् हत्वा। नरकः भग्नबलः, गरुडेन पीड्यमानं स्वसैन्यं दृष्ट्वा, नगरं प्रविष्टः, युद्धं कुर्वन्। भूमिसुतः स्वशस्त्रेण कृष्णं ताडयामास, स वज्रः भगवता प्रतिहतः, तेन विद्धः अपि न कम्पितः, मालया गज इव। भूमिसुतः व्यर्थेन प्रयासेन शूलं गृहित्वा अच्युतं हन्तुम् इच्छन्, तस्य प्रक्षिप्तुं न शक्नुवन्, हरिः सुदर्शनचक्रेण तस्य शीर्षं छित्त्वा, गजोपविष्टस्यैव, निपातितवान्। तस्य शिरः कुण्डलमुकुटभूषितं धरण्यां पतितं दीप्तिमान् बभूव; मुनयः सुरेश्वराश्च "हा हन्त, साधु साधु!" इत्युक्त्वा मुकुन्दं स्तुत्वा पुष्पवृष्टिं च चक्रुः। ततः पृथिवी भगवानं समीपं गत्वा, सुवर्णरत्नदीप्तकुण्डले, वैजयन्तीमालां महारत्नं, राजछत्रं च दत्त्वा, प्रचेतसः पुत्रं पूजयामास। तदा सा देवी, देवराज्यपूजिता, भगवन्तं जगन्नाथं कृताञ्जलिपुटा, प्रेम्णा समाहितचित्ता, स्तोतुं प्रचक्रमे—"नमस्ते देवदेवेश, शङ्खचक्रगदाधर; भक्तानुरूपविग्रह, परमात्मन्, नमोऽस्तु ते। पद्मनाभाय, पद्ममालिने, पद्माक्षाय, पद्मपादाय नमः। भगवन् वासुदेव विष्णो, पुरुषोत्तम बीजाय पूर्णज्ञानाय नमः। अजोऽसि जगदुत्पत्तिकर्ता, अनन्तवीर्य, सर्वात्मन्, परमार्थरूप, नमोऽस्तु ते।