राजन्, सप्तेते भीमबलाः दुर्धर्षा वृषभाः बहून् राजपुत्रान् विजित्य तान् विक्षतवन्तः। तान् केवलं त्वं यदि, हे यादवकुलचन्द्र, निगृह्य शमयितुं शक्नोषि, तदा मम कन्याया वरः त्वमेव भविष्यसि, श्रीनिवास, इति राजा प्रतिज्ञां कृतवान्। तां प्रतिज्ञां श्रुत्वा भगवान् वासुदेवः वस्त्रं बध्नन् स्वमात्मानं सप्तधा विभज्य लीलया तान् वृषभान् निगृह्य जितवान्। तेषां गर्वं बलं च भग्न्वा शौरिः रज्जुभिः तान् बद्ध्वा बालकः काष्ठक्रीडनकानि यथा, तथा तान् सुलभं चकार। ततो राजा हृष्टचेताः विस्मितश्च कन्यां कृष्णाय दत्तवान्। भगवान् च सतीं सम्यक् रूपेण स्वसदृशीं वधूं प्रतिगृह्य विवाहम् अकरोत्। राजपत्नीः भगवत्स्नुषां लब्ध्वा परमं हर्षं प्राप्ताः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खदुन्दुभितूर्यनिनादः, गीतवाद्यरवः, ब्राह्मणानां मंगलाशिषः, नरनारीणां च शोभनवस्त्रगन्धानुलेपनाभरणधारणं च तत्र दृश्यते स्म। भगवान् कृष्णः दायदत्ते दशसहस्रगवः, त्रिसहस्रयुवतयः हाराम्बरशोभिताः, नवसहस्रगजाः, तदधिकशतगुणरथाः, तदधिकशतगुणाश्वाः, तदधिकशतगुणनराः च दत्तवन्तः। ततो राजा कोशलेश्वरः कन्यां कृष्णं च रथे स्थाप्य, महता सैन्येन परिवृत्य, स्नेहस्निग्धचित्तः सन्देशाय प्रेषितवान्। तस्याः विवाहमाकर्ण्य ये राजानः यादवैश्च वृषभैश्च बलहीनाः कृताः, ते असहिष्णवः कन्याम् आनयन्तं मार्गं रुद्धुम् उद्यताः। तदा अर्जुनः गाण्डीवधन्वा, प्रियः सुहृद् त्रातारः, तेषां बाणवर्षं विक्षिप्य, सिंहः इव लघुजन्तून्, तान् निपातितवान्। एवं दायं प्राप्य यादवश्रेष्ठः देवकीसुतः सत्या सहितः द्वारकायाम् आनन्दमवाप्तवान्। कृष्णः अपि श्रुतकीर्तेः कन्या केकीयराजकन्या भद्रां भगिनीभ्यः सन्तर्दनादिभ्यः दत्तां विवाह्य पत्नीत्वेन स्वीकृतवान्। मद्रराजस्य कन्या लक्ष्मणां शुभलक्षणां स्यंवरात् गरुडः अमृतं यथा, एवं एक एव हृतवान्। एवं सहस्रशः सुशोभनरूपाः पत्न्यः कृष्णस्य अभवन्, यदा स भगवान् भौमं हत्वा ताः बन्धनात् मोचितवान्। राजा उवाच— हे मुनिवर, कथं भगवान् भौमं हत्वा, ताः स्त्रियः शार्ङ्गधन्वना बन्धनात् मोचिताः, इति विस्तरशः श्रोतुमिच्छामि। शुक उवाच— इन्द्रेण छत्रकुण्डलसख्यादि हृतानि, स्वस्थानं पर्वते देवतानां अपहृतं, पृथ्वीजन्मनः कर्म श्रुत्वा, भगवान् स्वपत्नीं समारोप्य गरुडं समारुह्य प्राग्ज्योतिषपुरं गतवान्। तत्पुरीं सर्वतः दुर्गगिरिप्राकारैः, शस्त्रदुर्गैः, जलाग्निवायुप्राकारैः, मुरस्य बलवद्बन्धनैः च सुरक्षितां दृष्ट्वा, भगवान् गदया गिरिं विदार्य, शरैः शस्त्रदुर्गं विदलयित्वा, चक्रेण जलाग्निवायून् विजित्य, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि छित्वा, शङ्खनिनादेन यन्त्राणि गर्वं च विदार्य, गदया प्राकारं भग्नवान्। पंचजन्यध्वनिं कालान्ते मेघगर्जनसमानं श्रुत्वा, पञ्चशिराः मुरो जलात् उदतिष्ठत्। स त्रिशूलं दीप्तिमन्तं सूर्याग्निसमप्रभं विक्षिप्य, तार्क्ष्यतनयं पञ्चमुखैः सर्प इव अभ्यधावत्। तेन त्रिशूलेन गरुडं प्रति प्रक्षिप्य, पञ्चमुखैः नदन्, तस्य निनादः गगनं दिगन्तरं च व्याप्तवान्। त्रिशूलं पतितं दृष्ट्वा, हरिः त्रिशूलं द्वाभ्यां त्रिशक्तिशराभ्यां विदार्य, मुरमुखेषु शरान् क्षिपन्, मुरः क्रुद्धः गदां प्रास्य तं प्रति समभ्यधावत्। गदायुद्धे गदाधरः स्वगदया तां गदां सहस्रधा विदलयित्वा, चक्रेण मुरस्य शिरांसि छित्वा, स विजयो लीलया तस्य शिरांसि च्छित्वा, मुरः शिरच्छिन्नः प्राणैः विहीनः सलिलं पतितः, इन्द्रेण छिन्नशिखरः गिरिरिव। तस्य सप्तपुत्राः, पीठसेनान्यग्रे, ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः, युद्धाय समुत्थाय, भूमिपुत्रेण प्रेषिताः, क्रुद्धाः अभ्यधावन्। तेषां शरखड्गगदातोमरशूलादीनि प्रक्षिपन्तां भगवतः शरैः सर्वाणि शस्त्राणि विदलितानि। सः स्वचक्रशरैः पीठप्रधानान् सर्वान् यमलोकं प्रेषितवान्। ततः भूमिपुत्रः दुरमर्षणः समुद्रसम्भवान् गजान् प्रेष्य, सशस्त्रैः सहितः, कृष्णं गरुडारूढं विद्युत्सहितमेघमिव सूर्यं दृष्ट्वा, शतघ्निं प्रक्षिप्य, सर्वे युद्धाय समभ्यधावन्। भगवान् गदाधरः तेषां हस्त्यश्वसैनिकान् तीक्ष्णैः शरैः छित्त्वा, तेषां हस्त्यश्वान् च निपात्य, हरिः तेषां शस्त्रास्त्राणि स्वशरैः छिन्तयन्, सुपर्णः पक्षा-नख-चञ्चुभिः गजान् हत्वा, भूमिपुत्रबलं सम्प्रक्षुभ्य, भूमिपुत्रः नगरं प्रविश्य युद्धाय समुपस्थितः। स तं शस्त्रेण ताडितवान्, तद् वज्रसमं शस्त्रं भगवतः अंगेषु पतितं, स तेन न कम्पितः, यथा गजे पुष्पमाला पतति। भूमिपुत्रः व्यर्थेन प्रयासेन शूलं गृहित्वा अच्युतं हन्तुं प्रयत्नं कृत्वा, हरिणा सन्दर्शितेन चक्रेण शिरः छिन्नम्, हस्त्युपविष्टस्यैव। तस्य शिरः कुण्डलमुकुटशोभितं भूमौ पतित्वा, मुनिगणैः सुरेश्वरैः ‘धिग् धिग्, साधु साधु’ इति स्तुत्वा, पुष्पवृष्ट्या मुकुन्दं पूजितवन्तः। ततः पृथ्वी सुवर्णरत्नमणिकुण्डलाभ्यां, वैजयन्त्याभरणेन, महारत्नेन, राजच्छत्रेण च शोभितानि उपहाररूपेण कृष्णाय, प्रचेतसः सुताय, समर्पयामास। सा देवी, सुरश्रेष्ठैः पूजिता, भगवन्तं जगन्नाथं भक्त्या प्रणम्य, स्तुतिं चकार।