राजा उवाच – हे भगवन्, त्वद्-शरीरे लक्ष्मीः अक्शय्या निवसति, सर्व-गुण-विलासितं तव आश्रयणं अस्ति; अतः कः अन्यः तव समः वा तव कन्यायाः वरः भवितुम् अर्हति? तथापि, हे सात्वतश्रेष्ठ, पूर्वं वयं एकं नियमं कृतवन्तः – यः तव कन्यायाः शक्तिं परीक्षणं इच्छति, सः सप्त उग्राः अपराजिताः वृषभाः विजित्य कन्यां प्राप्तुम् अर्हति। एते वृषभाः, हे वीर, अनेकान् राजकुमारान् जित्वा तान् अपि घायलान् कृतवन्तः। यदि त्वं, हे यदुवीर्य, एतान् केवलं विजेतुम् शक्नोषि, तदा त्वमेव तस्याः वरः भविष्यसि, हे श्रीनाथ। एवं नियमं श्रुत्वा भगवान् वस्त्रं बन्धयित्वा, सप्तस्वरूपं कृत्वा, क्रीडया वृषभान् विजितवान्। शौरिः तेषां गर्वं बलं च भङ्क्त्वा, तान् रज्जुभिः बद्धवान्, बालकः काष्ठ-यन्त्राणि यथा लुञ्चति, तथा तान् आकृष्य। ततः राजा हर्षितः विस्मितश्च, कन्यां कृष्णाय दत्तवान्; भगवान् ताम् सम्यक् विधिना स्व-समानां पत्नीं स्वीकारितवान्। राजपत्न्यः कृष्णं प्रियं जामातरं लब्ध्वा परमं हर्षं प्राप्तवत्यः; महोत्सवः अभवत्। शङ्खाः, आनकाः, तुर्याणि च निनादितानि; गीतानि वाद्यैः गीयन्ते, ब्राह्मणाः आशीः ददुः; नराः नारीश्च उत्तम-वस्त्रैः, हारैः, भूषणैः भूषिताः हृष्टाः अभवन्।