भगवान् उवाच— “राजन्, यद्यपि क्षत्रियस्य स्वधर्मानुष्ठायिनः भिक्षाटनं मुनिभिः निषिद्धं, तथापि तव सख्यं काङ्क्षमाणः अहं तव दुहितरं याचे। न तु वधूवलं याचे, यतो हि वयं तद् न दद्मः।” राजा उवाच— “भगवन्, यः त्वदन्यः कोऽपि मम दुहितुः वरः श्रेष्ठः वा वाञ्छनीयः स्यात्? यत्र ह्यविचलिता लक्ष्मीः सर्वगुणनिलये तव शरीरे निवसति।” “सात्वतश्रेष्ठ, पूर्वं मया प्रतिज्ञा कृताऽस्ति—यः वीरः अन्यान् वरान् पराजित्य दुहितुः प्राप्त्यर्थं स्पर्धायाम् प्रवर्तते, तस्मै कन्या दास्यते। एते सप्त अतिदारुणाः दुर्निग्रह्याः वृषाः, वीर, ये बहून् राजपुत्रान् जित्वा तान् दुःखितवन्तः। यदि त्वमेव, यदुप्रिये, तान् वशे कर्तुं शक्नोषि, तर्हि श्रीपतौ, स एव तव कन्यायाः पतिः भविष्यति।” एवमुक्त्वा, भगवान् तं नियमं श्रुत्वा वस्त्रं बद्ध्वा, सप्तात्मानं कृत्वा, लीलया तान् वृषान् निगृह्य, तेषां गर्वं बलं च भञ्जयन्, शौरिः तान् रज्जुभिः बध्नन्, बालकः काष्ठक्रीडनकानिव सुलभतया तान् अकरोत्। ततः राजा प्रमुदितः विस्मितश्च, स्वकन्यां कृष्णाय प्रदत्तवान्। भगवान् अपि सम्यक् विधिना तां तुल्यां भार्यां स्वीकृतवान्। राजपत्नीः अपि कृष्णं प्रियं जामातरं प्राप्य परमं हर्षं प्राप्ताः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खदुन्दुभितूर्यनिनादः समुत्थितः, गीतवादित्राणि वज्रयन्ति स्म, ब्राह्मणाः आशीः प्रादुःकुर्वन्ति स्म। नरनार्यः च सुशोभनवस्त्रगुण्डमालाभरणधारिणः सन्तः मुदिताः आसन्। भगवान् दशसहस्रं गावः, त्रिसहस्रं हारवस्त्रालङ्कृतयुवतयः दत्तवान्। नवसहस्रं गजान्, गजानां शतगुणान् रथान्, रथानां शतगुणान् अश्वान्, अश्वानां शतगुणान् नरान् दत्तवान्। राजा कोशलाधिपः, हृदये स्नेहेन स्नेहितः, तौ दम्पती रथे स्थाप्य, महता सैन्येन परिवृत्य, प्रेषयामास। एतत् श्रुत्वा, ये राजानः यदुभिः वृषैः च भग्नबलाः आसन्, ते असहिष्णवः कन्याप्रेषणे मार्गं रुद्धुम् उद्युक्ताः। तदा अर्जुनः गाण्डीवधन्वा, प्रियसखः रक्षकः च, तेषां शरवृष्टिं व्यधुनोत्, सिह इव लघुजन्तून् पातयन्। एवं दत्तवधूवलः यदुनाम् अग्रणीः देवकीसुतः द्वारकायां सत्यया सह सुखमविन्दत्। कृष्णः अपि श्रुतकीर्तेः कन्यां भद्रां, कैकेयकन्यां, सन्तर्दनादिभिः भ्रातृभिः प्रदत्तां, परिणीतवान्। स एव मद्रराजस्य कन्यां लक्ष्मणां, शुभलक्षणवतीं, स्वयम्वरे गरुड इव सुधां हृतवान्। एवं सहस्रशः रूपवतीः स्त्रियः, कृष्णस्य जाताः, यः सः भौमं हत्वा ताः बन्धनात् उद्धृतवान्। राजा उवाच— “भगवन्, कथं भौमः त्वया हतः? कथं ताः बन्धनस्थाः स्त्रियः शार्ङ्गधन्वना उद्धृताः?” शुक उवाच— इन्द्रेण छत्रकुण्डलमित्राणि हृतानि, अमरगिरौ स्थानं चापहृतम्, भूमिजकृत्यं च श्रुत्वा, सः भगवन् गरुडारूढः, स्वपत्नीं सह प्राग्ज्योतिषपुरं गतवान्। तद् पुरं सर्वतः दुर्गगिरिभिः, शस्त्रदुर्गैः, जलवह्निवायुदुर्गैः, मुरस्य दारुणैः बन्धनैः च सुरक्षितम्। भगवान् गदया पर्वतान्, शरैः शस्त्रदुर्गानि, चक्रेण वह्निजलवायून्, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि विदारयामास। पाञ्चजन्यनिनादेन यन्त्राणि दर्पं च विदलितवान्, गदया दुर्गं भञ्जयामास। तस्य निनादं श्रुत्वा, युगान्तघोरमिव, पञ्चशिराः मुरः जलात् समुत्थितः। सः त्रिशूलं विक्षिपन्, सूर्याग्निसमतेजसा दीप्तः, तार्क्ष्यसुतं पञ्चमुखैः सर्प इव अभ्यधावत्। सः त्रिशूलं गरुडाय विक्षिप्य, पञ्चमुखैः नर्दन्, तेन शब्देन सर्वं नभो, दिशः, अन्तरिक्षं, ब्रह्माण्डं च व्याप्य अभवत्। त्रिशूलं गरुडं प्रति पतितम्, हरिः तं त्रैगुण्यबाणाभ्यां विदार्य, मुरमुखेषु बाणान् क्षिपन्, मुरः कोपात् गदां क्षिप्तवान्। सा गदा पतन्ती भगवता गदया सहस्रधा भग्ना, सः अजितः हस्तौ उद्धृत्य, चक्रेण लीलया मुरस्य शिरांसि छित्त्वा। शिरच्छिन्नः मुरः प्राणैः विहीनः जलं पतितः, इन्द्रवज्रच्छिन्नशिखरः पर्वत इव। तस्य सप्त पुत्राः, पितुः वधेन कोपिताः, युद्धाय समुत्थिताः—ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पीठं सेनान्यं पुरतः स्थाप्य, भूमिजेन प्रेषिताः। ते भगवतः समीपं गत्वा, क्रोधात् बाणखड्गगदाशक्तिशूलादीनि क्षिपन्तः, भगवतः शरैः स्वशस्त्राणि छिन्नानि। चक्रशरैः तेषां शिरः, भुजाङ्घ्र्यादीनि छित्त्वा, पीठपुरोगामान् यमालयं प्रेषितवान्; एवं भूमिपुत्रः नरकः निहतः। एतत् दृष्ट्वा, दुर्मर्षणः मदोद्धतः, समुद्भवान् गजान् प्रेष्य, कृष्णं पत्नीसहितं गरुडारूढं दृष्ट्वा, नभसि विद्युत्संयुक्तमिव सूर्यं, शतघ्नीं शस्त्रं क्षिप्तवान्, सर्वे च युद्धाय समभ्यधावन्। भगवान् गदाधरः, भूमिजस्य बलिनां च सेनां, आश्चर्यजनकैः तुरगैः तीक्ष्णैः शरैः च, भुजोरूशिरःकायानि छित्त्वा, तेषां अश्वगजान् तदा हत्वा। ये ये शस्त्रास्त्राणि क्षिप्तानि, हरिः तानि शितैः बाणैः, खड्गयुक्तैः शरैः च, छित्त्वा नाशयामास। सुपर्णवाहनः गरुडः, पक्षाभ्यां गजान् ताडयन्, चञ्चुना, पक्षा, नखैः च तान् हत्वा। भूमिजः, भग्नसेनः, गरुडेन पीडितां स्वसैन्यां दृष्ट्वा, नगरं प्रविश्य, युद्धं कृत्वा, भगवतः शस्त्रेण आहतः अपि न कम्पितः, यथा गजे पुष्पमालया पतिते। सः भूमिजः व्यर्थेन प्रयासेन शूलं गृहित्वा अच्युतं हन्तुं यत्नं कृत्वा, तदपि न क्षिप्य, हरिणा सुदर्शनचक्रेण शिरश्छेदं कृतम्, स गजे उपविष्टः। एवं श्रीभगवता भौमः निहतः, ताः बन्धनस्थाः स्त्रियः शार्ङ्गधन्वना मोक्षं प्राप्ताः।