यस्य पद्मपादयोः रजः लक्ष्म्याः, ब्रह्मणः, रुद्रस्य, लोकपालानां च शिरसि धार्यते, स भगवान् स्वयमेव क्रीडायै पुलिनं निर्माय स्वकार्यं साधयति—तस्य परमेश्वरस्य मयि किं तुष्टिः स्यात्? इति राजा विचारयन्, पुनः नारायणं विश्वेश्वरं पूजयामास। तदा श्रीभगवान्, आत्मानन्दपूर्णः सन्, सस्मितं वदन्, कौरववंशजं प्रति मेघगम्भीरया वाचा उवाच—"राजन्, क्षत्रियस्य स्वधर्मानुष्ठायिनः भिक्षाटनं मुनिभिः निन्दितम्; तथापि तव स्नेहकामनया अहं तव कन्यां याचामि, न तु मूल्याय, यतो वयं तद् न प्रयच्छामः।" राजा प्रत्युवाच—"भगवन्, त्वत्समः वा त्वत्तः श्रेष्ठः वा, मम कन्यायाः वरः अन्यः कः स्यात्? यत्र अक्षय्या श्रीः तव देहे वसति, सर्वगुणनिधिः च त्वमेव।" किंतु, स सात्वतश्रेष्ठं प्रति उवाच—"पूर्वं वयं एकं नियमं कृतवन्तः—वरस्य बलं परिक्षाय, कन्यायाः हस्तं स्पर्धायां दातव्यम्।" "सप्त क्रूरा दुर्धर्षा वृषाः एते, वीर, अनेके राजकुमाराः तैः पराजिताः, अभिहताः च। यदि त्वं एकः तान् वशं करिष्यसि, तदा कन्यायाः पतिर्भवान् श्रीनाथः स्यादिति।" एतत् श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्तस्वरूपाणि कृत्वा, क्रीडया तान् वृषान् वशंकारयामास। शौरिः तेषां गर्वं वीर्यं च भङ्क्त्वा, रज्जुभिः बद्ध्वा, बालकः काष्ठपुटकानि यथा तान् सरलतया आलिखत्। ततः राजा, हर्षविस्मितः सन्, कन्यां कृष्णाय दत्तवान्; भगवान् ताम् सम्यक् विधिना स्वपत्नीं स्वीकारयामास। राजपत्नीः कृष्णं प्रियं जामातरं लब्ध्वा परमं सुखं प्राप्ताः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खाः, मृदङ्गाः, तुर्याः च निनादिताः, गीतानि वाद्यानि च गृहीतानि, ब्राह्मणाः आशीः ददुः, नरनार्यः उत्तमवस्त्रैः, माल्यैः, आभरणैः च भूषिताः हर्षं प्राप्नुवन्। भगवान् दहेयम् दत्तवान्—दशसहस्रगाः, त्रिसहस्रयोषितः हारवस्त्रभूषिताः। नवसहस्रगजाः, गजानां शतगुणाः रथाः, रथानां शतगुणाः अश्वाः, अश्वानां शतगुणाः पुरुषाः च। राजा कोशलाधिपः, स्नेहस्निग्धहृदयः, महायुद्धेन परिवृत्य, दम्पतीं रथारूढौ प्रेषितवान्। एतद् श्रुत्वा, ये राजानः यदुभिः वृषैः च पराजिताः, तद् सहनं न शक्नुवन्, कन्यायाः गमनसमये मार्गं रुद्धवन्तः। अर्जुनः गाण्डीवधन्वी, प्रियः मित्रः च, तेषां बाणवर्षं विक्षिप्य, सिंहः लघुजन्तूनिव योधान् अवपत्। दहेयम् लब्ध्वा, यदुप्रवरः देवकीपुत्रः, सत्यया सह द्वारकायां सुखं अयच्छत्। कृष्णः अपि भद्रां, श्रुतकीर्त्याः कन्यां, कैकेयराजकन्यां, पितृसंबन्धिनीं, भ्रातृभिः सन्तर्दनादिभिः दत्तां, विवाहाय स्वीकारयामास। स एव लक्ष्मणां मद्रराजकन्यां, शुभलक्षणां, स्वयंवरे गरुडः अमृतं यथा, हृतवान्। एवं, सहस्रशः रमणीयाः पत्न्यः, कृष्णस्य अभवन्, यदा सः भूमापुत्रं हत्वा, ताः बन्धनात् उद्धृतवान्। तदा राजा पप्रच्छ—"महर्षे, कथय, कथं भूमापुत्रः भगवता हतः? कथं ताः स्त्रियः, याः बन्धनायाम् आसन्, शार्ङ्गधन्वना उद्धृताः?" शुकः उवाच—"यदा इन्द्रः भूमापुत्रस्य छत्रं, कुण्डलौ, सहचरान् च हरित्वा, देवगिरौ स्थानं अपहरित्वा, भूमजस्य कर्म ज्ञात्वा, सः स्वपत्नीं समीक्ष्य, गरुडारूढः प्राग्ज्योतिषपुरं जगाम।" "सर्वतः दुर्गगिरिभिः, आयुधदुर्गैः, जलाग्निवायुदुर्गैः, मुरस्य दुर्धर्षबन्धनैः च परिवृतम्।" "सः गदया पर्वतान् विदार्य, बाणैः आयुधदुर्गानि, चक्रेण जलाग्निवायुदुर्गानि, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि भङ्क्त्वा।" "शङ्खध्वनिना यन्त्राणि, अहंकारिणां हृदयानि च विदार्य, गदया दुर्गं भग्नम्।" "पाञ्चजन्यस्य शब्दं श्रुत्वा, युगान्तवज्रनिनादवत्, मुरः पञ्चशिराः असुरः जलात् उत्थाय।" "त्रिशूलं विक्षिप्य, सूर्याग्निसदृशदीप्तिमान्, तर्क्ष्यपुत्रं प्रति पञ्चमुखैः सर्पवत् आक्रमन्।" "गरुडं प्रति त्रिशूलं क्षिप्त्वा, पञ्चमुखैः गर्जन्, सः शब्दः दिवः, दिशः, अन्तरिक्षं च व्याप्य, ब्रह्माण्डं आवृतवान्।" "त्रिशूलं गरुडं पतितम्, हरिः त्रिशूलद्वयेन त्रिबलैः बाणैः तडित्वा, मुरस्य मुखेषु बाणान् क्षिप्त्वा, मुरः क्रुद्धः गदां क्षिप्तवान्।" "गदा युद्धे पतितवती, गदाधरः स्वगदया तां सहस्रधा विदार्य, अजितः बाहून्नुत्तोल्य, चक्रेण मुरस्य शिरांसि क्रीडया छित्त्वा।" "शिरच्छिन्नः, प्राणः निर्गतः, मुरः जलं पतितः, इन्द्रबलात् पर्वतशिखरमिव छिन्नम्; तस्य सप्त पुत्राः, पितृवधात् क्रुद्धाः, प्रतिकाराय उत्थाय।" "ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पीठं सेनापतिं पुरस्कृत्य, भूमजेन प्रेषिताः, युद्धाय संविधाय।" "अजितं प्राप्त्वा, बाणैः, खड्गैः, गदैः, शूलैः, तोमरैः, त्रिशूलैः च क्रोधात् क्षिप्तवन्तः; भगवान् स्वबाणैः तेषां आयुधानि विदार्य।" "सः तान् पीठपुरस्कृतान्, चक्रबाणैः शिरोबाहुपादवर्माणि छित्त्वा, यमलोकं प्रेषितवान्; भूमापुत्रः पराजितः।" "एतद् दृष्ट्वा, दुर्मर्षणः, गर्वपूर्णः, समुद्रजैः गजैः आक्रमन्; कृष्णं पत्न्या गरुडारूढं दृष्ट्वा, मेघे विद्युतं यथा, शतघ्न्यस्त्रं क्षिप्तवान्, सर्वयोधाः एकत्र आक्रमन्।" "भगवान् गदाधरः, भूमजसेनां अद्भुतैः अश्वैः तीक्ष्णबाणैः च पातयामास, बाहू, जंघाः, शिरांसि, देहांश्च छित्त्वा, अश्वगजान् तस्मिन् क्षणे हत्वा।" "कौरववंशज, यानि यानि अस्त्राणि योधैः क्षिप्तानि, हरिः तानि तीक्ष्णबाणैः, खड्गयुक्तैः शरैः च छित्त्वा।" "सुपर्णेन वह्यमानः, गरुडः पक्षैः गजेषु ताडयन्, तान् गजान् चञ्चुना, पक्षैः, नखैः च हत्वा।" एवं श्रीकृष्णस्य अद्भुतं वीर्यं, धर्मपत्नीप्राप्तिः, भूमापुत्रवधः, स्त्रीबंधनमोचनं च शुकः परमं भक्त्या कथयामास।