सा राजकुमारी, स्वप्नेप्सितवरस्यागमनं दृष्ट्वा, लक्ष्मीपतौ मनः समर्प्य, हृदि चिन्तयामास—"यदि मम व्रतम् एवम् एव सत्यमस्ति, तर्हि एष एव पुरुषः मम पतिर् भूयात्, सर्वान् मम मनोरथान् पूरयेत्।" सा च मनसा विचारयामास—"यस्यान् पादपद्मरजः लक्ष्म्या ब्रह्मणा शंकरैश्च, लोकपालैश्च शिरसि ध्रियते, यः स्वक्रीडया स्वार्थसिद्धये सेतुम् अकार्षीत्, स भगवान् माम् उपसाद्य कथं तृप्तिं यास्यति?" पुनः पूजिता स भगवान् नारायणः, जगन्नाथः, उवाच—"मया, आत्मारामेण, किं तुच्छेन किञ्चिद् कार्यम्?" इत्युक्त्वा, स भगवान् हृष्टः, आसने समासीनः, मेघगम्भीरया वाचा स्मयमानः कुरुनन्दनं सम्बोध्य भाषितवान्। भगवान् उवाच—"राजन्, स्वधर्मनिष्ठस्य क्षत्रियस्य भिक्षाटनं मुनिभिः निषिद्धम्; तथापि, तव सौहृदं कामयन्, तव कन्यां याचे, न तु मूल्येन, यतोऽस्माकं विवाहे मूल्यदानं नास्ति।" राजा उवाच—"भगवन्, यत्र त्वयि, सर्वगुणनिधौ, अक्षय्यया लक्ष्म्या सहावस्थिते, मम कन्यायाः वरः कोऽपि त्वत्तोऽधिकः वा रमणीयः वा स्यात्?" स चोवाच—"सात्वतश्रेष्ठ, पूर्वं वयं प्रतिज्ञां कृतवन्तः—यः कन्यायाः पाणिं इच्छेत्, स वीर्यशुल्केन परिक्ष्यताम्।" "एते सप्त महाबलिनः दुर्धर्षाश्च वृषाः, वीर्यशुल्कार्थिनः राजपुत्रान् पराजित्य तान् बहून् व्यथितवन्तः।" "यदि त्वं, यादवकुलचूडामणे, एतान् केवलः संयमयितुं शक्नोषि, तदा श्रीपतिः, त्वमेव मम कन्यायाः वरः भविष्यसि।" एवं प्रतिज्ञां श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बध्य, सप्तात्मानः कृत्वा, क्रीडया तान् वृषान् संयम्य विजितवान्। शौरिः तेषां गर्वं बलं च भङ्क्त्वा, रज्जुभिः बद्ध्वा, बालकः काष्ठक्रीडनकानि यथा, तथैव तान् वृषान् अनयत्। ततः राजा हृष्टचित्तः विस्मितश्च, कन्यां कृष्णाय दत्तवान्; भगवान् अपि न्यायेन तां समं वधूं स्वीकृतवान्। राज्ञ्यः, कृष्णं प्रियं जामातरं लब्ध्वा, परमं हर्षं प्राप्ताः, महोत्सवः समुत्पन्नः। शङ्खदुन्दुभ्यः तुर्याणि च निनदन्ति स्म; गीतवाद्यश्च वज्रयन्ति स्म; ब्राह्मणाः शुभाशिषः प्रादत्त; नरनार्यश्च सुश्लिष्टवस्त्रालङ्कारमाल्यभूषिताः प्रमोदन्ते स्म। भगवान् दायमुपनयनाय दशसहस्रगवः, त्रिसहस्रयोषितः हारवस्त्रालङ्कृताः च दत्तवान्। नवसहस्रगजान्, तेषां शतगुणान् रथान्, रथानां शतगुणान् तुरगान्, तेषां शतगुणान् नरान् च दत्तवान्। ततः राजा कोशलाधिपः, हृष्टहृदयः, तं दम्पती रथारूढौ, महत्या सेनया परिवृत्य, सस्नेहं प्रेषितवान्। एतद्वृत्तान्तं श्रुत्वा, ये राजानः यादवैर् वृषैश्च पराजिताः, ते दुष्टचित्ताः, कन्याप्रणयनसमये मार्गरोधाय समुत्थिताः। तत्र अर्जुनः, गाण्डीवधन्वा, मित्रं रक्षकश्च, तेषां शरवृष्टिं व्युदस्तवान्, सिंहः क्षुद्रपशूनिव। एवं दायं प्राप्य, यादवश्रेष्ठः, देवकीपुत्रः, सत्यया सह द्वारकायां सुखमविन्दत्। कृष्णः अपि भ्रातृभिः सन्तर्दनादिभिः प्रदत्तां कैकेयराजकन्यां श्रुतकीर्तेः पुत्रीं भद्रां विवाहितवान्। स एव मद्रराजकन्यां लक्ष्मणां, शुभलक्षणां, स्वयम्वरे गरुडः सुधामिव, हृतवान्। एवं, सहस्रशः सुन्दर्यः, कृष्णस्य पत्न्यः अभवन्, यः भूमिपुत्रं हत्वा, ताः बन्धनात् मोचयित्वा, ताः स्वीकृतवान्। राजा उवाच—"भगवन्, कथं भूमिपुत्रः भगवान् हतः? कथं ताः स्त्रियः बन्धनात् मोचिता इति शृणु, शार्ङ्गधन्वनः कृत्यं विस्तरेण कथय।" शुक उवाच—"भगवान्, इन्द्रेण छत्रकुण्डलमित्रग्रहणेन, स्वर्गगिरौ स्थानापहरणेन, भूमिपुत्रकृत्यश्रवणेन च, स्वपत्नीं समारोप्य गरुडम्, प्राग्ज्योतिषपुरं ययौ। तत् पुरं सर्वतो दुर्गगिरिभिः, शस्त्रदुर्गैः, जलाग्निवायुदुर्गैः, मुरस्य दारुणैर्बन्धनैश्च सुरक्षितम्। भगवान् गदया गिरिं विदार्य, शरैः शस्त्रदुर्गं भित्त्वा, चक्रेण जलाग्निवायूं विजित्य, खड्गेन मुरस्य बन्धनानि छित्त्वा, अग्रे प्राविशत्। शङ्खनादेन यन्त्राणि, दर्पं च विदार्य, गदया प्राकारं भग्नवान्। तदा पाञ्चजन्यध्वनिं श्रुत्वा, यः कल्पान्तमेघनिःस्वनः, पञ्चशिराः मुरः, जलनिधौ शयानः, उत्तस्थौ। स त्रिशूलं दीप्तं सूर्याग्निसमप्रभं विक्षिप्य, पञ्चमुखैः गर्जन्वदन्यथा, तक्षक इव तर्क्ष्यपुत्रं समभ्यधावत्। त्रिशूलं गरुडाय वेगेन प्रक्षिप्य, पञ्चमुखैः निनदन्, तेन शब्देन व्याप्तं व्योम दिशश्चाण्डमण्डलम् अभवत्। त्रिशूलं पतितं दृष्ट्वा, हरिः त्रिशूलयुग्मबाणाभ्यां तद् व्यधुनोत्, मुरस्य मुखेषु शरान् क्षिपन्; मुरः क्रुद्धः गदाम् अपि प्रक्षिप्य आक्रमत्। सा गदा पतन्ती युद्धे, गदाधरः स्वगदया सहस्रधा विदार्य, मुरस्य शिरांसि चक्रेण लीलया छित्त्वा, अग्रे प्रधावितवान्। शिरोच्छेदेन प्राणविहीनः मुरः जलनिधौ पतितः, इन्द्रवज्रहतशिखरः शैल इव। तस्य सप्त पुत्राः, पितुः निधनं दृष्ट्वा, क्रुद्धाः, प्रतिकाराय समुत्थिताः। ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पीठं सेनापतिं पुरः कृत्वा, संग्रामाय समुपस्थिताः। ते भगवन्तं समासाद्य, क्रोधात् शरखड्गगदाशक्तितोमरत्रिशूलानि प्रक्षिप्य, भगवता तेषां शस्त्राणि शरैः छिन्नानि। भगवता, पीठमुख्यान् तान् शिरः, बाहु, जङ्घा, कवचानि च चक्रशरैः छित्त्वा, यमालयं प्रेषिताः। एवं भूमिपुत्रोऽपि पराजितः। एतद् दृष्ट्वा, दुर्मर्षणः, गर्वसम्पूर्णः, समुद्रजैर्गजैः समारुह्य, कृष्णं स्वपत्नीसमेतं गरुडारूढं, मेघे विद्युत्संयुक्तं सूर्यं यथा, दृष्ट्वा, शतघ्निं प्रक्षिप्य, सर्वे च युद्धाय समुपतस्थुः। भगवान् गदाधरः, भूमिपुत्रस्य सैन्यानि, उत्तमैः अश्वैः तीक्ष्णैः शरैश्च, बाहुजंघाशिरःकायानि छित्त्वा, तेषां अश्वगजान् तदा हत्वा, समरे विजितवान्। कौरवश्रेष्ठ, यानि यानि शस्त्रास्त्राणि तैर् विमुक्तानि, हरिः तानि सर्वाणि तीक्ष्णैः शरैः, खड्गयुक्तैः बाणैश्च, छित्त्वा, युद्धे विजयी बभूव।