सप्त तीक्ष्णशृङ्गाः दुर्धर्षाः बलगर्विताः वृषाः याः कन्यायाः प्राप्त्यर्थं राज्ञः सर्वे न विजेतुं शेकुः। तेषां वृषाणां पुरस्कारं शृण्वन्, सात्मतवृष्णिपतिर्भगवान् स्वसैन्यसमेतः कोसलपुर्यां जगाम। कोसलराजा तं प्रसन्नः समुत्थाय, उपवेश्य, यथार्हं सत्कारं कृत्वा, सस्नेहं स्वागतम् अकरोत्। यदा सा राजकुमारी स्वकामितं वरं आगतम् अपश्यत्, लक्ष्मीपतेः प्रति मनसा आकाङ्क्षां कृत्वा चिन्तयामास—"यदि मम व्रतं सत्यम्, स एष मे पतिः भूत्वा सर्वकामान् पूरयेत्।" यस्य पदपङ्कजधूलिं लक्ष्मीर्ब्रह्मशिवाद्याः लोकपालाः शिरसि वहन्ति, यः स्वलीलायां सेतुं निर्मितवान्, स भगवान् मयि कथं तुष्टिं प्राप्नुयात्? पुनः पूजितः नारायणः, विश्वेश्वरः, स्मितपूर्वकं उवाच—"यद् अल्पं तद् आत्मतुष्टस्य मम किम्?" शुकः उवाच—भगवान् आसनं स्वीकृत्य, मेघनिनादध्वन्या कुरुवंशजं स्मितेन भाषितवान्। भगवान् उवाच—"राजन्, क्षत्रियस्य स्वधर्मानुष्ठायिनः भिक्षा मुनिभिः निषिद्धा; तथापि तव सौहार्द्यं कामयमानः तव कन्यां याचामि, न तु मूल्याय, यद् वयं नैव दद्मः।" राजा उवाच—"भगवन्, यस्य शरीरं लक्ष्मीः नित्यं वसति, सर्वगुणनिधिः, तस्य कन्यायाः वरः अन्यः कोऽपि श्रेष्ठः वा काम्यः?" "सात्वतश्रेष्ठ, पूर्वं वयं एकं नियमं कृतवन्तः—वरपरीक्षार्थं कन्यायाः हस्तः स्पर्धायां दातव्यः। सप्त तीक्ष्णदुर्धर्षाः वृषाः, वीर, राजकुमाराणां बहून् जितवन्तः, तान् यदि त्वं एकः यदुवीर, जितुं शक्ष्यसि, तदा श्रीपतिः कन्यायाः पतिः भविष्यसि।" एवं श्रुत्वा भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, स्वमूर्तिं सप्तधा विभज्य, लीलया तान् वृषान् जिगाय। शौरिः तेषां गर्वं बलं च भङ्क्त्वा, तान् वृषान् शृङ्गेषु रज्जुभिः बन्धित्वा, बालकः काष्ठपुटकानिव, सरलतया आकर्षत्। राजा विस्मितः हृष्टः च, तं कन्यां कृष्णाय दत्तवान्; भगवान् यथायोग्यं तां समां पत्नीं स्वीकृतवान्। राजपत्न्यः कृष्णं प्रियं जामातरं प्राप्य, परमं हर्षं प्राप्ताः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खाः, नगाडाः, तुर्याः, गीतानि, वाद्यवृन्दानि, ब्राह्मणाः आशीः ददुः; नरनार्यः सुवस्त्राभरणमाल्यैः भूषिताः मुदिताः आसन्। भगवान् दायं दत्तवान्—दशसहस्रगाः, त्रिसहस्रयुवतयः हारवस्त्रभूषिताः। नवसहस्रगजाः, गजानां शतगुणाः रथाः, रथानां शतगुणाः अश्वाः, अश्वानां शतगुणाः नराः। राजा कोसलपतिः, हृष्टहृदयः, सैन्यसमेतं रथं आरोप्य, दम्पत्यौ प्रेषितवान्। यदुवृषाणां वृषैः पराजितबलाः राजानः, तद् असह्यं श्रुत्वा, कन्यायाः गमनं बाधितुं यत्नं अकुर्वन्। अर्जुनः गाण्डीवधन्वा, मित्रः रक्षकः च, तेषां शरसमूहान् व्य散्य, सिंहः मृगानिव, तान् निपातितवान्। दायं प्राप्त्वा, यदुवीरश्रेष्ठः देवकीपुत्रः, सत्यया सह द्वारकायां सुखं अयच्छत्। कृष्णः अपि, शृतकीर्त्याः पुत्रीं भद्रां, कैकेयकन्यां, तस्य भ्रातृभिः सन्तर्दनादिभिः दत्तां, विवाहं अकुरुत्। स एव, मद्रराजकन्यां लक्ष्मणां, शुभलक्षणभूषितां, स्वयम्वरे गरुडः अमृतं यथा, अपहृतवान्। एवं, कृष्णः, हजारशो रम्यरूपाः पत्न्यः, भौमं हत्वा, तासां बन्धनात् उद्धृत्य, स्वपत्नीभूताः। राजा उवाच—"महामुने, कथय भगवतो भौमवधं, तथा ताः स्त्रियः, याः बन्धनं प्राप्ताः, शार्ङ्गधन्वना कथं उद्धृताः?" शुकः उवाच—इन्द्रेण छत्रकुण्डलसख्यः हृताः, देवगिरिपदं अपहृतं, भूमिपुत्रस्य कर्मणि ज्ञात्वा, भगवान् पत्नीं समायोज्य, गरुडं आरुह्य, प्राग्ज्योतिषपुरं जगाम्। तत्पुरीं सर्वतः, दुर्गगिरिदुर्गास्त्रदुर्गैः, जलाग्निवायुदुर्गैः, मुरस्य दुर्धर्षबन्धैः, घोरैः संवृतां। भगवान् गदयाः पर्वतान् विदार्य, शरैः अस्त्रदुर्गं, चक्रेण अग्निजलवायून्, खड्गेन मुरबन्धं विदार्य। पाञ्चजन्यनिनादेन यन्त्राणि, गर्वितानां हृदयानि च विदार्य, गदया गदाधरः प्राकारं विदार्य। तत्र, पाञ्चजन्यनिनादं श्रुत्वा, युगान्तसदृशं, मुरः पञ्चशीर्षः, जलात् उत्थाय, कृष्णं प्रति अजिहीत्। सूर्याग्निसदृशदीप्त्या त्रिशूलं धारयन्, तर्क्ष्यपुत्रं पञ्चमुखैः सर्पवत् अभ्यधावत्। त्रिशूलं गरुडं प्रति क्षिप्य, पञ्चमुखैः गर्जन्, तद् गर्जनं सर्वदिक्, अन्तरिक्षं, ब्रह्माण्डं व्याप्य, आकाशं पूरयत्। त्रिशूलं गरुडमुपगतम्, हरिः त्रिशूलं त्रिशूलशरेण विदार्य, मुरमुखेषु शरान् क्षिप्य, मुरः क्रुद्धः गदां चिक्षेप। गदा युद्धे पतन्ती, गदाधरः स्वगदया सहस्रधा विदार्य, मुरः बाहून्नुत्क्षिप्य, चक्रेण मुरस्य शिरांसि लीलया छित्वा। शिरच्छिन्नः, जीवः निर्गतः, मुरः जलं पतितः, इन्द्रवज्रेन शिखरच्छिन्नः पर्वत इव। तस्य सप्त पुत्राः, पितृवधेन क्रुद्धाः, प्रतिकारेण उत्थाय। ताम्रः, अन्तरिक्षः, श्रवणः, विभावसुः, वसुः, नभस्वान्, अरुणः सप्तमः, पिठं सेनापतिं पुरस्कृत्य, भूमिपुत्रेण प्रेषिताः, युद्धाय समायाताः। भगवतं प्राप्त्वा, शरखड्गगदाशूलतोमरत्रिशूलानि क्रोधेन क्षिप्तवन्तः; भगवान् स्वशरैः तेषां आयुधानि विदार्य। चक्रशरैः तेषां शिरः, बाहुः, चरणं, कवचं विदार्य, पिठं सेनापतिं अग्रे कृत्वा, तान् यमालयं प्रेषितवान्। एवं भूमिपुत्रः नरकः भगवता पराजितः।