मायः अग्नितः उद्धृतः, स्नेहचिह्नरूपेण महतीं सभां पाण्डवान् उपाहरत्, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलं इति भ्रममाप। ततः तेन अनुमत्यानुज्ञातः श्रीकृष्णः सत्यक्यादिभिः परिवृतः पुनः द्वारकां प्रतिनिवृत्तः। तत्र शुभे काले कालीन्द्याः विवाहं कृत्वा, सः स्वजनानां परमं सुखं श्रेयश्च व्यनयत्। ततस्तु अवन्त्याधिपौ विन्दानुविन्दौ, दुर्योधनानुचरौ, भगवत्कृष्णे प्रीणां युषितां स्वसारं स्वयम्वरसमये पतिं स्वतन्त्रं वरणे निवारयामासतुः। राजन्, तत्र सर्वेषां नृपतिनां साक्षात् पश्यतां, कृष्णः पितृष्वसुः सुता, मुख्यपत्न्याः कन्या, मित्रविन्दां बलात् अपाहरत्। अथ कोसलेश्वरः धर्मनामा नाग्नजित्, तस्य कन्या सत्या, नाग्नजितीति च, राजन्, प्रसिद्धा बभूव। तस्याः पाणिग्राहणाय सप्त विक्रान्ताः तीक्ष्णशृङ्गाः दुर्धर्षाः वृषभाः निग्रहीतुं केनापि न शक्यन्ते स्म। यदाह भगवान् सात्वतानां पतिः तद्वृषभलाभं श्रुत्वा, सेनया परिवृतः कोसलनगर्यां प्राविशत्। स च राजा हृष्टः, उत्थानासनादिभिः पूजार्हणं कृत्वा, भगवन्तं सम्यक् सत्कृतवान्। यदा सा राजकन्या स्वप्रीतिपतिं समुपस्थितं दृष्ट्वा, श्रीपतौ मनसा कामयमाना, 'यदि मम व्रतोऽयं सत्यः, सः एष एव पतिरस्तु, सर्वकामान् मे पूरयतु' इति चिन्तयामास। या लक्ष्मीः ब्रह्मा रुद्राद्याः लोकपालाश्च यस्य पादपद्मरजसा शिरांसि भूषयन्ति, यः स्वलीलया स्वकार्यसिद्धये सेतुं निर्ममे, सः कः माम् अल्पां संतुष्टुमर्हति इति सा विचारयामास। पुनः भगवतः पूजार्हणं कृत्वा, नारायणः सर्वेश्वरः, 'मया पूर्णेन किं स्वल्पेन?' इति स्मयमानः अभ्यधात्। ततः शुक उवाच—भगवान् हृष्टः, आसनं स्वीकृत्य, मेघगम्भीरया वाचा, कौरववंशजं प्रति प्रहसन्नुवाच। भगवान् उवाच—'राजन्, स्वधर्मं चरता क्षत्रियेण याच्ञा निन्द्यते मुनिभिः; तथापि तव सौहृदं कामयमानः अहं तव कन्यां याचे, न तु मूल्याय, हि अस्माकं मूल्यदानं नास्ति।' राजा उवाच—'भगवन्, यस्याङ्गे नित्यं लक्ष्मीः वसति, सर्वगुणनिधिः सः, कोऽन्यः तव तुल्यः कन्यायाः वरः स्यात्?' 'पूर्वं तु मया प्रतिज्ञा कृताऽस्ति—वराणां पराक्रमपरीक्षायै कन्याप्रदानं स्पर्धया भविष्यति। एते सप्त दुर्दम्याः विकटवृषभाः बहून् राजपुत्रान् विजित्य क्षताः कृतवन्तः। यदि त्वमेव, हे यदुवीर, तान् निगृह्यसि, तदा कन्यां श्रीपतिं त्वां वरयिष्यामि।' एवं प्रतिज्ञां श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्तात्मानः सञ्जातः, क्रीडया तान् वृषभान् निगृह्य, शौरिः तेषां मदबलं भित्वा, शृङ्गेषु पाशैः बन्धित्वा, बालकः यथा काष्ठपुटकानि तथा तान् सुलभतया अकरोत्। तदा राजा हृष्टचेताः विस्मितश्च, भगवते कन्यां ददौ, स च भगवाँस्तां विधिवत् समुपयेमे। राजपत्नीः भगवन्तं प्रियं जामातरं लब्ध्वा, परमं मुदमवापुः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खदुन्दुभितूर्यनिनादः, गीतवाद्यनृत्तं, ब्राह्मणानां आशीर्वादः, नरनार्यः सुशोभनवस्त्रहाराभरणैः विभूषिताः, सर्वे प्रमोदं प्रापुः। भगवान् दायद्रव्यरूपेण दशसहस्रगवः, त्रिसहस्रनार्यः हारवस्त्रैः शोभिताः, नवसहस्रगजान्, गजानां शतगुणान् रथान्, रथानां शतगुणान् हयान्, हयानां शतगुणान् नरान् च दत्त्वा, दम्पती रथमारोप्य, महतीं सेनां पुरस्कृत्य, कोसलेश्वरः स्नेहगद्गदया बुद्ध्या प्रेषयामास। एतद्वृत्तं श्रुत्वा, ये राजानः यदुभिः वृषभैश्च पराजितबलाः, तदवसरोपलब्धौ असहिष्णवः, कन्याप्रणयनसमये मार्गं रुद्धुम् उद्यताः। तत्र अर्जुनः गाण्डीवधन्वी, प्रियसखा रक्षकश्च, तेषां शरवृष्टिं व्यधमत्, सिम्हः इव लघुजन्तून् निपातयन्। एवं दायं लब्ध्वा, यदुकुलश्रेष्ठः देवकीसुतः, सत्यया सह द्वारकायां सुखं व्यचर। कृष्णः अपि श्रोतकीर्तेः कन्यां, कैकेयीं राजकन्यां, पितृष्वसुः दुहितरं, सन्तर्दनादिभिः भ्रातृभिः दत्तां, भद्रां अपि उपयेमे। स एव मद्रराजस्य कन्यां लक्ष्मणां, शुभलक्षणवतीं, स्वयम्वरे, गरुडः इव सुधां हरन्, अपाहरत्। एवं सहस्रशः रमणीयरूपाः पत्न्यः, कृष्णस्य अभवन्, यदा सः भौमं हत्वा ताः बन्धनात् उद्धृत्य स्वीकृतवान्। राजा उवाच—'भगवन्, कथं भौमः भगवता हतः? कथं ताः स्त्रियः शार्ङ्गधन्वना उद्धृताः?' इति। शुक उवाच—इन्द्रेण छत्रकुण्डलसख्यादीन् हृत्य, स्वस्थानं पर्वतः अपहृत्य, भूमिजकृत्यं श्रुत्वा, सः भगवाँस्तार्क्ष्येण सह पत्न्या प्राज्योतिषपुरं प्रायात्। तद् दुर्गमं नगरं, सर्वतः पर्वतदुर्गैः, शस्त्रदुर्गैः, जलाग्निवायुदुर्गैः, मुरस्य भीष्णबलपाशैः च सुरक्षितम्। तत्र सः भगवान् गदया पर्वतान्, शरैः शस्त्रदुर्गानि, चक्रेण जलाग्निवायून्, खड्गेन मुरपाशान् विदार्य, शङ्खनिनादेन यन्त्राणि दर्पं च विदार्य, गदया प्राकारं चूर्णयामास। पाञ्चजन्यनिनादं श्रुत्वा, यः प्रलयमेघगर्जितमिव, पञ्चशिराः मुरः दानवः, उदकात् उत्पत्य, भास्वरत्रिशूलं गृहित्वा, सूर्याग्निसमप्रभं, तक्षक इव तार्क्ष्यतनयं प्रति पञ्चमुखैः प्रधावन्। सः त्रीणि शूलानि त्वरया गरुडं प्रति प्रक्षिप्य, पञ्चमुखैः ननाद, तस्य शब्दः स्वर्गमथ सर्वदिक् ब्रह्माण्डमप्याच्छादयत्।