कृष्णस्य पतिं विना अन्यं न वृषये, श्रीनिवासं तं मुक्तिदं शरणागतवत्सलम्। स एव मम मनः प्रीणातु। अहं कालिन्दी नाम्ना यमुनाजले निवसामि, पितृणा निर्मिते दिव्ये गृहे, यावत् तं अच्युतं न पश्यामि। इति कालिन्द्या उक्तं श्रुत्वा अर्जुनः वासुदेवाय निवेदयामास, तेन तदर्थं ज्ञात्वा सुतां रथे स्थाप्य युधिष्ठिरस्य समीपं नीतवान्। ततः श्रीकृष्णः पाण्डुपुत्राणां हिताय, यथोक्तं, दिव्यां पुरीं विश्वकर्मणा अद्भुतरूपेण निर्मापयामास। तत्र भगवान् स्वजनानां प्रीत्यर्थं निवसन्, कदाचित् अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा खाण्डववनं अग्नये दातुम् उद्युक्तः। तदा अग्निना तुष्टेन अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वयुक्तं रथं, अक्षय्यौ तूणी, दुर्निवार्यं कवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तानि। मयः च अग्निव्यसनात् रक्षितः सन्, मैत्रीचिह्नरूपेण महतीं सभां अर्पयामास, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलमिति मोहं प्रपेदे। ततः कृष्णः स्वजनैः अनुमोदितः, सखिभिः अनुमत्य च, सत्यकिप्रमुखैः परिवृतः पुनः द्वारकां प्रतिनिवृत्तः। तत्र सः शुभे मुहूर्ते कालिन्दीं विवाह्य, स्वजनानां परमं सुखं कल्याणं च वितन्वन्, परमं मंगलं प्रापयत्। विन्द-अनुविन्दौ अवन्त्यौ, दुर्योधनानुचरौ, भगिनीं कृष्णे प्रीणां स्वयम्वरस्थले स्वेच्छया वरं वरणे निवारयामासतु:। तदा कृष्णः सर्वराजसमक्षं मित्राविन्दां, स्वपित्र्व्यस्य मुख्यपत्नीपुत्रीं, बलात् हरन्। ततः कोसलराजा नाग्नजित् नाम धर्मज्ञः, तस्य सत्या नाम कन्या, नाग्नजितीति प्रसिद्धा, सा राज्ञः कन्या आसीत्। तस्याः पाणिग्रहणाय सप्त भीमशृङ्गिणः दुर्धर्षा वृषभाः संयम्य येन विजिताः स एव पात्री। अन्ये राजानः तेषु पराजिताः, भग्ना, व्रणिताश्च। एतत् श्रुत्वा भगवान् सात्वतपतिः, सेनया परिवृतः कोसलपुरीं गच्छन्, नाग्नजितेन सत्कारपूर्वकम् आसनार्घ्यादिभिः पूजितः। तत्र कन्या श्रीपतिं दृष्ट्वा, मनसा वरं काङ्क्षन्ती, ‘यदि मम व्रतं सत्यम्, सः एव पतिः स्यात्’ इति चिन्तयामास। सा चिन्तयामास—‘यस्य पादरजः लक्ष्मीः, ब्रह्मा, शिवः, लोकपालाश्च शिरसि वहन्ति, यः क्रीडया स्वकार्यार्थं सेतुं निर्मितवान्, सः मयि किं तुष्टिं गच्छेत्?’ पुनः पूजितः भगवान् नारायणः, जगन्नाथः, सस्मितं वदति—‘मयि पूर्णे किं लघुना?’ इत्युक्त्वा, कौरववंशजं प्रति मेघध्वनिसमं मधुरं वाक्यं प्राह। भगवान् उवाच—‘राजन्, स्वधर्मपालिनां क्षत्रियाणां भिक्षा निषिद्धा, तथापि मैत्र्यर्थं तव कन्यां याचामि, न तु मूल्याय, हि वयं न मूल्यं प्रयच्छामः।’ राजा प्राह—‘भगवन्, त्वदन्यः कः कन्यायाः वरः श्रेयांस् वा? यत्र श्रीः नित्यं वसति, सर्वगुणनिधौ?’ ‘सर्वेभ्यः पूर्वं वयं प्रतियोगितां कृतवन्तः—यः सप्त वृषभान् संयमयेत्, स एव कन्यां लप्स्यते।’ तान् सप्त भीमांश्च वृषभान् बहवः राजानः संयमयितुं न शेकुः, तैः भग्ना बहवः। यदि त्वं, यदुपते, संयमयेत्, तदा कन्यां लप्स्यसे।’ एतद् श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्तात्मानं कृत्वा, लीलया वृषभान् संयम्य, तेषां मदं बलं च भग्न्वा, शौरिः तान् रज्जुभिः बद्ध्वा बालकः काष्ठक्रीडनकवत् आकर्षयत्। राजा विस्मितः, हृष्टः, भगवतः कन्यां दत्तवान्, भगवान् तां यथाविधि स्वपत्नीं स्वीकृतवान्। राजपत्नीः कृष्णं जामातरं लब्ध्वा परमं सुखं प्रापुर्य, महोत्सवः आसीत्। शङ्खदुन्दुभ्यः तुर्याणि, गीतानि, वाद्यानि, ब्राह्मणैः आशीः, नरनार्यः वस्त्रमालाभरणैः भूषिताः प्रमुदिताः। भगवान् दायार्हं दत्त्वा—दशसहस्रं गावः, त्रिसहस्रं नारीः हाराम्बरधारिण्यः, नवसहस्रं गजाः, गजानां शतगुणा रथाः, रथानां शतगुणा अश्वाः, अश्वानां शतगुणा नराः। ततः दम्पती रथे स्थाप्य, महती सेना परिवृत्य, कोसलराजा स्नेहाभिप्लुतः प्रेषयामास। एवं श्रुत्वा, ये राजानः यदुभिः वृषभैश्च भग्नबलाः, ते असहिष्णवः कन्याप्रस्थाने मार्गं रुद्धुम् उद्यताः। तेषां बाणवर्षम् अर्जुनः गाण्डीवधन्वा, सखा रक्षकश्च, सिंह इव लघुजन्तून् निपातयामास। दायं लब्ध्वा, यदुकुलश्रेष्ठः देवकीसुतः, सत्यया सह द्वारकायाम् सुखं अनुभूतवान्। कृष्णः अपि भद्रां, श्रुतकीर्तेः पुत्रीं, पितृ्व्यस्य कन्यां, कैकेयीं, भ्रातृभिः—सन्तर्दनादिभिः—दत्तां, विवाहयामास। स एव मद्रराजस्य लक्ष्मणां कन्यां शुभलक्षणां स्वयम्वरे, गरुडः इव सुधां हरन्, बलात् अपाहरत्। एवं सहस्रशः रूपवतीः कन्याः, येः कृष्णेन, भूमासुरं हत्वा, बन्धनात् मोचिताः, तस्य पत्न्यः अभवन्। राजा उवाच—‘भगवन्, कथं भूमासुरः भगवता हतः, कथं ताः बध्न्या नार्यः शार्ङ्गधन्वना विमुक्ताः?’ इति। शुक उवाच—इन्द्रेण छत्रकुण्डलमित्रग्रहणं, दिव्यगिरिस्थानं च हृतं, पृथिव्यां जातस्य कर्म श्रुत्वा, सः गरुडमारुह्य, पत्न्या सह, प्राग्ज्योतिषपुर्यां जगाम।