तत्र, शुद्धिकर्म सम्पन्न्य शुद्धं जलं पीय, वीरौ श्रीकृष्णः अर्जुनश्च तद्वन्यां रम्यरूपां कन्यां विचरन्तीं ददृशतुस्ते। तां शुभरूपां दीप्तिमतीं कन्यां समीपमागतां अर्जुनः मित्रस्य आज्ञया पप्रच्छ, स्त्रीणां श्रेष्ठां तां नम्रकट्यां। "काऽसि त्वं, कस्य कन्या, कुतः आगता, किं चिच्छसि? पतिं त्वं इच्छसि इति मे मन्ये। सर्वं मे कथय, शुभे।" श्रीकालिन्द्युवाच — "सूर्यदेवस्य कन्या अहं, पतिं विन्दन्ती। विष्णुं वरदं पतिं इच्छन्ती कठोरं तपः कृतवती। अन्यं पतिं न व्रणे; श्रीनिवासं तं मुकुन्दं शरणागतशरणं मां प्रसन्नो भवतु। कालिन्दी नाम्ना यमुनाजले पितृनिर्मिते प्रासादे वसामि, यावत् अच्युतं पश्यामि।" एवं अर्जुनः वासुदेवाय उक्तवान्। वासुदेवः तदर्थं तां रथे स्थाप्य युधिष्ठिराय नीतवान्। ततः श्रीकृष्णः यथाज्ञं पाण्डवेषु अद्भुतं नगरं विश्वकर्मणा निर्मापितवान्। तत्र भगवान् स्वजनानां सुखार्थं वसन्, अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा खाण्डववनं अग्नये दत्तवान्। तस्मिन् अग्निः तुष्टः अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वयुक्तं रथं, द्वौ अक्षय्यौ तूणौ, दुर्गं कवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तवान्। मायः अग्निव्यालात् रक्षितः स्नेहचिह्नरूपेण महतीं सभां आनयत्, यत्र दुर्योधनः जलं भूमिं च भ्रमणं चकार। तदनु तेन अनुमत्या मित्रैः स्वीकृत्य श्रीकृष्णः पुनः द्वारकां प्रत्यागच्छत्, सात्यक्यादिभिः परिवृतः। ततः शुभे मुहूर्ते काले च कालिन्दीं विवाहं कृतवान्, स्वजनानां परमं आनन्दं वितन्वन्, श्रेष्ठं कल्याणं लभमानः। विंदः अनु विंदः च अवन्त्याः राजकुमारौ दुर्योधनस्य अनुयायिनौ, कृष्णे प्रति अनुरक्तां स्वसारं स्वतन्त्रं पतिं वरणं न ददतु। कृष्णः सर्वेषु नृपेषु पश्यत्सु, मित्रविन्दां, मुख्यपत्न्याः कन्यां च, पितृस्वसुः कन्यां च, बलात् अपाहरत्। कोसलराजः नज्ञजित् धर्मात्मा, तस्य कन्या सत्याः नज्ञजितीति प्रसिद्धा। सप्त तीक्ष्णशृङ्गाः दुर्धर्षाः बलिनः वृषाः नृपैः न विजिताः, तस्याः प्राप्त्यर्थं स्पर्धा अभूत्। तद्वृषाणां पुरस्कारं श्रुत्वा, सात्वतानां नाथः भगवान् सेना सहितः कोसलपुरं जगाम। कोसलराजः प्रसन्नः उत्थानेन, आसनेन, सत्कारैः पूजितवान्। इच्छितवरं दृष्ट्वा सत्याः श्रीनिवासं मनसा चिन्तयामास — "यदि मे व्रतः सत्यम्, सः मे पतिः भवतु, सर्वं मे मनोऽभिलषितं पूरयतु।" लक्ष्मीः, ब्रह्मा, शिवः, लोकपालाः यस्य पदपङ्कजरेणुं शिरसि वहन्ति, स्वकार्यार्थं सेतुं क्रीडया कृतवान् — किम् तादृशः भगवान् मयि तुष्टः स्यात्? पुनः पूजितः नारायणः जगन्नाथः उवाच — "मम आत्मानन्दपूर्णस्य किम् अल्पेन कार्यम्?" शुकः उवाच — भगवान् हृष्टः, आसनं स्वीकृत्य, मेघगम्भीरया वाचा, स्मितं कृत्वा कौरववंशाय उवाच। "राजन्, क्षत्रियस्य स्वधर्मेण भिक्षा निषिद्धा; मित्रत्वं इच्छन् तव कन्यां याचामि, न तु कन्याशुल्कं, न वयं तद् दद्मः।" राजा उवाच — "कः अन्यः तव तुल्यः, तव कन्यायाः वरणीयः, यत्र श्रीः त्वयि नित्यं वसति, सर्वगुणनिधिः त्वमेव।" किन्तु, सात्वतानां श्रेष्ठ, पूर्वं युक्तिः कृतवती — कन्यायाः हस्तं स्पर्धया प्राप्तव्यं, वीर्यपरिक्षायै। सप्त तीक्ष्णशृङ्गाः दुर्धर्षाः वृषाः नृपान् विजितवन्तः, तान् यदि त्वमेव जयसि, श्रीनिवास, तदा कन्यायाः पतिः भवसि। एतां युक्तिं श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्त स्वरूपाणि कृत्वा, क्रीडया वृषान् जिगाय। शौरिः तान् वृषान् रज्जुभिः बद्ध्वा, दर्पं बलं च भङ्क्त्वा, बालकः काष्ठखेलान् यथा, एवं तान् आलिख्य अनयत्। ततः राजा हृष्टः विस्मितः कन्यां कृष्णाय ददौ, भगवान् उचितरूपेण तां समं पत्नीं स्वीकृतवान्। राजपत्न्यः कृष्णं प्रियं जामातृं लब्ध्वा परमं आनन्दं प्राप्तवन्त्यः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खाः, आनकाः, तुर्याः निनदन्ति, गीतानि वाद्यानि च, ब्राह्मणाः आशीर्वादान् ददुः, नरनार्यः सुशोभनवस्त्रैः माल्यैः भूषणैः विभूषिताः प्रमोदन्ति। भगवान् दत्तवान् दहेयम् — दशसहस्रं गाः, त्रिसहस्रं युवतयः हारवस्त्रभूषिताः। नवसहस्रं गजाः, शतगुणाः रथाः, शतगुणाः अश्वाः, शतगुणाः नराः। रथं आरुह्य, सेना परिवृतः, कोसलराजः स्निग्धहृदयः दम्पत्यौ प्रेषितवान्। एतद्वृतं श्रुत्वा, ये नृपाः यादवैः वृषैः च पराजिताः, असह्यं कृत्वा, कन्यायाः गमनं विघ्नयितुं यत्नं कृतवन्तः। अर्जुनः गाण्डीवधन्वी, कृष्णस्य प्रियः रक्षकः, तेषां बाणवृष्टिं व्य散यत्, सिंहः यथा मृगान् निपातयति। दहेयं प्राप्त्वा, यादवश्रेष्ठः देवकीपुत्रः सत्यया सह द्वारकायां सुखं भुञ्जानः। कृष्णः अपि भद्रां, श्रुतकीर्तेः कन्यां, पितृस्वसुः कौकेय्यराजकन्यां, भ्रातृभिः सन्तर्दनादिभिः दत्तां, विवाहं कृतवान्।