यदा यज्ञोत्सवस्य सन्निकर्षे राज्ञः पुरतः यजमानैः शुद्धानि पशूनि समुपनयन्ति, तदा अर्जुनः तृषार्तः श्रान्तश्च यमुनां प्रति जगाम। तत्र सः कृष्णेन सह, शुद्धिकर्म कृत्वा निर्मलं जलं पिबन्, समीपे विचरन्तीम् अत्युत्तमशोभाम् कन्यां दृष्टवान्। तां शुभलक्षणां, कान्तिमतीं, कुलीनां कन्यां समीपगत्य, सखा-प्रेरितः अर्जुनः, स्त्रीश्रेष्ठां तां पप्रच्छ। सः तां तन्वीं कन्यां समुपगम्य, "कस्य त्वं, कुषलाङ्गि? कस्य कन्या, कुतः आगता? किं चिन्तयसि? पति-काङ्क्षिणी इव दृश्यसे। सर्वं वद, शुभे," इति पप्रच्छ। ततः श्रीकालिन्दी उवाच— "अहं सूर्यदेवस्य कन्या, पतिम् इच्छन्ती। विष्णुं वरदं पतित्वे कामयन्ती, तस्माद् तपः अनुष्ठिता। अन्यं पतिं न वरणे, श्रीनिवासं एव। सः श्रीमद् मुकुन्दः, अनाथशरणः, मयि तुष्टः भवतु। कालिन्दी नाम्ना, यमुनाजले, पितृनिर्मिते प्रासादे वसामि, यावत् अच्युतं न पश्यामि।" एवं अर्जुनः वासुदेवाय उक्तवान्। स वासुदेवः तत्त्वं विज्ञाय, तां कन्यां रथारूढां कृत्वा, युधिष्ठिरस्य समीपं निनय। ततः कृष्णः, युधिष्ठिरस्य आज्ञया, विश्वकर्मणा अद्भुतां नगरीं पाण्डवेषु निर्मितवान्। भगवान् तत्र स्वजनानां प्रीत्यर्थम् वसन्, अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डववनं अग्नये दत्तवान्। तत्र अग्निः तुष्टः, अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वयुक्तं रथं, अनिर्वचनीयौ तूणौ, दुर्गं कवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तवान्। मायः अग्निव्यालात् रक्षितः, मैत्रीचिह्नरूपं महत् सभागृहं निनय, यत्र दुर्योधनः जलं भूमिं इति मोहितः। कृष्णः, तत्र मित्रैः अनुमोदितः, पुनः सत्यक्यादिभिः परिवृतः द्वारकां प्रत्यागच्छत्। तत्र शुभकाले, कालिन्दीं विवाह्य, स्वजनानां परममङ्गलम् आनिनय। विंदः अनु विंदः च अवन्त्याधिपौ, दुर्योधनानुगौ, स्वस्वामिन्याः कृष्णे अनुरक्तायाः स्वयम्बरं न वरणं दत्तवन्तौ। कृष्णः, सर्वराज्ञः सन्निधौ, मित्रविन्दां, पितृस्वसुतां, महाराज्ञ्याः कन्यां, बलात् अपहरत्। ततः कोसलराजः नाग्नजित्, धर्मज्ञः, यस्य कन्या सत्याः, नाग्नजितीति प्रसिद्धा। तस्य कन्यायाः वरणं, सप्त तीक्ष्णशृङ्गिणः दुर्धर्षाणां वृषाणां निग्रहात् पूर्वम्। यद् वृषदायः लभ्यः इति श्रुत्वा, सात्वतपतिः भगवान्, महद् सेनया कोसलपुरं जगाम्। कोसलराजः, सन्तुष्टः, उत्थान-आसनादिभिः, सम्यक् सत्कारं कृत्वा, भगवन्तं पूजयामास। तत्र सत्याः, श्रीपतिं आगतम् दृष्ट्वा, "यदि मे व्रतं सत्यम्, सः मम पतिः भवतु, सर्वेषां कामानां पूर्तये," इति मनसि चिन्तयामास। "यस्यान् पादपङ्कजधूलिः लक्ष्म्या ब्रह्मणा शिवेन च लोकपालैः शिरसि धार्यते, सः स्वकार्ये पुलिनं निर्माय, कथं माम् अल्पां तुष्टः भवेत्?" इति तस्याः भावः। भगवान् नारायणः, पुनः पूजितः, "मया स्वसुखेन पूर्णेन, किं अल्पेन?" इति उवाच। शुकः उवाच— भगवतः, कुरुवंशजं प्रति, मेघगम्भीरया वाचा, स्मितेन, आसनं गृहीत्वा, प्रीत्या भाषितम्। "राजन्, क्षत्रियस्य स्वधर्मानुगः भिक्षा निषिद्धा; तथापि, मैत्र्यर्थम्, तव कन्यां याचामि, न तु मूल्याय, न हि वयं तद् दद्मः।" राजा उवाच— "कः अन्यः तव समः वा, कन्यायाः वरणे, यत्र श्रीः त्वयि निवसति, गुणानां एकमात्राश्रयः।" तथापि, "पूर्वं नियमः कृतः— कन्यायाः हस्तम्, वीर्यपरीक्षायै, स्पर्धायाः द्वारा दातव्यम्। सप्त तीक्ष्णशृङ्गिणः दुर्धर्षाः वृषाः, अनेकान् राजकुमारान् विजितवन्तः, तान् यदि त्वं निग्रहितुं शक्नोषि, तदा श्रीपतिः कन्यायाः वरणं लभसे।" एतत् श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्तस्वरूपः भूत्वा, लीलया तान् वृषान् निगृह्य, दाम्ना बद्ध्वा, तेषां अभिमानं बलं च भङ्क्त्वा, बालकः काष्ठलक्ष्यं यथा, तान् आकर्षत्। ततः राजा, हर्ष-विस्मयाविष्टः, कन्यां कृष्णाय ददौ; सः तां तद्रूपेण स्वसमां पत्नीं स्वीकारयामास। राज्ञ्यः, भगवन्तं जामातारं प्राप्य, परमं सुखं प्राप्तवत्यः; महोत्सवः अभवत्। शङ्खाः, नगाडाः, तुर्याणि च निनादितानि; गीतानि, वाद्यानि च; ब्राह्मणाः आशीः प्रादुः कृतवन्तः; नरनार्यः सुवस्त्रैः, हारैः, भूषणैः च शोभिताः, हर्षम् अनुभूतवन्तः।