कदाचित् विजयी अर्जुनः हनूमद्वाजवहन् रथमारुह्य, अक्षय्यतोमरकोदण्डं गृहीत्वा, कृष्णेन सह सम्यक् सज्जितः, महदरण्यं प्रविवेश, यत्र नानाविधमृगगणः संचरन् दृश्यते स्म। शत्रुवीरविनाशकः स अर्जुनः तत्र व्याघ्रवराहमहिषमृगशरभगवयगण्डर्वृकषशशकशल्यकादीन् बाणैः विदारितवान्। तान् पशून् यज्ञार्थं शुद्धीकृत्य, परिचारकाः महोत्सवसमये राज्ञे समुपनीयन्। तदा पिपासया क्लान्तः अर्जुनः यमुनातटं जगाम। तत्र स्वशरीरं शुद्ध्वा, निर्मलं जलं पीत्वा, महाबलौ कृष्णार्जुनौ समीपे विचरन्तीं रूपसम्पन्नां कन्यां दृष्टवन्तौ। तां शुभलक्षणां तेजस्विनीं कन्यां समीपमुपेत्य, मित्रस्य प्रेरणया अर्जुनः तां स्त्रियं पृष्टवान्—"काऽसि सुकेशिनि? कस्य कन्या? कुतः आगता? किं चिन्तयसि? पतिं इच्छसि इति मे मन्ये। सर्वं मम कथय, सुन्दरी।" श्रीकालिन्द्युवाच—"अहं सूर्यदेवस्य कन्या, पतिं अन्विच्छन्ती। विष्णुं वरदं पतिं वाञ्छयन्ती, घोरं तपः आस्थिता। तं श्रीनिवासं विना अन्यं पतिं न वृषये। स मे भगवाञ् मुकुन्दः, अनाथशरण्यः, मयि प्रसन्नो भवतु। कालिन्दीति प्रसिद्धा अहं, यमुनाजले पितृनिर्मिते गृहे वसामि, यावत् अच्युतं न पश्यामि।" एवं श्रुत्वा अर्जुनः वासुदेवाय तदाख्यात, स च तदर्थं तां रथमारोप्य, युधिष्ठिरराज्ञः समीपं निनाय। ततः श्रीकृष्णः, युधिष्ठिरस्य आज्ञया, विश्वकर्मणा अद्भुतां पुरीं पाण्डवानां कृते निर्मापयामास। स भगवान् स्वजनानां प्रियार्थं तत्र निवसन्, कदाचित् अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डववनं अग्नये दत्तवान्। तदा तुष्टः अग्निः अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वरथं, द्वौ अक्षय्यतूणी, दुर्दम्यं कवचं, दिव्यानि शस्त्राणि च दत्तवान्। मयदानवः अग्निविप्लवात् रक्षितः, मैत्रीचिह्नरूपेण महतीं सभां समुपाहरत्, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलमिति मोहं गतः। अनुज्ञातः स्वजनैः, कृष्णः पुनः सत्राजित्यादिभिः परिवृतः द्वारकां प्रत्यगच्छत्। ततः स शुभकाले, कालिन्दीं विवाह्य, स्वजनानां परमं सुखं, परमं च श्रेयः प्रददौ। विंदः अनु विंदश्च अवन्त्यौ, दुर्योधनस्य पक्षपाती, स्वस्वरां कन्यां कृष्णे अनुरक्तां स्वयम्वरसमये पतिं वरयितुं निषेधयामासताम्। तदा राजन्, सर्वेषां नृपाणां पश्यतां, कृष्णः स्वश्वसुः मुख्यपत्नीपुत्रीं मित्राविन्दां बलात् अपाहरत्। कोशलदेशे नाग्नजित् नाम राजा धर्मात्मा आसीत्, तस्य कन्या सत्याख्या नाग्नजितीति प्रसिद्धा। तस्याः पाणिं सप्त तीक्ष्णशृङ्गिणः दुर्दम्याः वृषाः येन जेतव्याः, तदन्यः कश्चन नृपः न शक्नोति। तद्वृषलाभं श्रुत्वा, सत्वतानां स्वामी श्रीकृष्णः, महतीं सेनां समादाय, कोशलपुरीं जगाम। नाग्नजित् राजा, तस्मै सम्यक् सत्कारं कृत्वा, आसनार्घ्यादिभिः पूजयामास। इच्छिता वरः आगतः इति ज्ञात्वा, राजकन्या लक्ष्मीनाथं मनसा वाञ्छयन्ती, "यदि मे व्रतं सत्यं, स एष मे पतिः स्यात्, सर्वकामान् पूरयेत्" इति चिन्तयामास। "यस्यान्घ्रिरजः लक्ष्मीब्रह्मशिवलोकपालैः शिरसि ध्रियते, यः क्रीडया स्वकार्यार्थं सेतुं निर्माय, स मां कथं तुष्टिं यास्यति?" इति सा मनसा विचारयामास। तदा पुनः पूजितः नारायणः, "पूर्णानन्दोऽहं, किं स्वल्पेन?" इति वचनमुवाच। शुक उवाच—भगवान् प्रसन्नः, आसनं स्वीकृत्य, मेघगम्भीरया गिरा पाण्डवानां वंशधरं सस्मितं वचनमुवाच। "राजन्, क्षत्रियस्य स्वधर्मानुसारं याच्ञा मुनिभिः निषिद्धा, तथापि तव सौहृदं वाञ्छन्, अहं तव कन्यां याचे; न दत्तकं, यतो नः तद् नास्ति।" राजा उवाच—"भगवन्, त्वत्तः श्रेष्ठः, त्वत्तः वाञ्छनीयः कन्यायाः वरः कः? यत्र श्रीः अव्यभिचारिणी वसति, सर्वगुणालये त्वयि।" पुनः स उवाच—"सात्त्वतश्रेष्ठ, पूर्वं वयं प्रतिज्ञां कृतवन्तः—यः सप्त तीक्ष्णशृङ्गिणः दुर्दान्तान् वृषान् जयेत्, स एव कन्यां लप्स्यते। एते वृषाः बहून् राजपुत्रान् पराजित्य, तान् हिंसितवन्तः। यदि त्वं एकः, यादवसुखद, तान् जेष्यसि, तदा कन्या तव भविष्यति।" एवं श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बध्नन्, सप्तस्वरूपं सञ्जातः, क्रीडया तान् वृषान् अवतार्य, तेषां मदबलं भङ्क्त्वा, बालकः काष्ठक्रीडनकानि यथा, रज्जुभिः बद्ध्वा अनयत्। तदा राजा हृष्टः विस्मितश्च, कन्यां कृष्णाय दत्तवान्, स च तां सम्यक् विधिना स्वपत्नीं स्वीकृतवान्। राजपत्नीः भगवत्स्नुषां लब्ध्वा, परमं हर्षं प्राप्ताः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खदुन्दुभिवेणुनिनादः प्रववौ, गीतवाद्यसमेतं, ब्राह्मणाः आशीर्वादं ददुः, नरनार्यश्च सुश्लिष्टवसनमाल्यार्णनाभरणधारिणः प्रमोदिताः। भगवान् कृष्णः दायार्हं दशसहस्रं गावः, त्रिसहस्रं यौवनार्हाणां स्त्रीणां हारवस्त्रभूषितानां च दत्तवान्। नवसहस्रगजान्, तेषां शतगुणान् रथान्, तेषां शतगुणान् तुरगान्, तेषां शतगुणान् नरान् च दत्तवान्। ततः राजा नाग्नजित्, कन्यायाः पतिं च रथे स्थाप्य, महतीं सेनां पुरस्कृत्य, स्निग्धहृदयः तौ दम्पती प्रेषयामास।