धर्मराजः युधिष्ठिरः भगवंतं संबोधितवान्—“किं शुभं किमपि कर्तव्यं यदस्माभिः न कृतम्? न जानामि, हे भगवन्, यः योगेश्वरैः अपि दुर्लभः, स त्वया अस्माभिः अल्पधियः दर्शनं प्राप्तम्।” राज्ञः एतद्वचनं श्रुत्वा भगवान् तत्र इन्द्रप्रस्थे कतिचित् मासान् अवातिष्ठत्, तत्रस्थजनानां नेत्राणि आनन्दयन्। एकदा अर्जुनः विजयी, हनुमदध्वजेन रथेन समारुह्य, गाण्डीवधनुः अक्षय्यबाणकोशं च गृहीत्वा, श्रीकृष्णेन सह पूर्णशस्त्रः महावने प्रविष्टवान्, यत्र विविधा वन्यजीवाः वसन्ति। शत्रुनां वीरहन्ता अर्जुनः तत्र क्रीडायै गतः। तत्र सः बाणैः व्याघ्रान्, वराहान्, महिषान्, कृष्णसारान्, शरभान्, अजान्, गवयान्, गण्डमृगान्, मृगान्, शशान्, शूलपृष्ठान् च विद्धवान्। तदनन्तरं परिचारकाः तान् पावनान् पशून् उत्सवसमये राज्ञे समर्पितवन्तः। अर्जुनः तृषार्तः श्रान्तः च यमुनां गतः। तत्र, स्नानं कृत्वा शुद्धं जलं पीत्वा, श्रीकृष्णः अर्जुनः च वीरौ तौ समीपे विचरन्तीं रमणीं कन्यां ददृशतुः, या अद्भुतरूपा आसीत्। अर्जुनः मित्रेण प्रेरितः तां शुभलक्षणां कन्यां समीपं गत्वा पप्रच्छ—“काऽसि त्वं, कस्य कन्या, कुत्र आगता, किं इच्छसि? मन्ये त्वं पतिं अन्वेष्यसि। सर्वं कथय, हे सुन्दरी।” श्रीकालिन्दी उवाच—“सूर्यदेवस्य कन्या अहम्, पतिं अन्वेष्यसि। विष्णुं वरदं पतित्वे इच्छन्ती, तपः कृतवती। अन्यं पतिं न व्रणे, श्रीनिवासं एव। सः श्रीमद् मुकुन्दः अनाथानां नाथः मे प्रियः भूयात्। कालिन्दी नाम्ना यमुनाजले पितृनिर्मिते प्रासादे वसामि, यावत् अच्युतं न पश्यामि।” एवं अर्जुनः वासुदेवाय उक्तवान्। स तत्त्वं विज्ञाय तां रथे स्थापयित्वा युधिष्ठिरराज्ञे समर्पितवान्। ततः श्रीकृष्णः युधिष्ठिरस्य आज्ञया विश्वकर्मणः द्वारा अद्भुतं नगरं पाण्डवेषु निर्मितवान्। भगवाँस तत्र स्वजनानां प्रीत्यर्थं स्थित्वा, अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डववनं अग्नये दत्तवान्। ततः अग्निः तुष्टः अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वरथः, द्वौ अक्षय्यबाणकोशौ, दुर्गकवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तवान्। मया नाम दानवः अग्निव्यालात् रक्षितः, सः मित्रभावेन महतीं सभां आनयत्, यत्र दुर्योधनः जलं भूमिं च विमूढः अभूत्। भगवतः अनुमत्याः मित्रैः अनुमोदितः श्रीकृष्णः पुनः द्वारकां गतः, सत्यक्यादिभिः परिवृतः। ततः शुभे मुहूर्ते कालिन्दीं विवाहं कृतवान्, स्वजनानां परमं आनन्दं वितरन्। विंदः अनु विंदः अवन्तिनृपौ दुर्योधनस्यानुगौ, स्वसारं कृष्णे अनुरक्तां स्वयम्वरे पतिस्वीकृत्ये निवारितवन्तौ। कृष्णः सर्वेषु नृपेषु पश्यत्सु, मित्रविन्दां राजपत्नीं, पितृस्वसुः कन्यां, बलात् गृहीत्वा अपाकर्षत्। कोसलदेशे नाग्नजित् नाम राजा धर्मज्ञः आसीत्; तस्य कन्या सत्याः, नाग्नजितीति प्रसिद्धा। सप्त तीक्ष्णशृङ्गाः दुर्धर्षाः गोवृषाः, तान् वशं नयित्वा एव कन्यां प्राप्तुं शक्यं। एतत् श्रुत्वा, श्रीसात्वताधिपः भगवान् कोसलपुरं महदन्येन सेनया आगतः। कोसलराजः प्रसन्नः, उत्थान, आसन, सत्कारादिभिः भगवान् पूजितवान्, यथायोग्यं स्वागतं कृतवान्। राजकन्या प्रियवरस्य आगमनं दृष्ट्वा, श्रीपतिं कामयन्ती, मनसि चिन्तयामास—“यदि सत्यव्रता अहं, सः मे पतिः भूत्वा सर्वं कामं पूरयेत्।” या लक्ष्मीः, ब्रह्मा, शिवः, लोकपालाः अपि यस्य पदपङ्कजरेणुं शिरसि वहन्ति, सः स्वकार्याय पुलिनं निर्मितवान्, तादृशः भगवान् किमर्थं माम् अल्पां सन्तुष्टः स्यात्? भगवान् नारायणः पुनः पूजितः, जगदैकनाथः, उवाच—“मम स्वसुखे पूर्णस्य, किं अल्पेन कर्तव्यम्?” शुकः उवाच—भगवान् आसनं स्वीकृत्य, हृष्टः, मेघगम्भीरया वाचा, स्मितं कृत्वा, कुरुवंशजं संबोधितवान्। भगवान् उवाच—“राजन्, क्षत्रियस्य स्वधर्मानुसारं भिक्षा निन्द्यते; तथापि सख्यं इच्छन्, तव कन्यां याचामि। न कन्याशुल्कं, यद् अस्माकं नीयते।” राजा उवाच—“भगवन्, त्वत्तः श्रेष्ठः कन्यायाः वरः कः? यत्र श्रीः अनपायिनी तव शरीरे वसति, सर्वगुणनिधिः त्वमेव। किं तु, पूर्वं नियमः कृतः—वरबलं परिक्षाय, कन्यां प्रतियोग्यायां दातव्यं।” सप्त तीक्ष्णशृङ्गाः दुर्धर्षाः गोवृषाः, नृपतीनां बहून् विजित्य, तान् यः वशं नयेत्, स एव कन्यायाः पति स्यात्। एतद् श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्त स्वरूपाणि कृत्वा, गोवृषान् क्रीडया वशं नीतवान्। शौरिः तान् गोवृषान् रज्जुभिः बद्धवान्, अहंकारं बलं च भग्नवान्, बालकः काष्ठपुत्कानि यथा आकर्षति। राजा हृष्टः, विस्मितः, कन्यां कृष्णाय दत्तवान्; भगवान् यथायोग्यं तां स्वपत्नीं स्वीकृतवान्। राजपत्नीः कृष्णं प्रियजामाता प्राप्य, परमं आनन्दं प्राप्तवन्त्यः, महोत्सवः अभवत्। शङ्खाः, नगाडाः, तुर्याः निनदन्ति; गीतानि, वाद्यानि, ब्राह्मणाः आशीर्वादाः ददुः; नरनार्यः उत्तमवस्त्र, माल्य, भूषणैः विभूषिताः हृष्टाः आसन्। भगवान् दहेय, दशसहस्रं गोः, त्रिसहस्रं किशोरकन्याः हारवस्त्रैः अलङ्कृताः दत्तवान्।