भगवान् सर्वेषां मित्रं सर्वात्मा च सन् न कदापि स्वजनपक्षपातं परजनविभेदं वा जानाति, हृदि स्थितः स्मारकाणां दुःखं सदा निवारयति। तं दृष्ट्वा, युधिष्ठिरः सन्देहपूर्वकं पप्रच्छ—"किं नु कृत्यं मया न कृतम्? अहं न जानामि, भगवन्, यः योगेश्वरैः दुर्लभः स त्वया अल्पबुद्धिभिः अस्माभिः साक्षात् दृष्टः।" राज्ञा एवं निवेदिते, भगवान् तत्रैव किञ्चित्कालं स्थित्वा इन्द्रप्रस्थवासिनां लोचनान्यनन्दयत्। अथैकदा विजयी अर्जुनः हनुमद्वाजितरथमारुह्य गाण्डीवं धनुः अक्षय्ये च तूणी च गृहीत्वा, कृष्णेन सह पूर्णायुधः, महान् वनं प्रविवेश, यत्र नानाविधमृगसमाकीर्णं तदासीत्। तत्र तिग्मबाणैः सः सिंहान् वराहान् महिषान् ऋष्यान् शरभान् गवयान् गवांड्यान् गजान् मृगान् शशकान् शल्यकांश्च व्यधीत्। ते पशवः परिचारकैः सम्यक् संस्कृत्य महोत्सवसमये राज्ञे समुपहृताः। अर्जुनः तृषार्तः श्रान्तश्च यमुनातटं जगाम। तत्र स्नानं कृत्वा शुद्धं जलं पीत्वा च, तौ महाबलौ कृष्णार्जुनौ समीपे विचित्ररूपां कन्यां विचरन्तीं दृष्टवन्तौ। तां पुण्यशीलां तेजस्विनीं सुशोभिताङ्गीं समीपमुपेत्य, मित्रप्रेषितः अर्जुनः तां स्त्रियं पप्रच्छ—"काऽसि सुमध्येमे, कस्य कन्या, कुतः आगता, किं चिकीर्षसि? पतिं किंचिच्छोधयसि इति मे मन्ये। सर्वं मे ब्रूहि सुश्रोणि।" तदा श्रीकालिन्दी उवाच—"अहं सूर्यदेवस्य कन्या, पतिं चिन्तयन्ती, विष्णुं वरदं पतिं वाञ्छयन्ती, तस्माद् घोरं तपः चरामि। अन्यं पतिं न वृषये, श्रीनिवासं मुकुन्दं शरणागतत्राणं मां प्रीयताम्। कालिन्दीति विख्याता अहं, पितुः कृतविलसत्पुर्यां यमुनाजले वसामि, यावत् तं अच्युतं न पश्यामि।" एवं श्रुत्वा अर्जुनः वासुदेवाय तत्त्वं निवेद्य, स भगवान् तां रथमारोप्य युधिष्ठिरस्य समीपं निनाय। तदनन्तरं, यदा कृष्णः पाण्डुपुत्राणां कृते दिव्यां पुरीं निर्मितवान्, तदा विश्वकर्मणा अद्भुतरूपेण सा निर्मिता। तत्र भगवान् स्वजनानां प्रियार्थं निवसन्, कदाचित् अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा खाण्डववनं अग्नये दत्तवान्। ततः तुष्टः अग्निः अर्जुनाय धनुः श्वेताश्वरथं, द्वौ अक्षय्यौ तूणी, दुर्दम्यं कवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तवान्। मया नाम दानवः अग्निव्यालात् रक्षितः सन्, स्नेहात् महतीं सभां तत्रानयत्, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलमिति मोहं प्राप्तः। पश्चात्, कृष्णः स्वजनानां अनुमत्याऽपि, सत्यकिप्रमुखैः परिवृतः पुनः द्वारकां प्रतिनिवृत्तः। तत्र शुभे काले कालिन्दीं विवाह्य, स्वजनानां परमं सौख्यं वितरन्, परं श्रेयः प्रापयामास। तदा अवन्त्याः राजपुत्रौ विंदः अनु विंदश्च, दुर्योधनानुगौ, स्वस्वर्याः कृष्णे स्निग्धायाः स्वयम्वरसमये स्वेच्छाविवाहं नानुजग्मतुः। कृष्णः सर्वराजसमक्षं मित्रविन्दां, या पितुः अग्रभार्यायाः पुत्री च तस्य पितुः स्वस्रियं च, बलात् हरित्वा विवाहयामास। ततः कोसलराजो नाम नाग्नजित् धर्मात्मा, तस्य कन्या सत्येत्यपि नाग्नजितीति प्रसिद्धा। तस्याः पाणिग्रहणाय सप्त तीक्ष्णशृङ्गिणः दुर्दम्याः वृषाः निगृह्य जयितव्याः आसन्; तान् सर्वे राजानः निग्रहितुं न शेकुः। तत् श्रुत्वा, भगवाञ् सात्वतानां स्वामी, महता सैन्येन सहितः कोसलपुर्यां प्रविवेश। कोसलराजः सन्तुष्टः, उत्थानासनादिभिः सप्रेमं सत्कारं कृत्वा, सम्यक् सम्पूजितवान्। इच्छिता वरः आगतः इति ज्ञात्वा, राजकुमारी लक्ष्मीपतौ मनः न्यस्य, मनसा प्रार्थयामास—"यदि मम व्रतम् सत्यमस्ति, एष एव मम पतिर्भवेत्, सर्वाभिलषितं दद्यात्।" या लक्ष्मीः, ब्रह्मा, शिवः, लोकपालाश्च यस्य पादरजः शिरसि वहन्ति, स्वकृते सेतुं निर्माय, स भगवान् मयि सन्तुष्टो न स्यात् किम्? पुनः पूजिता भगवान् नारायणः जगद्भर्ता उवाच—"मम पूर्णस्य किमल्पेन कार्यम्?" ततो भगवान् प्रसन्नः, सिंहनादसदृशगम्भीरया वाचा स्मयमानः कुरुनन्दनं प्रति उवाच—"राजन्, स्वधर्मनिष्ठस्य क्षत्रियस्य भिक्षा निषिद्धा, तथापि मैत्र्यर्थं तव कन्यां याचामि, किंतु कन्याशुल्कं न याचामः।" राजा उवाच—"भगवन्, त्वत्तः श्रेष्ठः कन्यायाः वरः कः? यस्य श्रीः अनपेक्षया वसति, सर्वगुणनिलयः त्वमेव।" किन्तु, "पूर्वं प्रतिज्ञा कृतास्ति—यः सप्त दुर्दान्तवृषान् जयेत्, स कन्यायाः पतिर्भविष्यति।" त एव वृषाः, बहून् राजपुत्रान् अपि विजित्य तान् क्षताः कृतवन्तः। "यदि त्वं एकः एव तान् निगृह्णीयाः, तदा कन्यां लभसे, हे श्रीनिवास।" एतद् श्रुत्वा, भगवाञ् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्तस्वरूपं विधाय, क्रीडया तान् वृषान् निगृह्य, रज्जुभिः बद्ध्वा, बालकः काष्ठक्रीडनकान् इव तान् तस्मिन् आनयत्। तदा राजा हृष्टः विस्मितश्च, कन्यां कृष्णाय दत्तवान्, स च भगवाञ् विधिवद् तां स्वपत्नीं स्वीकृतवान्। राज्ञ्यः कृष्णं प्रियं जामातरं प्राप्य परमं हर्षं प्राप्ताः, महोत्सवः समुत्पन्नः। शङ्खदुन्दुभ्यः तुर्याणि च निर्घोषम् अकुर्वन्, गीतवाद्यश्च, ब्राह्मणाः मङ्गलानि शंसन्ति, नरनार्यः वस्त्राभरणमाल्यभूषिताः प्रमोदन्ते।