यथा सत्यानि पाण्डवैर्यथोचितं सत्कारं कृत्वा सन्मानितः आसने उपविष्टः, तथा अन्येऽपि सत्कृताः समीपस्थे आसने उपाविशन्। सत्यकि: तत्र कुन्तीमुपेत्य प्रणामं कृतवान्, सा च स्नेहान्विता, अश्रुपूरितलोचनया, तं आलिङ्ग्य, सस्नेहं तस्य कुशलं पृष्टवती—स्वस्य पुत्रवधूनां, भगिन्याः, सर्वबान्धवानां च। कुन्ती तु, बहुशः क्लेशान् स्मृत्वा, तदनन्तरं आत्मदर्शनं यः दुःखानां पश्चात् प्राप्तः, तं स्नेहगद्गदया वाचा, अश्रुपूरितलोचनया, सत्यकिम् अभाषत्—“यदा रक्षकः प्राप्तः, तदा एव अस्माकं सुखं अभवत्; बान्धवान् स्मृत्वा, हे कृष्ण, मम भ्राता त्वां प्रेषितः। त्वं सर्वेषां मित्रं आत्मा च, तव ‘अस्माकं’ ‘तेषां’ इति भेदः नास्ति; तथापि हृदि स्थितः, त्वं स्मरणं कुर्वतां दुःखानि निवारयसि।” युधिष्ठिरः तदा उक्तवान्—“किं शुभं कर्तव्यं अवशिष्टं अस्ति? अहं न जानामि, हे भगवन्, यः योगेश्वरेषु दुर्लभः, सः त्वं अल्पबुद्धिभिः अस्माभिः दृष्टः।” राजा द्वारा अनुरोधितः भगवान् तत्र कतिचित् मासान् स्थित्वा इन्द्रप्रस्थवासिनां नेत्राणि आनन्दयन्। एकदा अर्जुनः विजयी, हनुमद्वाजितं रथं आरोह्य, गाण्डीवं धनुः, अक्षय्यशरकोषौ च गृहीत्वा, कृष्णेन सह, सम्यक् सज्जः, महान् वनं प्रविष्टवान्, यत्र बहुशः मृगाः आसीत्, शत्रुसैन्यविनाशकः क्रीडायै। तत्र अर्जुनः शरैः व्याघ्रान्, वराहान्, महिषान्, मृगान्, शरभान्, गवयान्, गवां, गजां, हरिणान्, शशान्, शल्यकान् च आहतवान्। परिचारकाः तान् शुद्धान् पशून् राज्ञे उत्सवसमये अर्पितवन्तः। तदा तृषार्तः, श्रान्तः अर्जुनः यमुनां अगच्छत्। तत्र, शुद्धिकर्म कृत्वा, निर्मलजलम् पीत्वा, कृष्णार्जुनौ वीरौ, समीपे विचरन्तीं रूपसम्पन्नां कन्यां अपश्यताम्। तां शुभलक्षणां, तेजस्विनीं कन्यां समीपगच्छ्य, अर्जुनः सख्याः प्रेरितः, तां उत्तमां स्त्रीं पप्रच्छ—“काऽसि त्वम्, कस्य कन्या, कुत्र आगता, किं इच्छसि? अहं मन्ये, त्वं वरं इच्छसि; सर्वं वद, हे सुन्दरी।” श्रीकालिन्दी उक्तवती—“अहं सूर्यदेवस्य कन्या, वरं इच्छन्ती; विष्णुं, वरदं, पतिं इच्छित्वा, तपः आचरामि। अन्यं पतिं न व्रणे, श्रीनिवासं, शरणागतशरणं, सः मम प्रसन्नः भवतु। कालिन्दी नाम्ना, यमुनाजले, पितुः निर्मिते प्रासादे वसामि, यावत् अच्युतं पश्यामि।” एवं अर्जुनः वासुदेवाय उक्तवान्। स भगवान् तदर्थं विज्ञाय, ताम् रथं आरोप्य, युधिष्ठिरराज्ञे समर्पितवान्। ततः, कृष्णः, यथानिर्दिष्टं, पाण्डवपुत्राणां कृते अद्भुतं नगरं विश्वकर्मणा निर्मितवान्। तत्र भगवान्, स्वजनानां तुष्ट्यर्थं वसन्, अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डववनं अग्नये दत्तवान्। ततः, अग्निः तुष्टः, अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वयुक्तं रथं, अक्षय्यशरकोषौ, दुर्गं कवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तवान्। मायासुरः अग्निव्यालात् उद्धृतः, मैत्रीं दर्शयन्, महान् सभागृहं दत्तवान्, यत्र दुर्योधनः जलं भूमिं इति भ्रमितः। अनुज्ञातः, मित्रैः अनुमोदितः, कृष्णः पुनः द्वारकां अगच्छत्, सत्यानि आदि सहितः। तत्र, शुभकाले, शुभमूर्तौ, कालिन्दीं विवाहं कृतवान्, स्वजनानां परमं आनन्दं वितरन्, उत्तमं कल्याणं ददात्। विंदा-अनुविन्दौ अवन्त्यराजपुत्रौ, दुर्योधनानुगौ, स्वयम्वरसमये कृष्णे अनुरक्तां भगिनीं स्वतन्त्रं वरं वरणं न अनुमन्येताम्। कृष्णः, राज्ञः प्रमुखपत्न्याः पुत्रीं, पितुस्स्वस्रियं मित्रविन्दां, सर्वराजानां साक्षात् बलात् अपाहरत्। कोसलराजः नाग्नजित् धर्मज्ञः, तस्य कन्या सत्याऽन्यथा नाग्नजिति, आसीत्। तां सात्त्वतश्रेष्ठः भगवान्, सप्त तीक्ष्णशृंगाणि दुर्धर्षाणि, दुष्टसत्त्वानि, अभिमानिनि वृषाणि, येन विजितानि, तस्य कन्या लभ्यते—एवं घोषं श्रुत्वा, भगवान्, महान् सेनया सहितः, कोसलनगरं अगच्छत्। कोसलराजः प्रसन्नः, उत्थाय, आसनं दत्त्वा, यथोचितं सत्कारं कृत्वा, भगवन्तं पूजितवान्। राजकन्या, स्वप्सितवरं आगतम् दृष्ट्वा, श्रीपतौ मनः न्यवेशयत्—“यदि मम व्रतं सत्यं, सः पुरुषः मम पतिः भवतु, सर्वकामान् पूरयतु।” सा चिन्तयति—“यस्य पदधूलिं लक्ष्मीः, ब्रह्मा, शिवः, लोकपालाः शिरसि धारयन्ति, स्वकार्ये क्रीडया सेतुं निर्मितवान्, स भगवान् मयि कatham तुष्टः स्यात्?” पुनः पूजितः, नारायणः, जगन्नाथः, उक्तवान्—“स्वसम्पूर्णः अहं, किम् अल्पेन करिष्यामि?” शुकः उक्तवान्—भगवान्, प्रसन्नः, आसनं स्वीकृत्य, मेघगम्भीरया वाचा, स्मितं कृत्वा, कुरुवंशजं अभाषत्। भगवान् उक्तवान्—“क्षत्रियस्य स्वधर्मनिष्ठस्य भिक्षा मुनिभिः निषिद्धा; तथापि, मैत्र्यर्थं, तव कन्यां याचामि, न कन्याशुल्काय, यतो नः तद् नास्ति।” राजा उक्तवान्—“कः अन्यः, हे भगवन्, मम कन्यायाः योग्यः, यत्र श्रीः तव शरीरे, सर्वगुणनिलयः त्वं अस्ति?” सात्त्वतश्रेष्ठ, पूर्वं नियमः कृतः—सप्त तीक्ष्णशृंगाणि, दुर्धर्षाणि वृषाणि, येन विजितानि, तस्य कन्या लभ्यते। तानि वृषाणि, वीर, राजकुमाराणां बहून् पराजितानि, आहतानि च। यदि त्वं, यदुवल्लभ, तान् विजेष्यसि, तदा श्रीपतिः कन्यायाः पतिः भविष्यसि। तद्वचनं श्रुत्वा, भगवान् वस्त्रं बद्ध्वा, सप्त रूपाणि धारयन्, क्रीडया तान् वृषाणि विजितवान्।