सत्राजितः चिन्तयन् मनसि, "किं करिष्याम्यहं यथा जनाः मां धर्मिष्ठं मन्येरन्, न च मां दृष्टिहीनं लघुमतिं मूढं च लोभिनं च धनस्य कामुकं शपेयुः?" इति। स निश्चित्य, "स्वकन्यां गुणसम्पन्नां स्त्रीरत्नं रत्नसमेतां तस्मै दास्यामि; एष एव तस्य प्रसादस्य युक्तो मार्गः, अन्यो नास्ति," इति मनसा संकल्प्य, सत्राजितः स्वयम् एव सतीं सद्गुणां कन्यां च रत्नं च गृहीत्वा कृष्णाय प्रददौ। भगवान् तु तां सत्यानां गुणरूपशिलालक्षणैः सर्वैः कामितां सत्यभामां विधिवत् पाणिं गृहीत्वा विवाहमकार्षीत्। रत्नं तु न जग्राह; स उवाच, "न वयं रत्नं गृह्णीमः, राजन्; भवतु तव, त्वं हि देवभक्तोऽसि; वयं तस्य लाभं भजामहे," इति। एकदा तु शुकः उवाच— परमपुरुषः कृष्णः, युयुधानादिभिः सेवितः, पाण्डवान् द्रष्टुं इन्द्रप्रस्थं जगाम। तं सर्वलोकनाथं मुकुन्दं समागतम् आलोक्य, पाण्डुपुत्राः वीराः सर्वे सहसा उत्थाय, जीवितमिव प्राप्तम् अनुभवन्। तेऽच्युतं समालिङ्ग्य, तस्याङ्गस्पर्शविमुक्तसर्वदुःखाः, स्नेहमिश्रस्मितमुखं विलोक्य प्रमोदं जग्मुः। ततः कृष्णः युधिष्ठिरस्य भीमस्य च पादयोः प्रणम्य, अर्जुनं च समालिङ्ग्य, सहदेवनकुलौ च ताभ्यां पूजितः। कृष्णा, नववधूः, किंचित्सत्रीला, कृष्णं मुख्यासने स्थितं विनीतया प्रणिपत्य, तं नमस्कृत्य उपविवेश। सत्राजितिः अपि, पाण्डवैः सत्कारितः, सत्रियाक्यः, तत्र उपविवेश; अन्येऽपि सत्कृत्य समुपविशत्। कृष्णः कुन्तीमुपसंगम्य, तस्यै प्रणम्य, सा तं गाढस्नेहेन नेत्रजलपूरितया दृष्ट्या समालिङ्ग्य, स्वस्य कुशलं, स्नुषाणां, स्वसुः, सर्वबान्धवानां च कुशलं पप्रच्छ। सा, दुःखानां बहूनां स्मरणेन, तदनन्तरं आत्मदर्शनस्य अनुभूत्याऽपि, स्नेहगद्गदया वाचा, अश्रुपूर्णलोचना, तमिदं वचोऽब्रवीत्— "यदा रक्षकः प्राप्तः, तदा एव कुशलं प्राप्तम्; बान्धवान् स्मृत्वा, हे कृष्ण, भ्राता मम त्वत्सकाशं प्रेषितः।" "त्वं हि सर्वमित्रं सर्वात्मा च; न तेऽस्मद्विषयकभेदः; हृदि स्थितः सदा स्मरद्भ्यः दुःखानि नाशयसि।" इति। युधिष्ठिरः उवाच— "किं कृत्यं नाकृतं मया, न जानामि; भगवन्, त्वं हि योगेश्वरैरपि दुर्लभः, अद्य त्वं मन्दबुद्धिभिः अस्माभिः दृष्टः।" एवं नृपस्य प्रार्थनया, भगवान् इन्द्रप्रस्थे कतिचित् मासान् तत्र स्थित्वा, तद्वासिनां लोचनानां तृप्तिं चकार। एकदा अर्जुनः, विजयी, हनुमद्द्वजं रथं समारुह्य, गाण्डीवं धनुः, अक्षय्येषु बाणकोषेषु च सज्जः, कृष्णसहितः, पूर्णायुधः, महावने प्रविष्टः, यत्र बहुव्यालमृगसमाकीर्णं वनं, शत्रुसैन्यविनाशकः क्रीडार्थं प्रविवेश। तत्र तिग्मशृङ्गा महिषाः, मृगाः, शरभाः, ऋक्षाः, गवयाः, गवेयकाः, गोधाः, हरिणाः, शशाः, शल्यकाः च बाणैः निर्बिभेद। तान् पशून् परिचारकाः महोत्सवाय उपवर्तमानाय नृपतये समुपानयन्। अर्जुनः तु तृषार्तः, श्रान्तः, यमुनामुपगम्य, शुद्धोदकं पीत्वा, आचमनं कृत्वा, कृष्णेन सह तत्र स्थितः। तत्र तौ वीरौ कृष्णार्जुनौ कान्तिसंपन्नां कन्यां समीपे विचरन्तीं ददृशतुः। अर्जुनः, सख्याऽनुज्ञया, तां पुण्यशीलां, शुभलक्षणां, समीपमुपेत्य, पप्रच्छ— "काऽसि त्वं सुमध्ये? कस्य कन्या? कुत आगता? किं चिन्तयसि? पतिं वाञ्छसि इति मे मन्ये। सर्वं मे ब्रूहि, सुश्रोणि।" सा श्रीकालिन्दी उवाच— "अहं सूर्यदेवस्य कन्या, पतिं काङ्क्षन्ती; विष्णुं वरदं पतिं वरयामि, तस्मै तपः चरामि। अन्यं न वरये; स एव श्रीनिवासः, मुकुन्दः, अनाथनां नाथः, मयि प्रसन्नो भवतु। कालिन्दीति ख्यातिः मम; यमुनाजले पितृनिर्मिते प्रासादे वसामि, यावत् तं अच्युतं न पश्यामि।" एवं श्रुत्वा अर्जुनः वासुदेवाय आख्यातवान्। भगवान् तु तत्त्वं विज्ञाय, तां रथारूढां कृत्वा, युधिष्ठिरं नृपतिं प्रति अनयत्। ततः कृष्णः, यथोक्तेन विधिना, विश्वकर्मणा अद्भुतं नगरं पाण्डवाय निर्मापयामास। तत्र भगवान् आत्मजनानां प्रीत्यर्थं निवसन्, अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डववनं अग्नये दातुम् उद्युक्तः अभवत्। ततः अग्निः तुष्टः सन् अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वयुक्तं रथं, द्वौ अक्षय्यौ तूणौ, दुर्निवार्यं कवचं, दिव्यानि अस्त्राणि च ददौ। मयः च अग्निप्रसादेन रक्षितः, मित्रभावेन महतीं सभां दत्तवान्, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलमिति मूढः अभवत्। ततः कृष्णः, तत्रैव तैः अनुज्ञातः, स्वजनैः अनुमोदितः, सत्यक्यादिभिः परिवृतः, पुनः द्वारकां प्रतिजगाम। तत्र कालिन्दीं शुभे मुहूर्ते विवाह्य, स्वजनानां महत् सुखं, परमं च कल्याणं प्रावर्तयत्। विन्दः अनुविन्दश्च, अवन्त्यादेशाधिपौ, दुर्योधनस्य पक्षपाती, स्वस्वां भगिनीं कृष्णे अनुरक्तां, स्वयम्वरे पतिं वरयितुं न अयच्छताम्। तदा कृष्णः, सर्वराजसमक्षं, प्रधानमहिष्याः कन्यां, पितुः स्वसुः पुत्रीं, मित्राविन्दां बलात् अपाहरत्। कोसलाधिपः नृपः नाग्नजित् नाम, धर्मात्मा, तस्य कन्या सत्याख्या, नाग्नजितीति च प्रसिद्धा। सप्त तीक्ष्णशृङ्गिणः दुर्धर्षाः वृषाः, येन न जिताः, तेषां निग्रहेण एव सा कन्या लभ्या इति। तद्वृत्तान्तं श्रुत्वा, भगवान् सात्वतानां स्वामी, महता सैन्येन सहितः, कोसलपुरं जगाम। राजा नाग्नजित् तं प्रीत्या, उत्थानासनादिभिः सत्कारैः, सम्यगर्हितेन आदरेण, सम्यक् पूजितवान्।