सत्राजितं सभायां राज्ञः सन्निधौ आहूय, भगवान् सर्वेषां साक्षात् सन्निधौ तस्य रत्नस्य पुनरुपलब्धिं विस्तरेण निवेद्य, तं रत्नं सत्राजितेभ्यः समर्पितवान्। सत्राजितः तु स्वकृतदोषेण गाढमन्युना लज्जया च व्याकुलः, शिरः नतं कृत्वा रत्नं गृहीत्वा स्वगृहं प्रतिजगाम। तत्र सः तीव्रशोकविवेकदाहेन संतप्तचित्तः चिन्तयामास—कथं पापात् शुद्धिं प्राप्नुयाम्? कथं वा अच्युतः मयि तुष्टिं यास्यति? कथं जनाः मां धर्मिष्ठं मन्येरन्? कथं च माम् अल्पदृष्टिं लुब्धं मूढं स्वार्थलोलुपं न निन्देयुः? इति बहुधा विचार्य, 'स्वकन्यां सतीं रत्नसमां च रत्नं च भगवते दास्यामि, एष एव तस्य प्रसादः, अन्यः उपायो नास्ति,' इति निश्चित्य, सः स्वयं स्वकन्यां सद्गुणसम्पन्नां रत्नं च गृहीत्वा श्रीकृष्णाय ससम्मानं न्यवेदयत्। भगवान् अपि तां सत्यभामां, या स्वगुणरूपसम्पदा सर्वेषां मनः आकर्षयति, विधिवत् परिणीतवान्। रत्नं तु सः न स्वीकृतवान्, प्रत्युत, 'एतत् रत्नं त्वयि एव, देवभक्ते, स्थाप्यताम्; वयं तस्य लाभं यथायोग्यं भजेमहि,' इति सत्राजितम् उक्तवान्। शुकदेवः पुनः कथयति—कदाचित् परमेष्टिनं श्रीकृष्णं युयुधानादिभिः परिवृतं इन्द्रप्रस्थं पाण्डवान् द्रष्टुं गतं। तत्र सर्वशः पाण्डुपुत्राः मुकुन्दस्य आगमनं दृष्ट्वा, जीवनमेव पुनः प्राप्तमिव, सहसा उत्तस्थुः। तं भगवानं अच्युतं समालिङ्ग्य, तस्याङ्गस्पर्शेन सर्वदुःखविमुक्ताः, तस्य स्निग्धस्मितमुखं वीक्ष्य हृष्टाः अभवन्। युधिष्ठिरभीमयोः पादयोः प्रणम्य, अर्जुनं समालिङ्ग्य, सहदेवनकुलादिभिः सः सन्मानितः। कृष्णा, या नववधूः सती लज्जिता, सप्रणिपातं मुख्यासने स्थितं श्रीकृष्णं सम्यक् प्रणम्य अभिवादितवती। तद्वद् सात्यकिः अपि पाण्डवैः सन्मानितः, स्वस्थानं प्राप्तः, अन्ये च सन्मानिताः समीपस्थानेषु उपाविशन्। सः कुन्तीमुपसृत्य, प्रणिपत्य, तया स्निग्धबाष्पपूरितलोचनया समालिङ्गितः, तस्याः सखीभ्यः, स्नुषाभ्यः, स्वजनभ्यश्च कुशलं पप्रच्छ। सा तु, दुःखानां बहूनां स्मरणात् आत्मदर्शनेन च, स्नेहगद्गदया वाचा, अश्रुपूरितलोचना, तम् इदं प्राह—'यदा नः रक्षिता प्राप्तः, तदा एव नः कल्याणं जातम्; बन्धूनां स्मरणेन मम भ्राता त्वत्सकाशं प्रेषितः।' 'त्वं हि सर्वात्मा, सर्वमित्रः; त्वयि न कोऽपि भेदः, तथापि हृदि स्थितः स्मर्तृजनदुःखापहः सदा।' युधिष्ठिरः चोवाच—'किं नः पुण्यं शेषं, न वेद्मि, हे भगवन्; यं त्वां योगेश्वरैरपि दुर्लभं, वयं मन्दबुद्धयः दृष्टवन्तः।' एवं राज्ञा प्रार्थितः स भगवान् तत्र किञ्चित् मासान् वसन्, इन्द्रप्रस्थवासिनां लोचनानां च आनन्दवर्धनः अभवत्। एकदा अर्जुनः, हनूमद्वाजिनं रथं समारुह्य, गाण्डीवं धनुः, अक्षय्यशरकोशौ च गृहीत्वा, श्रीकृष्णेन सहितः, पूर्णायुधः, महद्वनं प्रविष्टः, यत्र बहुव्यालमृगसंघाः आसन्, क्रीडार्थं शत्रुनाशनः। तत्र तिग्मशरैः व्याघ्रान्, वराहान्, महिषान्, ऋष्यान्, शरभान्, गवयान्, गवांड्यान्, मृगान्, शशकान्, शल्यकांश्च विदारितवान्। तान् सर्वान् अनुचराः सम्यक् संस्कृत्य, उत्सवसमीपे, राज्ञे समर्पयामासुः। अर्जुनः तु तृषार्तः श्रान्तश्च, यमुनातटं गतः, तत्र शौचं कृत्वा, शुद्धं जलं पीत्वा, श्रीकृष्णार्जुनौ द्वौ महाबलौ, तटसमीपे विचरन्तीं दिव्यरूपसम्पन्नां कन्यां दृष्टवन्तौ। तां शुभलक्षणां तेजस्विनीं कन्यां समीपमागत्य, अर्जुनः सख्याः आज्ञया, तां स्त्रीरत्नां पप्रच्छ—'काऽसि सुमध्येमे? का तव जननी? कुत्र वा आगता? किं वा चिन्तयसि? मन्ये त्वं पतिं वाञ्छसि। सर्वं मे कथय, शुभे।' सा श्रीकालिन्दी उवाच—'अहं सूर्यदेवस्य कन्या, पतिं चिन्तयन्ती, कठोरं तपः कृत्वा, वरदं विष्णुं पतिं इच्छामि। अन्यं न पतिं वृषये, श्रीनिवास एव मम प्रार्थ्यः; स एव दीनानां शरण्यः, स मां प्रसन्नो भवतु। कालिन्दीति प्रसिद्धा, यमुनाजलेषु पितृनिर्मिते दिव्यगृहे वसामि, यावत् तं निर्गुणं पश्येयम्।' इति श्रुत्वा, अर्जुनः वासुदेवं निवेद्य, स तां रथमारोप्य, युधिष्ठिरराज्ञे समर्पितवान्। ततः श्रीकृष्णः, यथाज्ञप्तं, पाण्डुपुत्राणां कृते विश्वकर्मणा दिव्यां पुरीं निर्मापितवान्। तत्र स्वजनानां प्रीत्यर्थं निवसन्, अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डवदहनाय अग्नये वनं दत्तवान्। तत्र अग्निः तुष्टः सन् अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वरथं, द्वौ अक्षय्यशरकोशौ, दुर्निवार्यं कवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तवान्। मायासुरः च अग्नितः रक्षितः सन्, स्नेहार्थं महतीं सभां समर्पितवान्, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलमिति भ्रमितः। ततो भगवान्, तैः अनुमतः, स्वसुहृद्भिः सपरिवारः, पुनः द्वारकां प्रतिनिवृत्तः। तत्र शुभे मुहूर्ते, कालिन्दीं विवाह्य, स्वजनानां परमसौख्यं, परमं च कल्याणं वितरन्, तत्रैव वासं कृतवान्। विन्दानुविन्दौ अवन्त्यौ, दुर्योधनस्य अनुचरौ, भगवत्प्रिया स्वसारं स्वयम्वरे पतिं वरणे निवारयामासतुः। तत्र भगवानेव, राज्ञः अग्रजायाः कन्यां मित्रविन्दां, सर्वराजसमूहस्य साक्षात् उपस्थिते, बलात् अपाहरत्। कोसलराज्ये नाग्नजित् नाम राजा धर्मात्मा बभूव; तस्य कन्या सत्याख्या, नाग्नजितिः इति च प्रसिद्धा थी, हे राजन्।