द्वारकावासिनः दुःखिताः सत्राजितं शप्त्वा, श्रीकृष्णस्य वार्तां ज्ञातुम् इच्छन्तः, चन्द्रभागां दुर्गां देवीमुपजग्मुः। तेषां देवीपूजनस्य प्रसादेन सा भगवती तान् उपदिशत्, ततः श्रीहरिः स्वकार्यसिद्ध्यर्थं स्वपत्नीसमेतः प्रकटितः सञ्जात, सर्वान् हर्षेण पूरयन्। हृषीकेशं रत्नभूषणं पत्न्याः सहितं मृत्योरिव निवृत्तं दृष्ट्वा सर्वे महोत्सवे मग्नाः सञ्जज्ञिरे। भगवानेव राजसभायां सत्राजितं समाहूय, तत्रैव रत्नस्य प्राप्तिं निवेद्य तस्मै रत्नं दत्तवान्। सत्राजितः महता लज्जया नतमुखः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्, स्वदोषेण संतप्तः। तस्य मनसि महान् शोकः कलहो च उत्पन्नः, स चिन्तयामास—"कथं पापात् शुद्धिं प्राप्नुयाम्? कथं वा अच्युतः मयि तुष्टः स्यात्?" पुनश्च—"किं कुर्वेयं येन लोका मां धर्मिष्ठं मन्येरन्, न च मां अल्पदृष्टिं, कृपणं, मूर्खं, लोभिनं च शपेयुः?" इति। अन्ते निश्चित्य—"स्वां कन्यां रत्नसमां च रत्नं च श्रीकृष्णाय दास्यामि, एष एव तस्य प्रसादनाय युक्तः उपायः, अन्यो नास्ति," इति मनसा निश्चित्य सः सत्राजितः स्वकन्यां सत्स्वभावां रत्नं च स्वयमेव आदाय श्रीकृष्णाय न्यवेदयत्। भगवान् तां सद्गुणशीलां, रूपसम्पन्नां, सर्वैः वाञ्छितां सत्यभामां यथाविधि परिणीतवान्। तथापि भगवान् उवाच—"रत्नं न वयं गृह्णीमः, हे राजन्! भवता सहैव तदस्तु, देवभक्तेन, वयं तस्य लाभं केवलं उपयुज्यामः।" एकदा परमेष्ठी भगवान् श्रीकृष्णः युयुधानादिभिः परिवृतः इन्द्रप्रस्थं पाण्डवान् द्रष्टुं जगाम। तत्र मुकुन्दं सर्वेश्वरं समायान्तं दृष्ट्वा पाण्डुपुत्राः वीराः एकत्र समुत्थाय, जीवनमिव पुनः लब्ध्वा, हृष्टाः अभवन्। अच्युतं समालिङ्ग्य, तस्याङ्गसङ्गेन सर्वक्लेशविमुक्ताः, तस्य स्नेहमन्दस्मितं मुखं निरीक्ष्य प्रमोदिताः। ततो युधिष्ठिरस्य भीमस्य च पादौ वन्द्य, अर्जुनं चालिङ्ग्य, भगवाञ्छ्रीकृष्णः नकुलसहदेवाभ्यां सत्कारं प्राप्य सम्मानितः। कृष्णा, नूतनवधूः, किंचित् लज्जिता, श्रीकृष्णं मुख्ये आसने स्थितं सपर्यया प्रणम्य अभिवादयत्। सती स्य स्यत्यकिः अपि पाण्डवैः सत्कृत्य, आदरात् उपविष्टः, अन्ये च तत्रोपविशत्। ततः स भगवान् कुन्त्याः समीपं गतः, तस्याः चरणौ वन्द्य, सा तं गाढस्नेहेन अश्रुपूर्णलोचना आलिङ्ग्य, तस्याः कुशलं, स्नुषाणां, भगिन्याः, सर्वबान्धवानां च कुशलं पप्रच्छ। सा कुन्ती, बहूनां क्लेशानां, आत्मदर्शनस्य च, स्मरणात्, स्नेहेन गद्गदया वाचा, अश्रुपूर्णलोचना, तं प्रति उवाच—"सर्वमङ्गलं तदा एव जातम्, यदा रक्षकः प्राप्तः; बान्धवान् स्मृत्वा, हे कृष्ण! भ्राता मम त्वत्सकाशं प्रेषितः।" "त्वं हि सर्वमित्रं सर्वात्मा च, तव न 'अस्माकं' 'पराणां' वेदः; हृदि स्थितः स्मृतिमात्रेण दुःखानि निवारयसि।" युधिष्ठिर उवाच—"किं नु मया कृतं शुभं शेषमस्ति? न जानामि भगवन्! त्वं हि योगेश्वरैः दुर्लभः, मन्दमतिभिः अस्माभिः दृष्टः।" एवं राज्ञा प्रार्थितः भगवान् तत्र किञ्चित् मासान् स्थित्वा, इन्द्रप्रस्थवासिनां नेत्राणि रमयन्, वासमकरोत्। एकदा अर्जुनः विजयी, हनुमद्द्वजं रथं आरोप्य, गाण्डीवं धनुः अक्षय्ययौधानि च गृह्य, श्रीकृष्णेन सह सशस्त्रः, महावने प्रविश्य, बहुव्यालमृगयुतं, क्रीडार्थं शत्रुनिघ्नः प्रविवेश। तत्र तेन व्याघ्रान् वराहान् महिषान् ऋष्यान् शरभान् गवयांश्च, खरान् मृगान् शशान् शल्लकान् च बाणैः ताडिताः। तदानीं तेषां परिचारकाः तानि पवित्राणि मृगाणि उत्सवस्य समीपे राज्ञः समीपं निनयुः; अर्जुनः तृषार्तः श्रान्तः च, यमुनातटं जगाम। तत्र, शुद्धिं कृत्वा, निर्मलं जलं पीत्वा, कृष्णार्जुनौ बलिनौ दिव्यरूपां कन्यां विचरन्तीं ददृशतुः। तां सौम्यां शोभनरूपिणीं कन्यां समीपं गत्वा, अर्जुनः सख्याः प्रेषितः, तां स्त्रीश्रेष्ठां पप्रच्छ—"काऽसि सुकेशिनि? कस्य कन्या? कुतः आगता? किमिच्छसि? पतिं काङ्क्षसि इति मन्ये। सर्वं निवेदय, सुन्दरि।" श्रीकालिन्द्युवाच—"अहं सूर्यदेवतायाः कन्या, पतिं काङ्क्षमाणा, कठोरं तपः आस्थिता, वरदं विष्णुं पतिं वरयामि। अन्यं पतिं न वाञ्छामि, स एव लक्ष्म्याः पतिः मम पतिः स्यात्। स धन्यः मुकुन्दः, अनाथानां शरणं, मयि तुष्टः अस्तु। अहं कालिन्दी, यमुनाजले वसामि, तत्र पितृनिर्मिते दिव्यगृहे, यावत् अच्युतं न पश्यामि।" एवं श्रुत्वा अर्जुनः वासुदेवं निवेद्य, स भगवान् तां रथमारोप्य, धर्मराजस्य समीपं निन्ये। ततः श्रीकृष्णः, राज्ञा आज्ञापितः, विश्वकर्मणा दिव्यं नगरं पाण्डवेभ्यः निर्माप्य, तत्र स्वजनानां प्रियार्थं निवसन्, कदाचित् अर्जुनस्य सारथ्यं कृत्वा, खाण्डववनं अग्नये दातुम् उद्युक्तः। तत्र अग्निना तुष्टेन अर्जुनाय धनुः, श्वेताश्वरथं, द्वे अक्षय्ययौधे, अभेद्यकवचं, दिव्यास्त्राणि च दत्तानि। मयः अपि, अग्निव्यसनात् रक्षितः, स्नेहात् दिव्यं सभागृहं दत्तवान्, यत्र दुर्योधनः जलं स्थलमिव भ्रमितः। ततः, तेन अनुमत्य, सखिभिः अनुमोदितः, श्रीकृष्णः पुनः द्वारकां प्रतस्थे, सत्यक्यादिभिः परिवृतः। तत्र शुभे दिने, शुभमुहूर्ते, कालिन्द्याः विवाहं कृत्वा, स्वजनानां परमं हर्षं, परमं च श्रेयः वितन्वन्, भगवान् स्थितवान्।