श्रीभगवान् स्वर्णमणेरर्थं, हे जाम्बवान्, तव गुहां प्रविश्य, स्वस्मिन् आरोपितं मिथ्या-दोषं प्रतिषेधितुमागतः, इति सः हरिः वदति स्म। तेनैवं संबोधितः स जाम्बवान् प्रमुदितः स्वां पुत्रीं जाम्बवतीं तथा मणिं श्रीकृष्णाय ससम्मानं दत्तवान्। तत्र प्रविष्टे शौरेः बहिर्निर्गमं जनाः न दृष्टवन्तः; द्वादश दिनानि दुःखिताः तत्रैव स्थित्वा, पश्चात् स्वपुरं प्रत्यागच्छन्। कृष्णस्य गुहात् अनिर्गमं श्रुत्वा, देवकी महाराज्ञी, रुक्मिण्या सह, वसुदेवेन, मित्रैः बान्धवैश्च, सर्वे शोकाकुलाः अभवन्। दुःखिताः द्वारकावासी जनाः सतराजितं शशापुः, कृष्णस्य वार्तां ज्ञातुं चन्द्रभागां दुर्गां देवीं शरणं जग्मुः। तेषां देवीपूजनस्य प्रसादेन, सा देवी तान् उपदिश्य, हरिः स्वकार्यसिद्ध्यर्थं भार्यया सह प्रकटितः, सर्वेषां हर्षं जनयामास। हृषीकेशं मणिना भूषितं भार्यया सह मृत्योरिव पुनः प्राप्तं दृष्ट्वा, सर्वे महोत्सवेन प्रमोदिताः। ततः भगवाञ् सतराजितं राजसभा-मध्ये आहूय, प्राप्तस्य मणेः वृत्तान्तं निवेद्य, तम् एव मणिं तस्मै प्रददौ। लज्जया विह्वलः सतराजित् मणिं गृह्य, शिरः कृत्वा, स्वगृहं प्रत्यगच्छत्, आत्मदोषदाहेन पीडितः। तत्र सः महतीं खेदवेदना-मनोवैकल्यं च प्राप्य, चिन्तयामास—"कथं पापात् शुद्धिं प्राप्नुयाम्? कथं च अच्युतः मयि तुष्टः स्यात्?" पुनः चिन्तयामास—"किं कुर्वेयं येन जनाः मां धर्मिष्ठं पश्येयुः, न च मां लघु, मूढ, लोभिनं शपेयुः?" अन्ते निश्चित्य, "स्वां कन्यां स्त्रीरत्नं मणिं च दास्यामि; एवं तस्य प्रसादः स्यात्, अन्यथा न," इति संकल्प्य, सतराजित् स्वयम् एव सद्गुणसम्पन्नां पुत्रीं मणिं च कृताञ्जलिः कृष्णाय समर्पितवान्। भगवान् तां सत्यभामां, या गुणरूपसम्पदा सर्वेषां प्रियासीत्, विधिवत् परिणीतवान्। सः उवाच—"न वयं मणिं गृह्णीमः, हे नृप; स त्वयि, देवभक्ते, स्थाप्यतां, वयं तस्य लाभं भजेमहि।" एवं कृतकृत्ये भगवति, शुकः उवाच—कदाचित् श्रीकृष्णः युयुधानादिभिः सहितः इन्द्रप्रस्थं पाण्डवान् द्रष्टुं जगाम। तत्र मुकुन्दं सर्वेश्वरं समागतं दृष्ट्वा, पाण्डुपुत्राः वीराः सर्वे एकत्रोत्थाय, जीवनमिव पुनः प्राप्तवन्तः। अच्युतं परिष्वज्य, तस्याङ्गस्पर्शेन सर्वदुःखविमुक्ताः, प्रेमस्मितमुखं विलोक्य हृष्टाः अभवन्। ततः सः युधिष्ठिर-भीमयोः पादाभिवन्दनं कृत्वा, अर्जुनं परिष्वज्य, नकुल-सहदेवाभ्यां पूजितः। कृष्णा, नववधूः, लज्जावती, कृष्णं प्रमुखे उपविष्टं सान्त्वयित्वा प्रणम्य, तद्वद् सत्यकि: अपि पाण्डवैः सन्मानितः, अन्ये च तत्रोपविशत्। सः कुन्तीमुपेत्य, प्रणम्य, तया स्नेहस्निग्धनेत्रया परिष्वज्य, तस्याः कुशलं, स्नुषाणां, भगिन्याः, सर्वबान्धवानां च कुशलं पप्रच्छ। सा तु, अनेकदुःखस्मरणेन, आत्मदर्शनस्य स्मृत्या, स्निग्धस्वरेण, अश्रुपूर्णनेत्रया तम् उवाच—"यदा रक्षकः प्राप्तः, तदा एव श्रेयः प्राप्तं; बान्धवान् स्मृत्वा, हे कृष्ण, भ्राता तव समीपं प्रेषितः।" "त्वं सर्वमित्रात्मा, तव न 'अस्माकं-पराणाम्' भेदः; हृदि स्थितः स्मरणेन दुःखानि नश्यन्ति।" युधिष्ठिरः उवाच—"किं नः साधु कृतं, न जानामि, हे प्रभो; यं योगेश्वरा अपि दुर्लभं पश्यन्ति, सः त्वं अल्पमेधसां नः साक्षात् दृष्टः।" एवं नृपस्य प्रार्थनया, सः भगवान् तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, इन्द्रप्रस्थवासिनां लोचनानां तर्पणं चकार।