ततः स ब्राह्मणः सत्यवचनानि यदुकुलपुत्रस्य आगमनं च रुक्मिण्यै निवेदयामास। तस्य आगमनं ज्ञात्वा सा विदर्भकन्या हृदयेन प्रमुदिता, ब्राह्मणं न पश्यन्ती, अन्यथा तं स्वजनवत् मनसि समन्वगच्छत्। ततः रुक्मिण्याः विवाहदर्शनकाङ्क्षया रामः कृष्णश्च वाद्यनिनादैः सहितौ, यथार्हं सत्कारान् वहन्तौ, तत्र आगतौ। स च मधुक्षीरवस्त्रादीन् काम्यान्न द्रव्याणि च आनीय, विधिवत् तौ पूजयामास। तयोः सैन्यपरिचारकैः सहितयोः उत्तमं निवासं कृत्वा, यथायोग्यं स्वागतं चकार। तत्र समागतान् नृपतीन् वीर्यवयोबलधनानुसारं, सर्वैः कामैः सत्कारैः पूजयामास। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा विदर्भपुरनिवासिनः, अञ्जलिपुटैः नेत्रयोः संलग्नैः, तस्य पद्ममुखं पश्यन्तः, तत्र समागताः। ते मन्यन्ते—रुक्मिण्येव कृष्णस्य पत्नीत्वं युक्ता, नान्या; स च निर्मलः स्वभावतः, भीष्मकतन्याः योग्यः पतिः। यद्यदल्पपुण्यं कृतमस्माभिः, तेन त्रैलोक्यकर्ता तुष्टः; अच्युतः विदर्भकन्यायाः करं गृह्णातु। एवं प्रेमपाशबद्धाः नगरनिवासिनः उक्तवन्तः; कन्या च, सैनिकैः संरक्ष्यमाणा, अन्तःपुरात् अम्बिकागृहं प्रति निर्गता। सा पादयात्रया भगवत्याः भवानीयाः सुकुमारपादौ द्रष्टुम् निर्गता, गच्छन्ती च मुकेन्दस्य पद्मपादौ पूर्णतया चिन्तयन्ती। मातृभिः सखिभिश्च परिवृता, शूरैः राजपुरुषैः कवचिनः शस्त्रैः च संरक्ष्यमाणा, भेरीशङ्खमृदङ्गदुन्दुभीनिनादैः सभाजिता। सहस्रशः कुलस्त्रियः भूषणवतीः, विविधान्नानि माल्यगन्धान् वस्त्राभरणानि च, ब्राह्मणाय दातुम् आगता। गीतवाद्यनिनादैः गायकाः स्तोतारश्च, सूतपौराणिकमागधैः सह, कन्यां परिवेष्ट्य स्थिताः। सा देवीमन्दिरं समुपेत्य, पादहस्तयोः प्रक्षाल्य, विशुद्धचित्ता शान्ता च, अम्बिकायाः सन्निधौ प्रविवेश। वृद्धा ब्राह्मणपत्नीः, भवानीसहिताः, भवान्याः लक्ष्म्यायुक्तां पूजयामासुः। सा उवाच—"नमस्ते अम्बिके पुनः पुनः, शुभे स्वपुत्रसहिते; मम पतिः श्रीकृष्ण एव भवतु, त्वं मयि तुष्टा भव।" गन्धाक्षतधूपवस्त्रमाल्याभरणैः, विविधैः नैवेद्यैः, दीपावलिभिश्च, ब्राह्मणस्त्रियः स्वैः पतिभिः सह, लवणपिष्टकपणसफलशर्करादिभिः पूजनं चक्रुः। ताः स्त्रियः पूजावशिष्टानि तस्यै दत्त्वा, आशीः प्रादुःकुर्वन्; सा ताः प्रणम्य, तदवशिष्टं स्वीकृतवती। ततः मौनव्रतं परित्यज्य, अम्बिकागृहात् निर्गता, दासीं हस्तेन गृहीत्वा, मणिवलयेन शोभिता। सा तन्वी, कुण्डलमुक्ताजालललिता, श्यामवर्णा, मणिकाञ्चनकटीसूत्रविभूषिता, स्तनयुग्मसुन्दर्या, केशपाशगोपितदृष्टिः, देवमायेव शोभामानासीत्। शुद्धस्मितवदना, बिम्बाधरशोभिता, राजीवदन्तपङ्क्तिः, हंसगमना, मञ्जुमञ्जीरनिनादया शोभमानासीत्। तां दृष्ट्वा समागतवीराः कीर्तिमन्तः कामार्दिताः मुमूर्चुः; नृपाश्च तस्याः सौम्यस्मितानवदृष्टिभिः मनांसि हृतानि, शस्त्राणि पातितवन्तः। ते विमूढा नृपाः, गजेन्द्ररथाश्वारूढाः, भूमौ पतिताः; सा च शोभायाः बहिरावरणेन, हरये तेजः समर्पयन्ती, मन्दं मन्दं गच्छन्ती, पद्मपादौ सञ्चालयन्ती, प्रभोः आगमनं पश्यन्ती। वामहस्ताङ्गुलिभिः केशान् अपास्य, पार्श्वदृष्ट्या लज्जया राजान् निरीक्ष्य, अच्युतं ददर्श; सा राजकन्या रथारोहणसमये, कृष्णेन प्रतिद्वन्दिनां पश्यतां मध्ये, आकृष्य रथे स्थापिता। स गरुडध्वजेन रथे स्थापितां तां, माधवः सर्वान् नृपतीन् अवज्ञाय, रामेण पुरोगम्य, सिंह इव शृगालमध्यात् हरन्, शनैः निर्गतः। ते गर्विताः नृपाः, पराजयलज्जां च न सहमाना, विशेषतः जरासन्धमुख्याः, "हन्त धिक्! वयं शस्त्रपाणयः गोपालैः अपहृताः, सिंहैरिव मृगमध्यात्" इति उच्चुक्रुशुः। शुक उवाच—एवं ते सर्वे महाक्रुद्धाः, स्वस्वयानि वाहनानि आरुह्य, शस्त्राणि गृहित्वा, स्वसैन्यैः परिवारिताः, धनुष्कोटिभिः अनुययुः। तान् प्रागच्छतः दृष्ट्वा, यादवसैन्यनायकाः, धनुषां निनादैः प्रत्यूह्य स्थिताः। ते शस्त्रकुशलाः, अश्वगजरथारूढाः, शरवृष्टिं पर्वतान् इव मेघाः, स्रवन्तः सन्दधुः। स्वभर्तुः सैन्यं शरवर्षेण आच्छादितं दृष्ट्वा, सा तन्वी, लज्जाभयाकुलया दृष्ट्या, तस्य मुखं निरीक्ष्य तस्थौ। भगवान् स्मितपूर्वकं उवाच—"मा भैः पद्मलोचने; एषा ते शत्रुसैन्यव्यूहः स्वजनैः एव नाशयिष्यते।" तेषां तेजः असह्यं दृष्ट्वा, गदः सङ्कर्षणश्च अन्ये च वीराः, इषुभिः अश्वगजारथान् ताडयामासुः। रथिनामश्वारूढानां हस्त्यारोहाणां च शिरांसि, कुण्डलकिरिटपट्टकैः भूषितानि, सहस्रशः भूमौ पतितानि। खड्गगदाधनुष्मन्तः भुजाः, गजोरूः पादाः, अश्वा गर्दभा उष्ट्रा, वृषा मनुष्यशिरांसि च, भूमौ पतितानि। वृष्णिभिः विजयकामैः सैन्ये विनाश्यमाने, नृपाः जरासन्धपुरोगमाः, पराङ्मुखाः प्रस्थिताः। ते शिशुपालमुपेत्य, पत्नीहरणे दुःखितवत्, तेजःशून्यं, उत्साहहीनं, शुष्कमुखं च दृष्ट्वा, इदं वचः ऊचुः— "नरश्रेष्ठ, दुःखं त्यज; देहिनां नित्यं सुखदुःखस्थैर्यं न दृश्यते। यथा यन्त्रकृतनारी मायिकेन नर्त्यते, तथा भगवताधीने सुखदुःखे नरः प्रवर्तते।