सा तं ब्राह्मणं प्रमुदितवदनं समाहितचित्तं लक्षणविशारदा समुपलभ्य शुद्धस्मितेन पप्रच्छ। स च तस्यै यदुकुलपुत्रस्य आगमनं तथा स्वयम्वरसम्बन्धिन्यः सत्यवाचः निवेदितवान्। तस्य आगमनं विज्ञाय विदर्भकन्या हृष्टचित्ता तं ब्राह्मणं नापश्यत्, अन्यथा हि स तस्याः प्रियः। ततः रामकृष्णौ तयोः आगमनं श्रुत्वा, कन्यायाः विवाहदर्शनकौतुकात्, वाद्यघोषैः सहितौ, यथार्हं सत्कारान् कृत्वा, आगच्छताम्। स ताभ्यां मधुक्षीरं शुद्धवस्त्राणि काम्यानि च द्रव्याणि समुपाहरत्, विधिवद् तयोः पूजनं चकार। स तयोः सैन्यैः सह अनुचरैश्च शोभनं निवेशनं विधाय, यथायोग्यं सत्कारं चकार। एवं वीर्यवयोबलधनक्रमेण समागतान् नृपतीन् सर्वान् यथेष्टोपायनैः पूजयामास। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा विदर्भपुरजनाः सञ्जातहर्षाः, अञ्जलिपुटैः नेत्रयोरुपस्थाप्य, कृष्णस्य पद्ममुखं पपुः। ते मन्यन्ते—रुक्मिण्येव तस्य पत्नी योग्येति, नान्या; स च निर्गुणः कृष्णः भीष्मकतन्याः योग्यः पतिः। यदल्पं पुण्यं कृतं तेन त्रैलोक्यधिपः तुष्टः; अच्युतः स्वीकुर्यात्, विदर्भकन्यायाः पाणिं गृह्णीयात्। एवं प्रेमपाशेन बद्धाः नगरवासिनः समं वदन्ति; कन्यापि सैनिकैः संरक्ष्यमाणा, अन्तःपुरात् अम्बिकायाः देवालयं प्रति जगाम। सा पादयोर् अवलोकनाय भवान्याः पादपद्मयोः, पद्भ्याम् एव निर्गता, मार्गे मुकुन्दपादपद्मान् चिन्तयन्ती। मातृभिः सखीभिश्च परिवृता, शूरैः राजसैनिकैः कवचिनः शस्त्रधारिभिः संरक्ष्यमाणा, वाद्यघोषैः—मृदङ्गशङ्खतालानकभेरीध्वनिभिः—परिवेष्टिता। सहस्रशः कुलस्त्रियः भूषणवतीः, पूज्याय द्रव्याणि, माल्यगन्धवस्त्राभरणानि च, द्विजातिपुरुषेभ्यः समर्पयन्ति। गीतिवादित्रैः गायकैः स्तुवद्भिः, सूतमागधवन्दिभिः सह कन्या परिवेष्टिता। सा देवीमन्दिरं प्राप्त्वा, पादहस्तयोः प्रक्षालनं कृत्वा, शुद्धा प्रसन्ना च, अम्बिकायाः सन्निधौ प्रविवेश। वृद्धा ब्राह्मणपत्नीः, भवान्याः सहिता, श्रीसम्पन्नां भवपत्नीं सम्यग् अर्चयन्ति। सा प्रणम्य—"नमस्ते अम्बिके पुनः पुनः, शुभे, स्वपुत्रसमेतायै; मे पतिः श्रीकृष्ण एव भूयात्, त्वं तुष्टा भव"—इति प्रार्थयामास। गन्धान् अक्षतान् धूपं वस्त्रम्, माल्याभरणानि, नानाविधोपहारान्, भोजनं, दीपावलिं च, ब्राह्मणस्त्रियः पतिभिः सहिताः, लवणपूपताम्बूलहारफलशर्करादिभिः, पूजयन्ति। ताः स्त्रियः पूजावशिष्टं तस्यै ददुः, आशीर्वादांश्च ददुः; सा ताभ्यः प्रणम्य, अवशिष्टं स्वीकृतवती। ततः मौनव्रतं विहाय, सखीकरं हस्ते गृह्य, मणिवलयेन शोभितहस्ता, अम्बिकागृहात् निर्गता। सा तन्वी, कर्णकुण्डलमणिभूषितमुखी, श्यामाङ्गी, कटिस्थमणिमेखलया शोभिता, उन्नतस्तनयुगला, कुन्दलितकेशान्तरेण चक्षुषि छादयन्ती, देवानां मोहिनीव मायावती बभूव। शुद्धस्मितवती, बिम्बाधरशोभिता, दन्तपङ्क्तिः मल्लिकाकुसुमसदृशी, हंसगमना, नूपुररवशोभिता सञ्जगौ। तां वीक्ष्य वीरसमूहाः, कीर्तिमन्तः, तद्वदनमन्दस्मितलज्जावलोकनैर् मोहिता, शस्त्राणि मुमुचुः। राजानः, गजाश्वरथस्थिताः, मोहिता, भूमौ पतिताः; सा तु शोभायाः निमित्तेन हरये स्वं तेजः समर्पयन्ती, मन्दमन्दं गच्छन्ती, पद्मपद्मिन्याः पादौ विसर्पयन्ती, भगवतः आगमनं पश्यन्ती। सा वामहस्ताङ्गुलिभिः केशान् अपास्य, पार्श्वेणावलोक्य, लज्जया राजान् निरीक्ष्य, अच्युतं अपश्यत्; सा राजकन्या रथमारोहन्ती, कृष्णः प्रतिद्वन्द्विनां पुरतः ताम् आदत्त। कृष्णः तां गरुडध्वजेन रथे स्थापयित्वा, राजनिचयस्य नापेक्ष्य, रामेण पुरस्कृतः, हरिणा शृगालसमूहेण मृगं हरतीव, शनैः निर्गतः। ते राजानः, विशेषतः जरासन्धमुख्याः, पराजयमपमानं च न सहन्तः, उच्चैः क्रन्दन्तः—"हन्त धिक्, वयं शस्त्रधारिणः, गोकुलवासिभिः अपहृताः, शृगालैः मृगः हर्यते इव"—इति। शुक उवाच—एवं ते सर्वे कोपात् स्वस्वयानि रथाद्यायुधानि समारुह्य, स्वसेनया परिवृताः, धनुषः सज्यं कृत्वा, अन्वधावन्। तान् समागतान् दृष्ट्वा, यादवसेनापतयः, धनुषः सज्यं कृत्वा, तेषां प्रतिमुखं स्थित्वा, शब्दयन्तः। ते च शस्त्रकुशलाः, अश्वगजसारथिस्थिताः, शरवृष्टिं पर्वतान् मेघा इव, स्रष्टुम् आरब्धवन्तः। तदा स्वस्यान्तःपतिसैन्यं शरवृष्ट्या आच्छन्नं दृष्ट्वा, सा तन्वी, लज्जाभीतलोचनया स्वपतिवदनं अपश्यत्। भगवान् स्मितपूर्वकं उवाच—"मा भैः, कमललोचने; एष ते शत्रुसैन्यः स्वबन्धुभिः निहन्यते"—इति। तेषां वीर्यं न सहन्ति गदसङ्कर्षणादयः, लोहेन बाणैः अश्वगजसारथीन् ताडयन्ति। सारथ्यश्वगजारोहाणां, कुण्डलमुकुटपट्टाभरणितशिरांसि, सहस्रशः भूमौ पतन्ति। खड्गमुसलधनुर्धरबाहवः, गजाङ्गानि, ऊरुपादाः, अश्वगर्दभोष्ट्रमहिषधेनवः, पुरुषशिरांसि च, भूमौ पतन्ति। वृष्णिभिः जयकामिभिः सेनायां विनश्यन्त्यां, राजानः जरासन्धपुरस्कृताः, निवृत्ताः। शिशुपालमुपेत्य, पत्न्याहरणेन शोकार्तं, तेजोहीनं, उत्साहशून्यं, शुष्कास्यम्, तं राजानः ऊचुः— "नरश्रेष्ठ, मा शोचः; देहिनां मध्ये, राजन्, न कश्चित् सुखदुःखयोः स्थिरतां पश्यति।