ततः चेदिराजः दमघोषः स्वपुत्रस्य कल्याणाय मन्त्रविद्भिः सह सर्वं यथोचितं विधाय, तस्य विवाहसमारम्भस्य सिद्ध्यर्थं सर्वान् उपायान् सम्यक् समाचरत्। मदोन्मत्तैः गजैः सुवर्णभूषितैः रथैः पदातिसहस्रैः अश्वैरपि च समन्वितः, सः कुन्दिनापुरं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र विदर्भराजः तम् उपागतं सम्यक् सत्कृत्य, सस्मितः सन्निवेशिते गृहे सम्यक् न्यवेशयत्। तत्र शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, विदुरथः, चेदिपौण्ड्रदेशीयश्च सहस्रशः मित्रसमूहः समागताः। ते सर्वे कृष्णरामयोः वैरिणः, चेदिपुत्रस्य कृते कन्याप्राप्त्यर्थं सङ्कल्पपूर्वकं समागताः, यदि कृष्णः यादवैः सह आगच्छेत्, तदा युद्धायैव संकल्पिताः। सर्वे राजानः स्वस्वसेनायानवाहनसमूहैः सहिताः, तं युद्धायैव चित्तानि समाहितवन्तः, एकत्र समागच्छन्। एवमेतत् दृष्ट्वा, शत्रुराज्ञां प्रयासं श्रुत्वा, भगवान् रामः सम्भ्रमेण, युद्धभीतः, ज्ञातवान् यत् कृष्णः एकाकीव कन्याहरणाय गतः। भ्रातृस्नेहेन परिपूर्णः सः, महतीं गजाश्वरथपदातिसम्पन्नां सेनां समादाय शीघ्रं कुन्दिनापुरं प्रति प्रस्थितः। एतस्मिन्नेव काले, भीष्मकस्य कन्या, रूपसम्पन्ना, हरिम् आगन्तारं सस्नेहम् प्रतीक्षमाणा, तस्य आगमनस्य चिन्हं न पश्यन्ती, ब्राह्मणस्य वाक्यानि चिन्तयन्ती स्थितवती। सा मनसा चिन्तयामास—"हा, विवाहात् त्रिरात्रं गतं, अहं निर्दोषा, तथापि पद्मनयनः न आगतः; किमर्थं, न जानामि। यो ब्राह्मणः मम सन्देशं नयन् गतः, सापि अद्यापि न प्रत्यागतः।" "कच्चित् मयि किञ्चित् दोषं दृष्ट्वा, स दोषरहितः मम पाणिग्रहणाय सन्देहं कुर्वन्, पूर्वसंकल्पितं कार्यं न करोति। मम भाग्यं दुर्भाग्ययुक्तम्, न विधाता, न महादेवः, न गौरी, न रुद्राणी, न गिरिजा, न सती मम पक्षे स्थिताः।" इति सा कन्या, गोविन्दे मनः समर्प्य, कालं चिन्तयन्ती, अश्रुपूर्णलोचनं निमील्य स्थितवती। एवं सा गोविन्दस्य आगमनस्य प्रतीक्षया, राजन्, तस्याः वामोरुहुं, बाहुं, नेत्रं च—शुभवाक्यप्रियाणि—कम्पितानि। तदा कृष्णस्य आज्ञया, स एव श्रेष्ठः ब्राह्मणः अन्तःपुरे विचरन्तीं तां कन्यां दृष्टवान्। सा च तं ब्राह्मणं प्रसन्नवदना, स्थिरचित्ता, लक्षणविशारदा, शुद्धस्मितेन पृष्टवती। स ब्राह्मणः तस्यै यदुकुलनन्दनस्य आगमनं निवेद्य, स्वयम्वरस्य विषये सत्यवचनानि उक्तवान्। तस्य आगमनं ज्ञात्वा, सा विदर्भकन्या, हृष्टहृदया, ब्राह्मणं न अपश्यत्, स हि अन्यथा प्रियः। रामकृष्णयोः आगमनं श्रुत्वा, कन्यायाः विवाहदर्शनाभिलाषेण, वाद्यनिनादैः सह, यथायोग्यं सत्कारं कृत्वा, तौ आगतौ। मधुक्षीरं, शुद्धवस्त्राणि, यथेष्टद्रव्याणि च समानीय, विधिवत् तयोः पूजनं कृतवान्। बुद्धिमान् सः, तयोः सेनासहितयोः, उत्तमं निवेशनं विधाय, यथायोग्यं सत्कारं चकार। तथैव, समागतान् सर्वान् राज्ञः, वीर्यवयःशक्तिधनानुसारं, सम्यक् सत्कृत्य, यथेष्टदानानि दत्तवान्। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, विदर्भनगरनिवासिनः समागत्य, अञ्जलिपुटैः नेत्रयोः स्थापयित्वा, कृष्णस्य पद्ममुखं पपुः। "केवलं रुक्मिण्येव तस्य पत्नी भवितुमर्हति, अन्याभिः न; स च दोषरहितः, स एव भीष्मकतनयायाः योग्यः पतिः। यत् किंचित् पुण्यं कृतवन्तः स्मः, तेन त्रैलोक्यकर्ता प्रसन्नः; अच्युतः, विदर्भकन्यायाः पाणिं गृह्णातु।" एवं प्रेमबंधनबद्धाः नगरवासिनः वदन्तः, सा कन्या अन्तःपुरात् निर्गम्य, सैनिकैः रक्ष्यमाणा, अम्बिकायाः देवालयं प्रति जगाम। सा पदातिव्रजं कृत्वा, भवानीयाः कोमलपादौ द्रष्टुम्, मार्गेण गच्छन्ती, मुकुन्दपदाम्बुजं पूर्णतया चिन्तयन्ती। मातृभिः सखीभिः च परिवृता, शूरसैनिकैः कवचधारिभिः, शस्त्रसमुन्नतैः रक्ष्यमाणा, नगारेषु, शङ्खेषु, झञ्झायमानकाञ्चीषु, तुर्येषु, दुन्दुभिषु च घोषः अभवत्। सहस्रशः कुलाङ्गनाः, भूषिताः, नानाविधोपहारैः, माल्यगन्धानुलेपनवस्त्राभरणैः, पुरोहितानां कृते समानीय। गीतवादित्रैः, स्तुतिपाठकैः, सूतैः, मागधैः, बन्दिभिः च सा कन्या परिवेष्टा अभवत्। देव्याः निकेतनं प्राप्त्वा, पादहस्तप्रक्षालनं कृत्वा, शुद्धा शान्ता च, अम्बिकायाः सन्निधौ प्रविष्टा। वृद्धा ब्राह्मणपत्नीः, भगवत्याः सहिता, समृद्ध्युपेतां भवपत्नीं पूजयामासुः। "नमस्ते अम्बिके, पुनः पुनः, शुभे, स्वसुतसमेता; मम पतिः श्रीकृष्ण एव भवतु, त्वं च प्रसन्ना भव।" इति सा प्रार्थयामास। गन्धैः, अक्षतैः, धूपैः, वस्त्रैः, माल्यैः, भूषणैः, नानाविधोपहारैः, खाद्यैः, दीपपङ्क्तिभिः च, ब्राह्मण्यः स्वपतिभिः सह, लवणपिष्टकपुग्फलहारिकन्दशर्कराभिः पूजयामासुः। ताः महिलाः पूजावशिष्टं तस्यै दत्त्वा, आशीर्वादं च ददुः; सा कन्या ताभ्यः प्रणम्य, शेषं स्वीकृतवती। ततः मौनव्रतं परित्यज्य, सा अम्बिकागृहात् निर्गता, दासीं हस्तेन गृहीत्वा, मणिवलयेन शोभितहस्ता। तस्याः तन्वीं, कुण्डलाभरणवदनां, श्यामलां, मणिकाञ्चनकटीतटां, सुष्ठनस्तनीं, कुञ्चितकेशान्तरेण दृष्टिं गूढां, अमरमायामिव मोहिनीं, सर्वे अपश्यन्। शुद्धस्मितां, बिम्बाधरां, दन्तपङ्क्तिं मौक्तिकाभाम्, हंसगमनेन चलन्तीं, मृदुलमञ्जीरनिनादेन शोभमानां, सा कन्या स्फुरन्ती बभौ। तां दृष्ट्वा, समागताः वीराः, प्रेम्णा विमूढचेतसः, मूर्च्छिताः; राजानः अपि, तस्याः सुमधुरस्मितलज्जावलोकनैः मनांसि हरन्त्या, शस्त्राणि मुञ्चन्तः स्थिताः।