राजा दमघोषः, विधिपरायणानां श्रेष्ठः, विप्राणां स्वस्त्यर्थं सुवर्णरजतवस्त्रतिलगुडगोदुग्धादीनि दत्त्वा, मन्त्रविद्भिः सह सर्वं यथायोग्यं पुत्रस्य ऐश्वर्याय सम्यक् व्यवस्थितवान्। तदनन्तरं मदोत्कटैः गजैः, सुवर्णमालिन्यैः रथैः, पदातिपत्तिसैन्यैः सहितः, कुन्दिनां प्रति प्रस्थानं कृतवान्। विदर्भराजः तं समीपं आगत्य, सन्मान्य, हर्षपूर्णः, पूर्वसिद्धेषु वासस्थानेषु स्थापयामास। तत्र शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, विदुरथः, चेदिपौण्ड्रसहस्रसंघाः आगच्छन्। केषाञ्चन कृष्णरामयोः शत्रवः, चेदिपुत्राय कन्यायाः प्राप्त्यर्थं संकल्पिताः, यदि कृष्णः यादवैः सह आगच्छेत् तदा युद्धाय निश्चिताः। सर्वे राजानः स्वसैन्यवाहनैः सहिताः संगम्य, तस्य युद्धे मनः स्थिरं कृतवन्तः। एतत् विरोधिनां प्रयासं श्रुत्वा, भगवान् रामः, संघर्षभीतः, कृष्णः एकाकी कन्यायाः प्राप्त्यर्थं गतः इति ज्ञात्वा, भ्रातृस्नेहवशात् शीघ्रं कुन्दिनां गजाश्वरथपदातिसैन्यसमूहैः प्रस्थितवान्। तत्र भिष्मकनन्दिनी, सतीस्वरूपा, हरिं आगमनं आकाङ्क्षन्ती, तस्यागमनस्य लक्षणं न पश्यन्ती, ब्राह्मणस्य वचनं चिन्तयन्ती, मनसि विचारयामास— "हाय, विवाहाद् तीनि रात्र्यः अतीतानि, अहं निर्दोषा, तथापि पद्मलोचनः न आगच्छति, कारणं न जानामि। ब्राह्मणः अपि, यः मम सन्देशं निनाय, अद्यापि न प्रत्यागतः। किम्, स दोषरहितः मयि किञ्चित् दोषं दृष्ट्वा, मम हस्तग्रहणं न निश्चितवान्? दुर्भाग्यं मे, सृष्टिकर्ता अनुकूलः न, न महादेवः, न गौरी, न रुद्राणी, न गिरिजा, न सती।" एवं गोविन्दे मनः आकृष्टा, कालं विचारयन्ती, अश्रुपूर्णनेत्रा, नेत्राणि मीलयामास। सा कन्या गोविन्दस्य आगमनं प्रतीक्ष्य, राजन्, तस्य वामोरुः, वामबाहुः, वामनेत्रं, शुभवचनप्रियं, कम्पितम् अभवत्। ततः, कृष्णस्य आज्ञया, स एव ब्राह्मणश्रेष्ठः अन्तःपुरे विहरन्तीं राजकन्यां दृष्टवान्। सा, प्रसन्नवदना, अविचलितचेतसा, लक्षणज्ञा, तम् अभिप्रश्नयामास, निर्मलस्मितेन। स ब्राह्मणः ताम् अवदत्—"यदुवंशजः आगतः," स्वयम्वरविषये सत्यवचनानि अपि निवेदितवान्। तस्य आगमनं ज्ञात्वा, विदर्भकन्या, हर्षपूर्णहृदा, ब्राह्मणं न अपश्यत्, स हि अन्यथा प्रियः। तयोः आगमनं श्रुत्वा, कनीयः विवाहदर्शनाय उत्सुकः, रामः कृष्णः च वाद्यघोषैः सहितौ, यथायोग्यं सन्मानं कृत्वा आगच्छताम्। मधुक्षीरं, शुद्धवस्त्रं, काम्यदानानि च अनाय, विधिपूर्वकं तयोः पूजनं कृतवान्। विवेकी, तयोः सैन्यपरिचारकैः सह, उत्तमं निवासस्थानं रचयामास, यथायोग्यं सत्कारं कृतवान्। समवेतानां राज्ञां वीर्यवयःबलधनानुसारं, सर्वेषां काम्यदानैः सन्मानं कृतवान्। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, विदर्भनगरीजनाः, अञ्जलिपुटैः नेत्रेषु कृत्वा, कृष्णस्य पद्ममुखं पिबन्तः आगच्छन्। "रुक्मिणी एव तस्य योग्यपत्नी, अन्यः न; स अपि, दोषरहितः, भिष्मककन्यायाः योग्यः पतिः। यदल्पं पुण्यं कृतं, तेन त्रिलोककर्ता प्रसन्नः; अच्युतः विदर्भकन्यां हस्तं गृह्णातु, गृह्णातु।" एवं प्रेमसूत्रे बद्धाः, नगरवासिनः उक्तवन्तः; कन्या अन्तःपुरात् अम्बिकागृहं प्रति, सैनिकैः संरक्षिता, निर्गता। सा पादयात्रया भवानीपदपद्मदर्शनाय याय, गच्छन्ती, मुकुन्दपदपद्मं पूर्णं चिन्तयामास। मातृभिः सखिभिः च परिवृता, वीरराजसैनिकैः कवचधारीभिः, उत्तोलितशस्त्रैः संरक्षिता, नगाडादुन्दुभिशङ्खतालवाद्यघोषैः। सहस्रशो राजकन्याः, भूषणवतीः, विविधदानानि, माल्यगन्धानि, वस्त्राभरणानि, पूजार्थं ब्राह्मणपत्नीभ्यः अनाय। गीतवाद्यगानकाः, स्तुतिपाठकाः, कन्यां परिवृत्य, सूत्मागधबन्धिजैः सह। देवीगृहं आगत्य, पादहस्तयोः प्रक्षालनं कृत्वा, शुद्धा, शान्ता, अम्बिकायाः सन्निधिं प्रविष्टा। वृद्धा, ज्ञानी ब्राह्मणपत्नीः, भवानीसहिताः, श्रीसम्पन्नां भवपत्नीं पूजयामासुः। सा उक्तवती—"नमस्ते अम्बिके, पुनः पुनः, शुभे, स्वसुतैः सहिते; मे पति श्रीकृष्णः भवतु, त्वं प्रसन्ना भव।" सुगन्धद्रव्यैः, अक्षतैः, धूपवस्त्रैः, माल्याभरणैः, विविधोपहारैः, भोजनैः, दीपश्रेणिभिः पूजनम्। ब्राह्मणपत्नीः, स्वभर्तृभिः सह, लवणपिष्टकपानसुपानफलशर्करादिभिः पूजनं कृतवन्तः। ताः स्त्रियः पूजार्थशेषम् अनाय, आशीर्वादं दीयमानं, कन्या ताभ्यः प्रणम्य, शेषम् अङ्गीकृतवती। ततः, मौनव्रतं त्यक्त्वा, अम्बिकागृहात् निर्गता, दासीं हस्ते गृहीत्वा, रत्नमुद्रायुक्तहस्तया। सा, तन्वी, कुण्डलरत्नमण्डितमुखी, श्यामवर्णा, रत्नकाञ्चनयुक्तनितम्बा, उन्नतस्तनया, कुसुमशिखरावलोकनया, देवमायेव मोहिनी, प्रकटिता। विशुद्धस्मिता, बिम्बफलसदृशाधरया, मल्लिकाकुसुमसदृशदन्त्या, हंसगमनया, मन्दनूपुरध्वन्या, सा कन्या शोभायमानाऽभवत्।