राजा दमघोषः विधिवत् पितृदेवताब्राह्मणान् पूजयित्वा, तान् यथाक्रमं भोजनं दत्त्वा, शुभानि मन्त्राणि श्रावयामास। ततः स्नातवती कन्या, शुभविवाहाय सम्यक् अलङ्कृता, उत्तमवस्त्रैः भूषणैश्च शोभिता आसीत्। श्रेष्ठब्राह्मणाः सामऋग्यजुर्वेदमन्त्रैः तस्याः रक्षा-विद्या-अनुष्ठानं कृतवन्तः; मुख्यपुरोहितः अथर्ववेदविद् ग्रहशान्त्यै हविर्यज्ञं अकरोत्। राजा, विधिपरायणानां श्रेष्ठः, ब्राह्मणेभ्यः सुवर्णरजतवस्त्राणि, तिलगुडं, गोश्च दत्तवान्। एवं चेदिराजः दमघोषः मन्त्रविशारदैः पुत्रस्य सौभाग्याय सर्वं यथायोग्यं व्यवस्थितवान्। मत्तदन्तिनः सुवर्णालङ्कृतरथाः, पदातिस्वनरथाश्वसमूहैः सहितः, सः कुण्डिनां प्रति प्रस्थितः। विदर्भराजः तं अभिगम्य, सन्मान्य, सन्निवेशितं प्रीत्या यथासम्भारं अकारयत्। तत्र शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, विदुरथः, चेदिपौण्ड्रसहस्रसैन्यैः आगच्छन्। कृष्णरामयोः शत्रवः, चेदिपुत्राय कन्यां प्राप्तुम् उद्युक्ताः, यदि कृष्णः यादवैः सह आगच्छेत् तदा युद्धाय निश्चिताः समागच्छन्। सर्वे नृपाः स्वसैन्यरथादिभिः समायान्तः, तं युद्धाय मनसि निश्चिताः। एतेषां विरोधिनां यत्नं श्रुत्वा, भगवान् रामः, संघर्षभीतः, कृष्णः एकाकी कन्याहरणाय गतवान् इति ज्ञात्वा, भ्रातृस्नेहेन महदन्यायः हस्त्यश्वरथपदातिसमूहैः कुण्डिनां शीघ्रं प्रस्थितः। तत्र भिष्मकनन्दिनी, सुभगा, हरिं आगमनाय आकाङ्क्षन्ती, तस्य आगमनस्य लक्षणं न दृष्ट्वा, ब्राह्मणस्य वचनं चिन्तयन्ती आसीत्। "हन्त! त्रिरात्रं विवाहात् अतीतं, अहं निर्दोषा, कमलनयनः न आगच्छति, कारणं न जानामि; ब्राह्मणः अपि आगतम् न दृश्यते। किम् वा मयि दोषं दृष्ट्वा निर्दोषः कृष्णः हस्तग्रहणाय निश्चयम् कृतवान् अपि संकोचं करोति। भाग्यं मे दुष्टम्, न सृष्टा अनुकूलः, न महादेवः, न गौरी, रुद्राणी, गिरिजा, सा सती।" इति गोविन्दे मनः आकृष्टा, कालं विचिन्त्य, अश्रुपूर्णनेत्रा निमील्य स्थितवती। यदा सा कन्या गोविन्दस्य आगमनाय प्रतीक्षयन्ती आसीत्, तदा तस्याः वामजंघा, बाहु, नेत्रं शुभवाक्यप्रियं कम्पितम्। तदा कृष्णस्य आज्ञया, स एव श्रेष्ठब्राह्मणः अन्तःपुरे गत्वा कन्यां दृष्टवान्। सा तं हृष्टवदना, स्थिरमनसा, लक्षणनिपुणा, शुद्धस्मिता पृष्टवती। सः तस्यै यादवकुलपुत्रस्य आगमनं, स्वयम्वरविषये सत्यवचनं च न्यवेदयत्। तस्य आगमनं ज्ञात्वा, विदर्भकन्या हर्षपूर्णहृदया, ब्राह्मणं न अपश्यत्, सः अन्यथा तस्यै प्रियः आसीत्। रामकृष्णयोः आगमनं श्रुत्वा, तस्याः कन्यायाः विवाहदर्शनाय उत्सुकः, तौ वाद्यनिनादैः सह, यथायोग्यं सन्मान्य, आगच्छत्। सः मधुक्षीरं, शुद्धवस्त्राणि, इच्छितदानानि च आनयत्, विधिपूर्वकं पूजयामास। तयोः सेनासहितानां, सेवकानां च, उत्तमवासं निर्माय, यथायोग्यं आतिथ्यं अकरोत्। समवेतान् नृपान्, वीर्यवयःबलधनानुसारं, सर्वेषां इच्छितदानानि दत्त्वा सम्मानितवान्। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, विदर्भनगरीवासिनः आगत्य, अञ्जलिपुटैः नेत्रे स्थापयित्वा, कृष्णस्य कमलमुखं पिबन्ति स्म। केवलं रुक्मिणी तस्य पत्नी योग्याऽस्ति, अन्याः न; सः अपि दोषरहितः, भिष्मकनन्दिनीपतिः योग्यः। यद् अल्पं पुण्यं कृतम्, तेन त्रिलोककर्ता प्रसन्नः; अच्युतः विदर्भकन्यायाः हस्तग्रहणं करोतु। एवं प्रेमपाशेन बद्धाः नगरवासिनः उक्तवन्तः; कन्या अन्तःपुरात् अम्बिकागृहं प्रति, सैनिकैः रक्षिताः, निर्गता। सा पादयात्रया भवानीपाददर्शनाय निर्गता, मार्गे मुक्ता-पद्मपादं मुकुन्दं चिन्तयन्ती आसीत्। मातृभिः सखीभिः च परिवृता, वीरराजसैनिकैः कवचधारिभिः, शस्त्रैः उत्तोलितैः रक्षिता, वाद्यनिनादैः—मृदङ्गशङ्खतालवेतालनिनादैः—सहितम्। सहस्रशो भूषिताः स्त्रियः, विविधान्युपहाराणि, माल्यगन्धवस्त्राभरणानि पुरोहितेभ्यः आनयन्। गीतवादित्रैः गायकाः, स्तुतयः, कन्यां परिवृत्य, सूतः, मागधः, वन्दिनः च आगच्छन्। देव्याः गृहे आगत्य, पादहस्तौ प्रक्षाल्य, शुद्धा, शान्ता, अम्बिकायाः सन्निधिं प्रविष्टवती। वृद्धा ब्राह्मणपत्नीः, भवानीसहिताः, भवान्याः पत्नीं श्रीसम्पन्नां पूजयामासुः। "नमस्ते अम्बिके, पुनः पुनः, शुभे, स्वसुतैः सहिते; मे पति भाग्यशाली कृष्णः भवतु; त्वं तुष्टा भव।" इति प्रार्थयित्वा। गन्धद्रव्यैः, अक्षतैः, धूपवस्त्रैः, माल्याभरणैः, विविधोपहारैः, खाद्यैः, दीपश्रेणीः च पूजनं अकरोत्। ब्राह्मणपत्नीः, स्वपत्न्यैः सह, लवणपुप्पलाम्बुलालमाल्यफलइक्षुं च अर्पयन्त्यः पूजयामासुः। ताः स्त्रियः पूजावशिष्टं तस्यै दत्त्वा, आशीर्वादं अयच्छन्; तासु कन्या प्रणम्य, शेषं स्वीकृतवती।