शौरिः स्वचक्रे आरूढः स ब्राह्मणं तत्रारोप्य शीघ्रगामिभिः अश्वैः एकेनैव रात्र्याः काले आनर्तात् विदर्भं समगच्छत्। तत्र कुंडिनाधिपः राजा, सुतस्नेहेन स्नेहितः, शिशुपालाय आत्मदुहितरं दातुं विवाहमण्डपस्य सर्वाणि व्यवस्थायाः कार्याणि आरब्धवान्। नगरी अपि सम्यक् शुद्धा अपि च सिक्ताभूत्, तस्यां मार्गाः, वीथ्यः, चत्वराणि च विविधवर्णपताकाभिः, ध्वजैः, तोरणैः च शोभितानि। तत्र पुरुषाः स्त्रियश्च निर्मलवस्त्रधारिणः, माल्यगन्धपुष्पाभरणैः अलंकृताः, सुमनसः च, अगुरुधूपगन्धयुक्तेषु रमणीयगृहेषु निवसन्तः, नगरीं पूरयामासुः। राजा अपि पितृन्, देवान्, ब्राह्मणांश्च विधिवत् पूजयामास, तान् च प्रीत्या भोजयित्वा मङ्गलानि मन्त्रयामास। सौम्या कन्या स्नानात् नूतना, विवाहमङ्गलाय शोभिता, उत्तमवस्त्रैः भूषिता, उत्तमाभरणैः च अलंकृता। तस्यै वेदविदः ब्राह्मणाः साम-ऋक्-यजुः मन्त्रैः रक्षणीयानि कर्माणि अकुर्वन्; अथर्ववेदविद् पुरोहितः ग्रहशान्त्यै हविर्यजनं चकार। राजा, विधिपूर्वकाचार्यः, सुवर्णरूप्यवस्त्रतिलगुडगवां दानं ब्राह्मणेभ्यः दत्तवान्। एवं चेदिराजः दमघोषः पुत्रस्य श्रीवृद्धये मन्त्रकुशलान् नियोज्य सर्वं सम्यक् व्यवस्थापयामास। मदोन्मत्तगजैः, स्वर्णभूषितरथैः, पदातिस्वारश्चतुरङ्गबलसमेतः सः कुंडिनां प्रति प्रस्थितः। विदर्भराजः तं समीपं गत्वा सत्कारपूर्वकं सन्तोषेण तत्रैव व्यवस्थितवान्। तत्र शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, विदुरथः, चेदिपौण्ड्रदेशसम्बद्धसहस्रशः मित्राणि च आगच्छन्। ते सर्वे कृष्णरामयोः शत्रवः, चेदिपुत्रस्य कन्यालाभाय दृढनिश्चयेन, यदि कृष्णः यादवैः सह आगच्छेत् तर्हि युद्धाय सिद्धाः तत्र समागच्छन्। सर्वे राजानः स्वबलरथादिभिः सहिताः तं समरं कर्तुं मनसि कृत्वा समभिपेतुः। एवं प्रतिराजानां यत्नं श्रुत्वा भगवान् रामः, संघर्षभीतः, ज्ञातवान् यत् कृष्णः एकाकीव कन्याहरणाय गतः। भ्रातृस्नेहेन पूर्णः सः शीघ्रं गजाश्वरथपदातिसमूहयुक्तबलसमेतः कुंडिनां प्रति प्रस्थितवान्। भीष्मकात्मजा सा कन्या, सुसौम्या, हर्यागमनकाङ्क्षिणी, कृष्णवाक्यं चिन्तयन्ती, ब्राह्मणस्यागमनलक्षणं न पश्यन्ती, स्वान्तः चिन्तयामास। "हा, मम विवाहात् तिस्रः रात्रयः व्यतीतानि, अहं निरपराधा सती, कमललोचनः न आगतः, कारणं न जानामि; ब्राह्मणः अपि मम सन्देशवाहकः अद्यापि न प्रत्यागतः। किञ्च, स दोषरहितः मयि किञ्चिद् दोषं दृष्ट्वा, हस्तग्रहणाय सन्देहं कृतवान्, यद्यपि पूर्वं निश्चितवान्। मम भाग्यं दुर्भाग्यपूर्णम्; विधाता अपि मयि अननुग्रहीतः, न महादेवः, न गौरी, न रुद्राणी, न गिरिजा, न सती।" एवं सा युवती, गोविन्दे मनसा आकर्षिता, कालपर्यालोचनया, अश्रुपूर्णनेत्रा, निमील्य चक्षुः स्थितवती। गोविन्दस्य आगमनमपेक्षमाणा सा कन्या, तस्याः वामोरुः, बाहुः, नेत्रं च, शुभवाणीप्रियाणि, कम्पितानि अभवन्। तदा, कृष्णस्य आज्ञया, स एव ब्राह्मणश्रेष्ठः तां राजकन्यां अन्तःपुरे सञ्चरन्तीं दृष्टवान्। सा, प्रसन्नमुखी, स्थिरचित्ता, लक्षणज्ञानकुशला, तं ब्राह्मणं हृष्टया स्मितेन पप्रच्छ। स ब्राह्मणः तस्यै यादववंशजस्य आगमनं निवेद्य, स्वयम्वरसम्बद्धं यथार्थवचनं च उक्तवान्। तस्य आगमनं विज्ञाय, सा विदर्भकन्या, हृष्टहृदया, ब्राह्मणं न अपश्यत्, अन्यथा प्रियत्वात्। तयोः आगमनं श्रुत्वा, कन्यायाः विवाहदर्शनकाङ्क्षया, रामकृष्णौ वाद्यघोषैः सहितौ, यथोचितमान्यैः आगतौ। तेन मधुक्षीरं, शुद्धवस्त्राणि, कामान्नानि, यथाविधि समर्प्य, तौ पूजितौ। स बुद्धिमान् तयोः सह सैन्यपरिचारकैः उत्तमं निवेशनं सम्पाद्य, यथोचितं सत्कृतवान्। समवेतान् सर्वान् राज्ञः, तेषां वीर्यवयोबलधनानुसारं, सर्वैः कामद्रव्यैः सत्कृतवान्। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, विदर्भनगरवासिनः, हस्तान् नेत्रयोः स्थाप्य, कृष्णस्य कमलवदनं पपुः। "रुक्मिण्येव कृष्णस्य योग्यपत्नी, अन्यास्तु न; स च दोषरहितः भीष्मकतनयायाः योग्यः पतिः। यत् किञ्चित् पुण्यं अस्माकं कृतम्, तेन त्रैलोक्यकर्त्ता तुष्टः; अच्युतः विदर्भकन्यायाः हस्तग्रहणं करोतु, करोतु।" एवं प्रेमसूत्रेण बद्धाः नगरजनाः उक्तवन्तः; कन्या अपि अन्तःपुरात् अम्बिकायाः देवालयं प्रति, सैनिकैः संरक्ष्यमाणा, निर्गता। सा पादयात्रया भवानीयाः कोमलपादौ द्रष्टुं ययौ; गच्छन्ती च, मुकुन्दस्य पदकमलान्येव चिन्तयामास। सा मातृभिः सखीभिः च परिवृता, वीरैः राजपुरुषैः कवचिनः शस्त्रधारिणः च संरक्ष्यमाणा, वाद्यशब्दैः—दुन्दुभिशङ्खमृदङ्गशब्दैः—परिवेष्टिता। सहस्रशः कुलस्त्रियः, विभूषिताः, बहुविधानि द्रव्याणि, माल्यगन्धवस्त्राभरणानि पुरोहितेभ्यः वहन्त्यः। गीतिकाः वादकाः च गायन्तः स्तुवन्तश्च कन्यां परिवेष्ट्य, सूतामागधबन्दिनः च तत्र। देव्याः मन्दिरं प्राप्त्वा, पदहस्तयोः प्रक्षालनं कृत्वा, शुद्धा शान्ता च सा अम्बिकायाः समीपं प्रविष्टा। ब्राह्मणपत्नीवर्याः, वृद्धा विज्ञाश्च, भवानीयाः सहिता, भगवत्याः श्रीयुक्तायाः भवपत्नीं पूजयामासुः।