महात्मानः तस्य पदकमलधूलिं स्नानाय इच्छन्ति, यथा उमापतिः स्वध्वान्तनाशाय कुर्यात्। हे पद्मलोचन, यदि तव प्रसादं न प्राप्नुयाम्, तर्हि शतजन्मनां व्रतेन कृशः अयम् जीवितं त्यजामि। ब्राह्मणः उवाच – एवं यदुवंशजायाः गुप्तसन्देशं अहं आनयामि। इह किम् कर्तव्यम् इति विचिन्त्य ततः यथोचितं कुरु। शुकः उवाच – विदर्भकन्यायाः सन्देशं श्रुत्वा यदुनन्दनः ब्राह्मणं हस्ते गृहीत्वा स्मितं कृत्वा इदं उवाच। भगवान् उवाच – अहम् अपि रात्रौ निद्रां न प्राप्नोमि, मनः तया आविष्टम्। विदितं मम, रुक्मिण्याः विवाहः मम सह तस्य भ्रातृवैरस्यात् विघ्नितः। युद्धे राजसभायां अहं तां आनयिष्यामि, या मम भक्त्या अनन्या, रूपे निर्दोषा, यथा यज्ञाग्नेः ज्वालायाः। शुकः उवाच – शुभविवाहकालं ज्ञात्वा मधुसूदनः स्वसारथये दारुकाय आज्ञां ददौ – शीघ्रं रथं योजय। सारथिः शैब्य, सुग्रीव, मेघपुष्प, बलाहक नाम्ना अश्वैः रथं योजयित्वा, अञ्जलिं कृत्वा, तस्य सम्मुखे स्थितः। शौरिः रथमारोह्य ब्राह्मणं तत्र स्थापयित्वा, शीघ्रगामिभिः अश्वैः आनर्तात् विदर्भं एकरात्रे प्राप्तवान्। कुण्डिनराजः पुत्रस्नेहेन रुक्मिण्याः विवाहाय शिशुपालाय कन्यादानस्य सर्वं आयोजनं आरभत्। नगरं सम्यक् शुद्धीकृतम्, मार्गाः, वीथ्यः, चौरास्तम्भाः चित्रपताकाभिः, ध्वजैः, तोरणैः शोभिताः। पुरुषाः स्त्रियः च निर्मलवस्त्रैः भूषिताः, माल्यैः, सुरभिपुष्पैः, आभरणैः च शोभिताः, गृहाणि सुगन्धितानि अगुरुधूपैः। राजा पितृन्, देवतान्, ब्राह्मणान् यथाविधि पूज्य, तेषां भोजनं विधाय, शुभमन्त्राणि पठितवान्। युवती स्नानं कृत्वा, शुभविवाहाय अलङ्कृता, उत्तमवस्त्रैः, श्रेष्ठाभरणैः भूषिता। श्रेष्ठब्राह्मणाः साम, ऋग्, यजुर्वेदमन्त्रैः कन्यायाः रक्षणीयं कर्म अकुर्वन्; मुख्यः पुरोहितः अथर्ववेदविद् ग्रहशान्त्यर्थं हविः अर्पितवान्। राजा विधिपरायणः ब्राह्मणेभ्यः सुवर्णं, रजतम्, वस्त्राणि, तिलगुडं, गाः च दत्तवान्। तथा, चेदिराजः दमघोषः पुत्रस्य सौभाग्याय मन्त्रविद्भिः सर्वमायोजनं कृतवान्। मत्तगजैः, सुवर्णरथैः, पदातिभिः, अश्वैः सेनासहितः कुण्डिनं प्रति प्रस्थितः। विदर्भराजः तं उपगम्य, सत्कारं कृत्वा, प्रीतिपूर्वकं तं आवासे स्थापितवान्। तत्र शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, विदुरथः, चेदिपौण्ड्रसहस्राः मित्रैः सह आगताः। कृष्णरामयोः शत्रवः, चेदिपुत्राय कन्यां प्राप्तुम् उद्युक्ताः, यदि कृष्णः यदुभिः आगच्छेत् तदा युद्धाय सज्जाः। सर्वे राजानः सेनायुतरथैः समागताः, तं युद्धाय मनः स्थिरं कृतवन्तः। एतत् विरोधिनां प्रयासं श्रुत्वा रामः, कलहं शङ्कमानः, कृष्णः एकाकी कन्यां हर्तुं गतः इति ज्ञात्वा। भ्रातृस्नेहेन पूर्णः, रामः शीघ्रं कुण्डिनं प्रति गज, अश्व, रथ, पदातिसमूहैः प्रस्थितः। भिष्मककन्या, उत्तमरूपा, हर्यागमनं आकाङ्क्षन्ती, तस्य आगमनलक्षणं न पश्यन्ती, ब्राह्मणस्य वचनं चिन्तयन्ती। अहो, विवाहस्य त्रिरात्रं गतं, अहं निर्दोषा, पद्मलोचनः न आगच्छति, कारणं न जानामि; ब्राह्मणः अपि अद्य न प्रत्यागतः। किं वा, मयि किञ्चित् दोषं दृष्ट्वा, निर्दोषः तं हस्तग्रहणं विलम्बयति, यद्यपि निश्चितवान्। मम भाग्यं दुष्टम्; सृष्टिकर्ता न अनुकूलः, न महेश्वरः, न गौरी, न रुद्राणी, न गिरिजा, न सती। एवं, युवती गोविन्दे मनः आविष्टम्, कालं चिन्तयन्ती, अश्रुपूर्णनेत्रे निमीलितवती। कन्या गोविन्दस्य आगमनं प्रतीक्षन्ती, हे राजन्, तस्य वामोरुः, बाहुः, नेत्रं च शुभवचनप्रियं कम्पितम्। ततः, कृष्णस्य आज्ञया, स ब्राह्मणः कन्यां अन्तःपुरे विचरन्तीं दृष्टवान्। सा, तं हर्षपूर्णमुखं, स्थिरचित्तं दृष्ट्वा, लक्षणज्ञा, शुद्धस्मितेन पृष्टवती। स ब्राह्मणः यदुवंशजः आगतः इति सूचितवान्, सत्यं स्वयम्वरवचनं च निवेदितवान्। तं आगतम् ज्ञात्वा, विदर्भकन्या, हर्षपूर्णहृदया, ब्राह्मणं न अपश्यत्, स ह्यन्यथा प्रियः। रामकृष्णयोः आगमनं श्रुत्वा, कन्याविवाहदर्शनाय उत्सुकः, तौ वाद्यघोषैः, यथाविधि पूजया आगतौ। मधु, क्षीरं, निर्मलवस्त्राणि, इच्छितदानानि च आनयित्वा, तौ यथाविधि पूजितवान्। विवेकी ताभ्यां सेनासहितायाः उत्तमं आवासं विधाय, अतिथिसत्कारं कृतवान्। समवेतैः राज्ञः, बल, आयुः, सामर्थ्य, धनानुसारं, सर्वाभिलषितदानैः सत्कृताः। कृष्णस्य आगमनं श्रुत्वा, विदर्भनिवासिनः कृष्णस्य पद्ममुखं पश्यन्तः, अञ्जलिं नेत्रेषु स्थापयन्तः। रुक्मिणी एव तस्य योग्यपत्नी, अन्यः न; स अपि, निर्दोषस्वभावः, भिष्मककन्यायाः योग्यः। यद् किञ्चित् सुकृतं अस्माभिः कृतम्, तेन त्रिलोकस्रष्टा प्रसन्नः; अच्युतः विदर्भकन्यायाः हस्तं गृह्णातु, गृह्णातु।