यदुश्रेष्ठः श्रीकृष्णः भक्तजनाधिपः स्वस्य आसनात् उत्तिष्ठ्य ब्राह्मणं दृष्ट्वा तं स्वासने उपवेश्य, देवैः आत्मानं यथा पूज्यन्ते तथा तं ब्राह्मणं सन्मानयामास। ब्राह्मणः यथाविधि भोजनं कृत्वा विश्रान्तः च, धर्मिष्ठानां शरणं श्रीकृष्णः समीपं गत्वा, तस्य चरणौ हस्तेन स्पृशन्, स्नेहेन पृष्टवान् – “ब्राह्मणश्रेष्ठ, वृद्धैः पूजितः तव धर्मः कष्टं विना प्रवर्तते वा? तव चित्तं सदा तुष्टं वा?” यः ब्राह्मणः यथालाभेन तुष्टः स्वधर्मे स्थितः, सः सर्वकामानां पूर्णकर्ता भवति। यद्यपि देवाधिपः तुष्टिहीनः सन् लोकान् लोकान् विचरति, तुष्टः तु निर्धनः अपि दुःखरहितः सुखेन निद्रां प्राप्नोति। ये ब्राह्मणाः यथालाभेन तुष्टाः, गुणवन्तः, सर्वभूतहितैषिणः, नम्राः, शान्ताः च, तेषां एकवारं शिरः प्रणमामि। ब्राह्मण, सर्वं कुशलं तव अस्ति वा? यः राजा स्वजनान् सुखेन रक्षति, सः मम प्रियः। त्वं बहूनि क्लेशानि अतिक्रम्य यत्र इच्छसि तत्र आगतः; सर्वं निवेदय, विशेषतः यद् गोपनीयम् अस्ति, तत् अपि; किं ते कर्तव्यम् इति वद। एवं भगवता, लीला-विग्रहं धृत्वा, आदरेण पृष्टः ब्राह्मणः सर्वं निवेदयामास। ततः रुक्मिणी देवी जगाद – “लोकसुन्दर, तव गुणानां श्रवणेन, ये श्रोतृणां दुःखं हरन्ति, मम मनः निःशङ्कं तव मध्ये श्रवणपथेन प्रविष्टम्; तव रूपं, यद् सर्वदृशां कामानां पूर्णम्, दृष्ट्वा मम हृदयम् आकृष्टम्। हे मुकुन्द, या कन्या कुलीनाः, विवेकिनी च, सा तव पतित्वं न वाञ्छेत किम्? त्वं वंशे, आचारे, रूपे, विद्यायां, आयुः, ऐश्वर्ये, यशसि च स्वसमः, सर्वजनचेतः हरसि, नरसिंह। अतः त्वं मया पतिः निश्चितः; मां पत्नीं स्वीकुरु, तव अर्पिता अस्मि; चेदिराजः शृगालः इव सिंहस्य भागं मा स्पृशतु, हे पद्मनयन। यदि भगवन्, गदाग्रजः, मम पूजया – दानेन, यज्ञेन, व्रतेन, देवब्राह्मणवृद्धसेवया – तुष्टः अस्ति, तर्हि सः मम हस्तं गृह्णातु, न दामघोषपुत्रः वा अन्यः। श्वः, अजेय, विदर्भे विवाहाय आगच्छन्, सेनापतिभिः परिवृतः, चेदिमगधबलान् जयित्वा, राक्षसरीत्या मां वीर्यशुल्कां बलात् अपहारय। यदि त्वं चिन्तयसि – अहं अन्तःपुरे रक्ष्यमाणा कथं तव पत्नीत्वं प्राप्नुयामि – तर्हि उपायं वदामि; पूर्वदिने कुलदेव्याः पूजायाः महोत्सवः भवति, तस्मिन् नववधूः बहिः गिरीजां पूजितुम् निर्गच्छति। ये महात्मानः तव पदकमलधूलिं स्नातुम् इच्छन्ति, यथा उमापतिः स्वतमः नाशाय; यदि तव अनुग्रहं न लभे, तर्हि व्रतैः कृशा, शतजन्मसु, जीवनं त्यजामि। ब्राह्मणः उवाच – “एवं यदुवंशजायाः गुप्तसन्देशं अहं आनयामि; यथायोग्यं विचिन्त्य, तदनन्तरं कुरु।” शुकः उवाच – विदर्भकन्यायाः सन्देशं श्रुत्वा, यदुनन्दनः ब्राह्मणं हस्तेन गृहीत्वा, स्मितं कृत्वा, इदं उवाच। भगवान् उवाच – “अहं अपि रात्रौ निद्रां न प्राप्नोमि, मम मनः तस्या मध्ये निमग्नम्; रुक्मिण्याः विवाहः मम सह निषिद्धः, तस्य भ्राता वैरभावात्। अहं तां राजसभा मध्ये युद्धेन अपाहरिष्यामि – या मम भक्त्या युक्ता, निर्दोषरूपा, यज्ञाग्नेः शोभा।" शुकः उवाच – शुभविवाहकालं ज्ञात्वा, मधुसूदनः सारथिम् दारुकं आज्ञापयामास – “श्रीग्राम्य, शीघ्रं रथं योजय।” दारुकः शैब्य, सुग्रीव, मेघपुष्प, बलाहक नाम्ना अश्वैः युक्तं रथं आनयामास, प्रणम्य स्थितः। शौरिः रथं आरोह्य, ब्राह्मणं तत्र स्थापयित्वा, शीघ्रगैः अश्वैः आनर्तात् विदर्भं रात्र्येकया प्राप्नोत्। कुण्डिनेश्वरः पुत्रस्नेहेन, शिशुपालाय पुत्रीम् दातुम् विवाहाय यत्नं आरभत। नगरे सम्यक् मार्जनं कृतम्, मार्गाः, वीथ्यः, चौरः च रंगध्वजैः, पताकाभिः, तोरणैः अलङ्कृताः। नगरे नरनार्यः शुद्धवस्त्रधारिणः, हारपुष्पाभरणैः विभूषिताः, गृहाणि च सुरभ्यगुरुधूपैः सुगन्धितानि। राजा यथाविधि पितृण्, देवान्, ब्राह्मणान् पूज्य, भोजनं दत्त्वा, शुभमन्त्रपाठं कारयामास। सुन्दरी कन्या स्नानं कृत्वा, विवाहाय अलङ्कृता, उत्तमवस्त्रैः भूषिताः, श्रेष्ठाभरणैः विभूषिता। श्रेष्ठब्राह्मणाः साम, ऋग्, यजुर्वेदमन्त्रैः वध्वाः रक्षार्थं कर्म अचिन्वन्; अथर्ववेदविद् पुरोहितः ग्रहशान्त्यर्थं हविषः अर्पयामास। राजा विधिपरः ब्राह्मणेभ्यः सुवर्णं, रजतं, वस्त्राणि, तिलगुडं, गोः च दत्तवान्। एवं दामघोषराजः, चेदिपति, पुत्रस्य सौभाग्याय, मन्त्रविशारदान् नियोज्य, सर्वं यथायोग्यं व्यवस्थितवान्। मत्तदन्तिनः, सुवर्णरथाः, पदातिस्वनरथाश्वसमूहैः, सेनया कुण्डिनं प्रति प्रस्थितः। विदर्भराजः तं संप्राप्तः, सन्मान्य, हर्षेण पूर्वविहिते स्थले निवासयामास। शाल्वः, जरासन्धः, दन्तवक्त्रः, विदुरथः, चेदिपौण्ड्रसहस्राणि च, तत्र आगच्छन्। कृष्णरामयोः शत्रवः, चेदिपुत्रस्य कन्यां दातुम् निश्चित्य, यदि कृष्णः यदुभिः आगच्छेत्, तदा युद्धाय सज्जाः अभवन्। सर्वे राज्ञः, सेनाभिर्युक्ताः, रथाश्वादिभिः सहिताः, युद्धाय संमिलिताः। प्रतिपक्षराज्ञः प्रयासं श्रुत्वा, बलरामः, संघर्षं आशङ्क्य, कृष्णः एकाकी कन्यां नेतुं गतः इति ज्ञात्वा। सौदर्येण प्रेरितः, कुण्डिनं प्रति शीघ्रं ससैन्यः – दन्तिनः, अश्वाः, रथाः, पदातयः च – प्रस्थितः। भिष्मकनन्दिनी, उत्तमरूपा, हरिं आगमनं आकाङ्क्षन्ती, तस्य आगमनलक्षणं न दृष्ट्वा, ब्राह्मणस्य वचनं चिन्तयामास। “हन्त, त्रिरात्रं अतीतम्, मम विवाहः, अहं निर्दोषा; पद्मनयनः न आगच्छति, कारणं न जानामि; ब्राह्मणः, यः मम सन्देशवाहः, अद्यापि न प्रत्यागतः।” एवं श्रीकृष्णरुक्मिण्याः विवाहाय सर्वे घटनाः क्रमशः संपन्नाः।