दशार्हपुत्रौ परस्परं मन्त्रयित्वा, हे नृपश्रेष्ठ, यदूनां प्राप्तं महदपदं पश्य; भगवान् तव रथः प्रियायुधैः सहितः अत्र स्थितः। सत्यं, वसुधायाः भारभूतानां त्रयोविंशतिसैन्यरूपाणां संहारायैव वयं जाताः, साधूनां सुखदः भगवन्, इति तौ निश्चित्य, प्राचीनात् युद्धाय सन्नद्धौ स्वशस्त्रगृहीतौ स्वल्पबलसहितौ निर्जग्मतुः। हरिः दारुकं सारथिं कृत्वा रथेन निष्क्रान्तः, तदा शत्रुसैनिकानां हृदये भीतिः कम्पनं च समुत्पन्नम्। तौ दृष्ट्वा मगधाधिपतिः अवदत्—"हे कृष्ण, पुरुषाधम, बालत्वात् त्वया सह युद्धे मे लज्जा जायते, न युद्धिष्यामि; त्वं चान्येषां पृष्ठे स्थित्वा, मूढ, स्वबन्धुनाशक, गच्छ, न युद्धे प्रवर्तिष्ये।" "राम त्वं चेत् श्रद्धावान्, युद्धे प्रविश्य वीर्यम् दर्शय; मम बाणैः छिन्नदेहो वा स्वर्गं गच्छ वा मां जहि।" श्रीभगवानुवाच—"वीराः न कदापि गर्वं कुर्वन्ति, केवलं स्ववीर्यं दर्शयन्ति; मृत्युप्राप्तस्य क्लिष्टस्य वचांसि न शृणुमः, हे नृप।" शुक उवाच—ततः जरासुतः महाबलिनां सेनया, रथैः, गजैः, अश्वैः, ध्वजैः च सहितः, तौ माधवौ वेष्टयामास, यथा वायुः सूर्याग्न्योः धूलिवलयैः आच्छादयति। तत्र युद्धमध्यगयोः हरिरामयोः गरुड-ताळचिह्नितयोः रथयोः दृष्ट्वा, स्त्रियः प्राचीनगृहमण्डपद्वारेषु शरणं गत्वा शोकमोहाभ्यां पीडिताः। हरिः स्वसैन्यं, यत् देवासुरैः पूजितम्, शत्रुसैन्यस्य तीक्ष्णबाणवृष्ट्या पुनः पुनः पीड्यमानम् दृष्ट्वा, शार्ङ्गधनुषः घोषं घनध्वनिसदृशं चकार। ततः सः क्वणद्बाणान् निष्किप्य, रथगजाश्वपदातीन् च विदारयन्, चक्रं च हस्तात् न विसर्जयन्, शत्रून् निघ्नन् स्थितः। गजाः भग्नदन्ताः, अश्वाः छिन्नग्रीवाः, रथाः हताश्वध्वजसारथिप्रधानाः, पदातयश्च छिन्नबाहुजङ्घाग्रीवाः भूमौ पतिताः। गजाश्वनराङ्गच्छेदैः शतशः रक्तनद्यः प्रवाहिताः, तत्र बाहुप्रवाहाः, केशशैवालाः, धनुर्नद्यः, शस्त्रसमूहैः पूरिताः, चक्रवर्तिनिस्त्रिंशवर्त्मभिः भयंकरवर्तुलाः, मणिमुक्ताफलरत्नैः शोभमानाः। युद्धे संकर्षणः अप्रमेयतेजाः गदया दर्पितान् शत्रून् निघ्नन्, भीरूणां भयम्, वीराणां हर्षं च जनयन्, सेनां परस्परं विनाशयन् स्थितः। सा सेनासमुद्रवद् भीषणाऽतीव, मगधपतिना संरक्ष्यमाणा, वासुदेवसुताभ्यां, येषां क्रीडा सर्वोत्तमा, सम्पूर्णरूपेण नाशिता। यस्यानन्तगुणशक्त्या त्रिलोक्याः सृष्टिस्थितिसंहाराः स्वक्रीडया सिध्यन्ति, तेन शत्रुशमनं न विस्मयकारणम्; परं मनुष्याणां हिताय तद् वर्ण्यते। तत्र रामः जरासंधं, तस्य रथनाशे, सैन्ये च निहते, सिंह इव सिंहं, बलात् जघान। गोविन्दः तु, शत्रुषु निहतेषु, मानुषवरुणपाशयोः बन्धनं न कर्तुम् इच्छन्, तं मोचयामास। लोकनाथाभ्यां विमुक्तः सः, वीरशिरोमणिः, लज्जया दीनः, तपस्येकांत्तः, राजभिः मार्गे निरुद्धः। तस्य यदुभिः पराजयः स्वकर्मफलात्, शुद्धार्थवाक्यैः, सामान्यदृष्टिभिश्च, अभवत्। बलिनां सर्वे निहताः, सः बर्हद्रथवंशराजः, भगवता तिरस्कृतः, मगधं प्रति क्लेशितचित्तः जगाम। मुकुन्दः, शत्रुसैन्यसागरं सम्प्राप्त्य, बलसम्पन्नः, सुरैः पुष्पवृष्ट्या समर्चितः, स्तुत्यशब्दैः कीर्तितः। मथुरावासिनः क्लेशरहिताः, हृष्टमानसाः, तं समीपं जग्मुः; तस्य जयगाथा सूतैः मागधैः वन्दिभिश्च गायिता। शङ्खदुन्दुभिनिनादैः, बहुवीणाभेर्यादिवाद्यैः, भगवान् नगरीं प्रविष्टः। मार्गाः प्रक्षिताः, जनाः प्रमुदिताः, ध्वजैः अलङ्कृताः, वेदघोषैः प्रतिध्वनिताः, तोरणैः शोभिताः। स्त्रियः माल्यदधिसस्यैः तं पूजयन्त्यः, स्नेहपूर्णचक्षुषा पश्यन्त्यः, तं समर्चयन्। युद्धे प्राप्तं सर्वं धनं, नायकालङ्कृतं, तेन यदुपतये समर्पितम्। एवं मगधराजः सप्तदशाक्षौहिण्याः सेनया, कृष्णरक्षितैः यदुभिः पुनः पुनः युद्धं कृत्वा, तेषां तेजसा सर्वं बलं विनाशितम्; स्वसैन्ये नष्टे, बन्धुभिः परित्यक्तः, सः निर्गतः। अष्टादशमे युद्धे सम्प्राप्ते, नारदेन प्रेषितः, यवनो वीरः मध्ये प्रविष्टः। स यवनः त्रिमिलियूनबलाढ्यः, म्लेच्छसैन्येन मथुरां परिवृत्य, नरलोके तुल्यविक्रमः, वृष्णीनाम् श्रुत्वा, युद्धाय समुपस्थितः। तं दृष्ट्वा, कृष्णः संकर्षणसहितः, चिन्तयामास—"हन्त, यदूनां द्वाभ्यां दिशोः महदपदं प्राप्तम्।" "अयं यवनः अद्य महाबलः अस्मान् परिवेष्टयति; मगधराजः अपि अद्य, श्वो वा, परश्वो वा आगमिष्यति। यदि जरासंधः युद्धकाले आगच्छेत्, सः बन्धून् हन्यात्, वा बलेन स्वपुरीं नयेत्। अतः अद्य दुर्गं निर्मास्याम, यत् मनुष्यैः दुष्प्रापम्; तत्र स्वबन्धून् स्थाप्य, यवनं विनाशयिष्याम।" एवं निश्चित्य, भगवान् द्वादशयोजनायाम् दुर्गं, समुद्रे दिव्यपुरीं निर्मितवान्। तत्र त्वष्टुः कौशलं दृष्ट्वा शक्यते; मार्गचतुष्पथराजमार्गाः वास्तुशास्त्रानुसारं रचिताः। सा पुरी दिव्यवृक्षोपवनैः, अद्भुतनिकुञ्जैः, स्वर्णशिखरैः, स्फटिकगृहद्वारैः भूषिता। रजतस्वर्णशिखरैः, कनककलशैः भूषितकोष्ठागारैः, मणिशिखरगृहैः, महापन्नगमणिमञ्चैः च शोभिता सा नगरी बभौ।