सुदिनेन, जनार्दनः, त्वं अस्माकं पुरतः अद्य प्रकटितः, यः योगेश्वरैः देवैः च दुर्लभः; त्वं शीघ्रं अस्माकं मोहबन्धनानि—सुतदारधनबन्धुस्वगृहशरीरादीनि—यस्य मायया उत्पन्नानि, छिन्धि। भक्तेन एवं पूजितः स्तुतः च, भगवाञ् हरिः अक्रूरं स्मितपूर्वकं वचोमायया मोहितं इव सम्बोधितवान्। स भगवान् उवाच—त्वं अस्माकं गुरु: पितृव्यः सदा पूज्यः बन्धुः च; वयं तव आश्रिताः, तव रक्षणं पालनं दया च प्राप्तव्यं। उत्तमाः साधवः, स्वहितेच्छुकैः सदा सेवनीयाः; देवाः स्वार्थाय प्रवर्तन्ते, साधवः तु न तथा। तीर्थानि जलैः न शुद्ध्यन्ति, देवाः मृन्मयशिलामयाः न; साधूनां दर्शनं क्षणमात्रेण शुद्धि: ददाति। त्वं अस्माकं हितैषी, सर्वं समर्थः; अतः पाण्डवानां विषये ज्ञातुम् हस्तिनापुरं याहि। श्रुतं हि, तेषां पितुः निधनानन्तरं, बालाः मातया सह नगरं नीताः, तत्र दुःखिताः वसन्ति। तेषु, अम्बिकायाः पुत्रः राजा भ्रातृपुत्रेषु न समदृष्टिः; दुष्टपुत्रवशात् तस्य बुद्धिः मोहिता। तेषां वर्तमानं सुखदुःखं च ज्ञात्वा, मित्रहिताय यथायोग्यं वयं कार्यं करिष्यामः। एवं अक्रूरं आदेश्य, हरिः परमेश्वरः संकर्षणेन उद्दवेन सह स्वगृहं गतवान्। एवं दशमो भागः प्रथमार्धस्य अष्टचत्वारिंशोऽध्यायः श्रीमद्भागवतमहापुराणे समाप्तः। शुकः उवाच—अक्रूरः हस्तिनापुरं, पौरवराजानां मध्ये प्रसिद्धं, आगत्य अम्बिकापुत्रं भीष्मं विदुरं पृथां च दृष्टवान्। तत्र बाह्लीकं पुत्रं, भारद्वाजं गौतमं, कर्णं सुयोधनं अश्वत्थामानं पाण्डवान् अन्यान् मित्राणि च अपश्यत्। गान्दिन्याः पुत्रः स्वजनान् यथायोग्यं उपसंगम्य, तैः मित्रसुखदुःखं पृष्टः, स्वयं च तेषां कुशलं पप्रच्छ। तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, राजा दुर्युक्तः, सारहीनः, दुष्टानुयायी, तस्य आचरणं ज्ञातुम् इच्छन् अक्रूरः। तेन दृष्टं—राजा पृथापुत्रेषु तेजः बलं शौर्यं विनयं गुणान् च, जनस्य तेषु प्रेम च, द्रष्टुं न इच्छति। धृतराष्ट्रपुत्रैः यानि अन्यायानि—विषप्रदानं च अन्यानि—तानि पृथा विदुरश्च अक्रूराय सम्पूर्णं कथितवन्तौ। पृथा भ्रातरं अक्रूरं आगतम् दृष्ट्वा, जन्मस्थानं स्मृत्वा अश्रुपूर्णनेत्रा, तम् अभ्यागतम् इदं उवाच— सौम्य, किम् मम पितरः भ्रातरः भगिन्यः भृश्या भगिन्यः पत्न्यः मित्राणि च अद्यापि स्मरन्ति? श्रीकृष्णः, मम स्वजनः, भक्तप्रियः शरण्यः, रामः पद्मलोचनः, मातुलस्य पुत्रान् स्मरति। सहपत्नीमध्ये दुःखिता मृग्येव व्याघ्रेषु, सः माम् सान्त्वयिष्यति, पुत्रान् च पितृहीनान् सान्त्वयिष्यति। कृष्णः कृष्णः महायोगी विश्वात्मा जगत्कर्ता, गोविन्द, शरणागतां मां पुत्रैः सह डूबन्तीं रक्ष। त्वत्पादाब्जं विना जनानां अन्यः शरणं न पश्यामि, हे प्रभो, जन्ममृत्युसमुद्रात् तारयन्। नमः कृष्णाय शुद्धाय परमात्मने योगेश्वराय योगमूर्तये; त्वं शरणं प्राप्तवती। एवं स्वजनं कृष्णं च स्मृत्वा, दुःखिताः तव प्रपितामही, हे राजन्, जगन्नाथं प्रार्थयितुम् आरब्धवती। महान् विदुरः, सुखदुःखेषु समः, प्रसिद्धः अक्रूरः च, कुन्त्याः पुत्रजन्मविषये कारणैः ताम् सान्त्वयताम्। अक्रूरः गन्तुं उद्युक्तः, पक्षपातिनं राजानं स्नेहात् मित्रबन्धुषु मध्ये सम्बोधितवान्। अक्रूरः उवाच—हे विचित्रवीर्यवंशज, कुरुवंशस्य कीर्तिवर्धक, भ्राता पाण्डु departed, तव राज्यारोहणं जातम्। धर्मेण भूमिं पालयन्, जनं धर्मेण तुष्ट्वा, स्वजनपाण्डवेषु समदृष्ट्या, त्वं श्रीं कीर्तिं च प्राप्स्यसि। अन्यथा, यदि धर्मविपरीतं आचरिष्यसि, निन्दितः तमः पतिष्यसि; अतः पाण्डवेषु स्वपुत्रेषु च समः भव। अस्मिन् लोके, न कस्यचित् नित्यसंगः—शरीरेऽपि न, पत्नीपुत्रादिषु किं वदामः। एकः जन्मति, एकः म्रियते; एकः शुभाशुभफलानि भुङ्क्ते। अधर्मेण सम्पादितं धनं मूढैः हर्यते, यथा जलेषु जिह्वाः मित्रसंज्ञया। यो बुद्धिहीनः अन्यान् अधर्मेण स्वमतिना पोषयति, तस्य आयुः धनं पुत्रादयः अपूर्त्या त्यजन्ति। पापं स्वीकृत्य, येषां धनं न बुद्ध्या युक्तं, तैः त्यक्तः, स्वधर्मत्यागात् अन्धतमः प्रविशति। अतः, हे राजन्, स्वप्नमायामृगत्रिष्णिकासमानं जगत् दृष्ट्वा, आत्मानं आत्मना जानाति, समः शान्तः च भव। धृतराष्ट्रः उवाच—हे दानाधिप, यथा त्वं शुभं वदसि, तथा मम तृप्तिः न, यथा अमृतं प्राप्तः मर्त्यः न तृप्तः। तथापि, सौम्य, वचनानि मधुराणि अपि, हृदयस्थिराणि न, यथा विद्युत् आकाशे न स्थिरा, पुत्रस्नेहविषेण चञ्चलहृदये। कः हि भगवत् इच्छां परिवर्तयितुं शक्नोति? यः यदुवंशे अवतीर्णः भूमिभारहरणाय। यः स्वमायया जगत् सृजति, गुणान् विभजति, तत्र प्रविशति; तस्मै, योगलीलायाः अतीत्य, संसारचक्रे चरन्तं परमेश्वरं, नमः।