दूरात् स्वबान्धवान् तान् पुरुषश्रेष्ठान् दृष्ट्वा, आकूरुरः हृष्टमनाः समुत्थाय तान् सस्नेहम् आलिङ्ग्य, हर्षेण स्वागतम् अदात्। ततोऽसौ श्रीकृष्णरमाभ्यां साष्टाङ्गं प्रणम्य, ताभ्यां च तद्वत् सत्कृतः, नियमानुसारं स्वासनं स्वीकृत्य, विधिनाऽर्चनं चकार। पाद्यं जलं शिरसि निधाय, दिव्यवस्त्राणि, सुरभिग्रथितमाल्यं, उत्तमाभरणानि च ताभ्यां समर्प्य, आकूरुरः भक्तिपूर्वकं तौ सम्यगर्चयन्, शिरसा नमस्कृत्य, हस्ताभ्यां पादौ प्रक्षालयन्, नम्रभावेन कृष्णरमाभ्यां इदं सप्रेमम् उवाच— "धन्यं मे भाग्यम्, येन दुष्टः कंसः स्वसैन्यैः सह निहतः, अस्य वंशस्य च महदपद् दुःखात् उद्धारः पुनः प्रतिष्ठापनं च भवद्भ्याम् कृतम्। युवां परमपुरुषौ, जगतः कारणं स्वरूपं च; न हि भवद्भ्यां किंचिद् ऊर्ध्वं वा अधः अस्ति। स्वयमेव सृष्टं विश्वं स्वशक्त्या प्रविश्य, श्रवणदर्शनगोचरं बहुधा प्रकटयथः, हे ब्रह्मन्। यथा सर्वेषु भूतेषु, स्थावरेषु जङ्गमेषु वा, ममादिषु गर्भेषु विविधरूपाणि दृश्यन्ते, तथा त्वमेव, स्वयम्भूः, स्वजातेषु भूतेषु नानाविधं स्वरूपं प्रकटयसि। स्वशक्तिभिः रजःतमःसत्त्वरूपाभिः सृष्टिसंहारपालनानि करोति, न तु गुणकर्मबन्धनैः बद्ध्यसे; त्वं हि स्वविद्रूपः, तव बन्धहेतोः कुतः कारणं स्यात्? न तव देहादिभिः उपाधिभिः साक्षात् भेदः विद्यते; अतः तव न बन्धो न मोक्षः—नः कदापि भ्रमो मा भूयात्। यदा वेदमार्गः मिथ्यावादैः प्रतिहन्यते, तदा त्वं लोकहिताय सत्त्वगुणयुक्तः प्रादुर्भवसि। अतः, भगवन्, अद्य वसुदेवगृहे स्वांशेन अवतीर्य, पृथिव्याः भारं हर्तुम्, शत्रुवर्गराजानां शतान्यनीकानि निःक्षिप्य, अस्य वंशस्य कीर्तिं विस्तारयन् स्थितः। अद्य वयं धन्याः, यः त्वं सर्वदेवतापितृभूतपुरुषस्वरूपः, यद् पादोदकं त्रिलोक्याः पावनं, जगद्गुरोः, अधोक्षजः, अस्माकं गृहे प्रविष्टः। कः पण्डितः त्वत्तः अन्यत्र शरणं वाञ्छेत्? त्वं भक्तप्रियः, सत्यवचनः, सर्वमित्रः, कृतज्ञः, सर्वकामदः, आत्मलाभालाभयोः समः। भाग्येन, हे जनार्दन, त्वं अस्माकं सन्निधिम् आगतः, यं योगेश्वरा अपि देवाः दुर्लभं मन्यन्ते; त्वत्कृतेऽस्माकं पुत्रदारधनबान्धवगृहदेहादिषु मोहबन्धान् शीघ्रं छिन्धि, य एष ते स्वमायया निर्मितः।" एवं भक्त्या पूजितः स्तुतश्च भगवान् हरिः सस्मितम् आकूरुरं वाक्यैः मोहयन्निव उवाच— "त्वं अस्माकं गुरुर्बन्धुः पितृव्यः, सदा पूज्यः; वयं तु तव रक्षणीयाः, पोष्याः, दयनीयाश्च, हि तव आश्रिताः। यः आत्मनः श्रेयः इच्छेत्, स सदा त्वादृशान् महात्मानः पूजयेत्; देवाः स्वार्थायैव कुर्वन्ति, साधवस्तु न तथा। तीर्थानि जलैः नैव पावनानि, न देवाः मृन्मयानि वा; सत्सङ्गः क्षणेन अपि पावयति। त्वं अस्माकं हितैषी, सर्वं कर्तुं समर्थः; अतः पाण्डवान् ज्ञातुं हस्तिनपुरं गच्छ। श्रुतं हि, पितुः निधनानन्तरं, पुत्राः माता च नगरं नीताः, तत्र दुःखिताः वसन्ति। तेषु, अम्बिकासुतः राजा स्वभ्रातुः पुत्रेषु न समः; दुर्जनपुत्रवशेन तस्य बुद्धिः तमसा आवृता। गत्वा तेषां वर्तमानं स्थितिं पश्य, शुभाशुभां च; ज्ञात्वा, मित्राणां हिताय वयं यथोचितं करिष्यामः।" एवं आकूरुरं समादिश्य, भगवान् हरिः, परेन्द्रियः, सङ्कर्षणेन उद्धवेन च सह स्वनिकेतनं प्रतस्थे। इत्येषा भागवतस्य दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे अष्टचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। शुक उवाच— आकूरुरः हस्तिनपुरं, पौरवश्रेष्ठानां मध्ये ख्यातं, गत्वा, तत्र अम्बिकासुतं भीष्मं विदुरं पृथां च ददर्श। बह्लीकं सुतसहितं, भारद्वाजं गौतमं, कर्णं, सुयोधनं, अश्वत्थामानं, पाण्डवान्, अन्यांश्च सखीन् अपि दृष्टवान्। गान्दिनीसुतः स्वबान्धवान् प्रत्यानुकूल्येन उपसृत्य, तैः स्वजनानां कुशलं पृष्टः, स्वयम् अपि तेषां कुशलं पप्रच्छ। स तत्र किञ्चिद् मासान् स्थित्वा, राज्ञः, यः दुष्टमन्त्रिणा, असारः, पापकाङ्क्षया चालितः, वृत्तिं ज्ञातुम् इच्छन्, विचरन्। स पश्यति—राजा पाण्डुपुत्रेषु तेजः, बलं, शौर्यं, विनयं, जनानां स्नेहं च न इच्छति। ये पापानि धृतराष्ट्रपुत्रैः कृतानि, विषदानेनादिभिः सह, सर्वाणि पृथया च विदुरेण चाकूरुराय निवेदितानि। पृथाऽपि भ्रातरं आकूरुरं समायान्तं दृष्ट्वा, स्वजनस्थानस्मरणेन अश्रुपूर्णलोचना, समीपं गत्वा उवाच— "सौम्य! किं मे मातरौ भ्रातरः भगिन्यः पौत्राः स्नुषाः सख्यश्च स्मरन्ति वा? श्रीकृष्णः, मे भ्रातृषुतः, भक्तजनाश्रयः प्रियः, रामश्च पद्मलोचनः, मातुलसुतान् स्मरतः? पतिसम्मिता दुःखिता, श्वसृणां मध्ये मृगीव व्याघ्र्यः मध्ये, स मां सान्त्वयिष्यति, पुत्रांश्च पितृविहीनान् चाश्वासयिष्यति। कृष्ण! कृष्ण! योगमहान्, विश्वात्मन्, जगत्कर्तः, मां शरणागतां, सुतैः सह निमज्जन्तीं, रक्ष, गोविन्द। त्वदङ्घ्रिपद्मं विना अन्यः नः शरणं न दृश्यते, त्वं संसारभयार्णवात् उद्धर्ता। नमोऽस्तु कृष्णाय, शुद्धाय, परमात्मने, योगेश्वराय, योगमूर्तये; त्वां शरणं प्रपन्ना।" एवं स्वबान्धवान् कृष्णं च जगन्नाथं स्मरन्ती, दुःखातुरा तव प्रपितामही, राजन्, प्रार्थयामास। तां तु समदुःखसुखः विदुरः, यश्च आकूरुरः, जातक्लेशहेतुभिः तत्त्वज्ञानयुक्तैः वचोभिः पृथां सान्त्वयामासतुः। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं पावने दशमस्कन्धे पूर्वार्धे अष्टचत्वारिंशदधिकैकत्रिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः।