सा तु कामाग्निना दग्धहृदया स्तनयोरपि तदीयेन स्पर्शेन, तस्य चरणारविन्दस्य गन्धमाकर्षन्ती, तेनैव दुःखं शमयन्ती, प्रियं स्वहृदयदेशे स्तनयोरन्तरे परिष्वज्य, आनन्दमूर्तिमिव तं भगवन्तं लब्ध्वा दीर्घकालं यतितं दुःखमन्तं प्राप। अथ साप्यलभ्या भगवन्तं मोक्षनाथं, यं लब्धुमपि दुर्लभं, सन्दलपङ्केन तं सम्पूज्य, वरमयाचत। तया सन्दलपङ्कप्रदानपूर्वकं स प्रार्थितः—"किञ्चिदहोरात्राणि मयि तिष्ठतु मम प्रियः, सह मया रमस्व, त्वद्वियोगं न सहे"—इति। स च भगवाञ्छ्रीकृष्णः तस्या इच्छितं वरं दत्त्वा, तामनुगृह्य, साकमुद्भवेन स्वधाम पुनर्ययौ। यः पुनर्विष्णुं सर्वेश्वरं महापूजया तुष्ट्वा, मनःप्रीतिं वरं वृणुते, स यदि सत्त्वहीनः स्यात्, तस्य बुद्धिर्दुर्बला। ततः श्रीकृष्णः, रामः, उद्धवश्च, किञ्चिदर्थं सम्पादयितुं तथा अक्रूरं तोषयितुं, अक्रूरगृहं गतवन्तः। तत्र तान् दूरात्स्वबान्धवान् पुरुषश्रेष्ठान् दृष्ट्वा, अक्रूरः प्रमुदितः उत्थाय, तान् परिष्वज्य, हर्षेण स्वागतं चकार। कृष्णरामौ प्रणम्य, ताभ्यां चाभिवादितः, आसनं विधिवत्प्रतिगृह्य, तौ सम्यगर्चयत्। पाद्यं शिरसि निधाय, दिव्यवस्त्रैः सुरभिग्रथैः उत्तमैश्च भूषणैः तौ सन्मानितौ। तौ सम्यगर्च्य, शिरसा नमस्कृत्य, स्वहस्ताभ्यां पादौ प्रक्षालयित्वा, अक्रूरः विनयेन पूर्णः, कृष्णं रामं चेदमुवाच— "धन्यं यदस्माकं कुलं, यद् दुष्टः कंसः स्वपक्षश्च हतः, महदपद्भ्यः उद्धृतं च भवद्भ्यां। युवां परं पुरुषं जगत्कारणं स्वरूपं च, न किञ्चिदस्ति परं नापरं। स्वयमेव सृजसि, प्रविशसि, विभासि च, श्रवणदर्शनगोचरः, हे ब्रह्मन्। यथा सर्वेषु भूतेषु, स्थावरजङ्गमेषु, नानारूपाणि गर्भेषु दृश्यन्ते, तथा त्वं स्वयम्भूः स्वयमेव स्वात्मन्यनेकधा प्रादुरभवः। सत्त्वरजस्तमःशक्तिभिः जगत्सृजसि, पालयसि, हंसि च, तासु गुणकर्मसु निबद्धो नासि, ज्ञानात्मा ह्यसि, तव बन्धहेतुः कुतः? देहादिभिर्विलक्षणत्वात्, त्वं न प्रत्यक्षविभेद्यः, तस्मात् न ते बन्धो न मोक्षः, नः कदाचन मोहः स्यात्। यदा वेदमार्गः मिथ्यादर्शनैः प्रतिहन्यते, तदा त्वं लोकहिताय सत्त्वगुणसम्पन्नः प्रादुर्भवसि। अतः, भगवन्, अद्य त्वं वसुदेवगृहे स्वांशेनावतिर्य, पृथिव्याः भारं हारयन्, शत्रुपक्षराजानां शतानि नाशयन्, वंशस्य कीर्तिं प्रसारयसि। अद्य नः गृहा धन्याः, यद्भवान् सर्वदेवतापितृभूतमानुषस्वरूपः, यस्य पादोदकं त्रिलोकपावनं, जगद्गुरोऽधोक्षज, प्रविष्टः। त्वदन्यत्र कः पण्डितः शरणं यायात्? भक्तप्रिय, सत्यवाचिन्, सर्वमित्र, कृतज्ञ, भक्तानां सर्वकामद, आत्मलाभालाभयोः समः। सौभग्येन, हे जनार्दन, त्वं अस्माकं सन्निधिं प्राप्तवान्, यं योगेश्वराः सुराश्च दुरापम्; शीघ्रं नः मोहपाशं छिन्धि—सुतदारधनबान्धवगृहशरीरादिषु सङ्गमयं तव मायाम्।" एवं भक्त्या पूजितः स्तुतश्च भगवान् हरिः स्मितपूर्वं वाक्यैर्मोहयन्निव अक्रूरमुवाच— "त्वं अस्माकं गुरुर्बन्धुश्च, सदा पूजनीयः; वयं तव रक्ष्याः, पाल्याः, पोष्याः, दयनीयाश्च। यथा स्वहितकामैः सत्पुरुषैः सततमुपास्यः, तथा त्वं पूज्यः; देवाः स्वार्थायैव कुर्वन्ति, साधवस्तु न तथा। तीर्थानि न केवलं जलैः पावनानि, न देवाः मृन्मयशिलामयप्रतिमासु, सत्सङ्गदर्शनमेव क्षणेन पावयति। त्वं च अस्माकं हितैषी, अतः पाण्डवानां स्थितिं ज्ञातुमस्ति समर्थः; अतः हस्तिनापुरं गच्छ। श्रुतं हि—पितुः निधनानन्तरं, तान् बालान् मातरं च, नृपः स्वनगरे स्थापयामास, ते च दुःखिताः तिष्ठन्ति। तत्र राजा अम्बिकेयः न भ्रातृपुत्रेषु समः, दुष्टपुत्रवशात् तस्य दृष्टिः प्रम्लानः। तेषां वर्तमानं सुखदुःखं च ज्ञात्वा, वयं मित्रहितं करिष्यामः।" एवं सम्प्रेष्य, भगवान् हरिः सङ्कर्षणेन उद्धवेन च सह स्वनिवासं प्रतस्थे। एवं दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे एकचत्वारिंशत्तमेऽध्याये श्रीमद्भागवतमहापुराणे परमं पावनं समाप्यते। शुक उवाच— अक्रूरः हस्तिनापुरं पौरवश्रेष्ठानां राजधानीं गत्वा, तत्र अम्बिकेयम्, भीष्मं, विदुरं, पृथां च ददर्श। बाहीकं पुत्रसहितं, भारद्वाजं गौतमं, कर्णं, सुयोधनं, अश्वत्थामानं, पाण्डवान्, अन्यांश्च मित्रगणानपि दृष्टवान्। गान्दिनीसुतः स्वबान्धवान् यथायोग्यं उपसंगम्य, तैः स्वजनस्य कुशलं पृष्ट्वा, स्वयमपि तेषां कुशलं पप्रच्छ। स तत्र किञ्चित्कालं स्थित्वा, दुष्टोपदिष्टस्य, असारस्य, पापकाङ्क्षिणः राज्ञः आचरणं ज्ञातुमिच्छन्। तत्र स दृष्टवान्—राजा न पृथापुत्रेषु तेजः, बलं, शौर्यं, विनयं, जनप्रियता च द्रष्टुमिच्छति। धृतराष्ट्रपुत्रैः यत्कृतं विषदानमादिकं पापकर्म, तत्सर्वं पृथा च विदुरश्च तस्मै निवेदितवन्तौ। पृथा च, भ्रातरं अक्रूरमागतं दृष्ट्वा, स्वगृहस्मृत्या अश्रुपूर्णलोचना, तमिदमुवाच— "मृदु, किं पितरौ भ्रातरः भगिन्यः भ्रातृपुत्राः स्नुषाः सख्यश्च स्मरन्ति नः? श्रीकृष्णः, भगिनीपुत्रः, भक्तशरण्यः प्रियः, च रामश्च कमललोचनः, मातुलपुत्रान् स्मरतः किल?" इति।