यः मनः विषयाणां चिन्तनं करोति, यथा स्वप्नवत् मिथ्या उत्पन्नानि, तेन मनसा इन्द्रियाणि संयम्य, सदा जाग्रतः आत्मसंयमेन स्थितव्यम्। एषा हि गुह्यविद्या, योगः, विवेकः च विदुषां—त्यागः, तपः, दमः, सत्यम्—यथा नद्यः समुद्रं प्रवहन्ति, तथेति। अहं च, यदपि प्रियः दूरस्थः इव दृश्ये, तदेतद् मनः मम समीपं आकर्षणाय, सततस्मरणाय तव तृष्णया, कृतम्। यथा प्रियः दूरस्थः सति, मनः तस्मिन् स्थितं भवति, तथा स्त्रीणां हृदयम् न तावत् तद्व्यग्रं भवति, यदा सः समीपस्थः दृश्यते। अतः, सर्वं मनः मयि स्थापयित्वा, सर्वान्यसक्तिभिः मुक्ताः, सततं मम स्मरणं कृत्वा, शीघ्रं माम् आप्स्यथ। ये भाग्यवन्तः, यदा अहं रात्रौ वृजवन्यां क्रीडनं कृतवान्, रासे न सम्मिलितवन्तः, तैः मम वीर्यकथाः ध्यानं कृत्वा, मम प्राप्तिः न विफला अभवत्। शुकः उवाच—एवं प्रियस्य वचनं श्रुत्वा, वृजस्त्रियः हर्षपूर्णाः, उद्धवस्य आगतम् संदेशं स्मृत्वा, तं सम्बोधितवन्तः। गोप्यः ऊचुः—भाग्येन, दुष्टः कंसः यदुवैरः निहतः, भाग्येन, अच्युतः सुरक्षितः, स्वजनैः सह सर्वं सम्पादितवान्। सुजन, गदाग्रजः, नगरस्त्रीणां प्रेमपूर्ण, लज्जित, सस्मितावलोकनैः पूजितः, तासां सुखं ददाति वा? यः प्रेमरहस्यं जानाति, नगरस्त्रीणां प्रियः, तासां वाक्यैः क्रीडाभिः मोहितः न स्याद् किम्? सन्मान्य, गोविन्दः नगरस्त्रीणां मध्ये, गोप्यः स्मरति वा, गोप्यः च नगरस्त्रीणां सन्निधौ, गोविन्दः अस्माकं स्मरणं करोति वा? तव स्मरणे, तानि रात्र्यः स्मरसि वा, यदा वृन्दावने प्रियाभिः सह, पद्म, मालती, चन्द्रप्रभायाम्, रासे नृत्यं कृत्वा, नूपुरध्वनिः, रम्यकथाभिः च अस्मान् हर्षयित्वा, क्रीडितवान्? दशार्हवंशजः, स्वकृतदुःखेन पीडितः, पुनः आगत्य, अस्मान् स्पर्शेन जीवनं ददाति वा, यथा इन्द्रः वनं वर्षेण पुनरुत्थापयति? कृष्णः राज्यं प्राप्य, शत्रून् विनिहत्य, राजकन्याभिः विवाहं कृत्वा, प्रियसखिभिः परिवृतः, पुनः आगच्छेत् किम्? वने वासिनः वा अन्ये वा, लक्ष्मीपतये, आत्मकामाय, सिद्धाय, किम् प्रयोजनं? सर्वसुखं अपेक्षाविरहिते, पिङ्गला गणिका यथा उक्तवती—एवं ज्ञात्वापि, कृष्णे आशा दुष्परित्याज्या। यस्य भगवतः संसर्गं त्यक्तुं न शक्यते, अनिच्छया अपि, यदा श्रीः तस्याङ्गं न त्यजति। एते नद्यः, गिरयः, वनानि, गवः, वंशीध्वनिः—कृष्णः संकर्षणेन सह सर्वत्र गतः। पुनः पुनः, श्रीपदस्थलानि नन्दसुतं स्मारयन्ति, तैः पदचिह्नैः स्मरणं न शक्यते। तस्य सुचालितं, हास्यं, क्रीडावलोकनं, मधुरवचनं—एतेन मनः आकृष्टम्, किम् विस्मरणं सम्भवेत्? हे गोविन्द, गोपदुःखार्णवे मग्नं गोकुलं उद्धर, लक्ष्मीपतये, वृजेश्वर, दुःखनाशक। शुकः उवाच—कृष्णस्य संदेशेन विरहज्वरात् मुक्ताः, गोप्यः उद्धवम् पूजितवन्तः, तं भगवद्भावेन अवलोकयन्त्यः। सः मासान् कतिचन स्थित्वा, गोप्यः दुःखं शमयन्, कृष्णकथाभिः गोकुलं हर्षयन्। यावत् उद्धवः नन्दस्य वृजे स्थितः, तावत् व्रजवासिनां दिनानि शीघ्रं यान्ति, कृष्णवार्तायां निमग्नाः। नद्यः, वनानि, पुष्पितवृक्षान् दृष्ट्वा, उद्धवः कृष्णं स्मृत्वा, आनन्दं प्राप, वृजवासिनां सेवा कृतवान्। गोप्यः कृष्णे मनः पूर्णं कृत्वा, उद्धवः परमसुखेन ताः प्रणम्य, इदं गीतवान्—एताः गोप्यः भूमौ उत्तमाः, गोविन्दे हृदयस्थं प्रेम, ऋषयः पुनर्जन्मभीतः, वयं अपि तद्भक्तिं कामयामः, ब्रह्मत्वं कथं कृष्णकथारसस्य स्वादनं विना? एताः वनवासिन्यः, पतिताः, कृष्णे परमात्मनि परमप्रेम, अज्ञानिनः अपि यं य directly उपासते, तैः आशीर्वादः लभ्यते, यथा राजा सेवकाय ददाति। मित्र, एषा तीव्रप्रेमसंपदा न स्वर्गस्त्रीषु न अन्यासु, रासोत्सवे वृजप्रियाणां ग्रीवा आलिंग्य, ताः पूर्णतां ददाति। अहं वृन्दावने तृणम्, गुल्मम्, लताम्, औषधम् इति भूत्वा, तासां चरणरेणुं प्राप्य, ये स्वजनं, धर्ममार्गं त्यक्त्वा, मुकुन्दमार्गं अन्वेष्टुम्, वेदैः अन्वेष्यम्, तं प्राप्तवन्तः, तेषां पादरेणुं वाञ्छामि। येषां स्तनौ कृष्णपदपद्मेन अलङ्कृतः, लक्ष्मीपूजितः, योगिश्रेष्ठैः आराधितः, रासेश्वरः, तासां आलिङ्गनेन सर्वदुःखं नष्टम्। नन्दव्रजस्त्रीणां चरणरेणवे पुनः पुनः नमः, ये हरीकथागानं कृत्वा, त्रैलोक्यं शुद्धयन्ति। शुकः उवाच—ततः गोप्यः, यशोदां, नन्दं च, गोपान् च सप्रेमं विदाय, उद्धवः प्रस्थानाय रथं आरोहत्। नन्दादयः उद्धवम् प्रेम्णा विविधैः दानैः पूजयित्वा, अश्रुपूर्णनेत्राः, तं सम्बोधितवन्तः—अस्माकं मनः कृष्णपदपद्मे स्थिरं भवतु, वचनं तस्य नाम्नि, शरीरं तस्य सेवानि। यत्र यत्र कर्मफलैः भगवत् इच्छया विचाल्य, कृष्णे भक्तिः शुभकर्मणा, दानेन च स्थिरा भवतु। एवं कृष्णभक्तिपूजितः उद्धवः, हे राजन्, कृष्णस्य संरक्षणेन पुनः मथुरां अगच्छत्। सः कृष्णं प्रणम्य, व्रजवासिनां भक्तिपूर्णहृदयः, वसुदेवाय, रामाय, राज्ञे च दानं दत्तवान्। शुकः उवाच—ततः सर्वात्मा भगवान्, सर्वदर्शी, सैरन्ध्र्याः (कुब्जायाः) कामं ज्ञात्वा, तां प्रीत्यर्थं तस्य गृहं गच्छत्। तस्य गृहं रम्यवस्तुभिः सम्पन्नम्, कामानुकूलं, मुक्ताहारैः, पताकाभिः, छत्रैः, शय्यासनैः, धूपगन्धैः, दीपैः, माल्यगन्धैः च शोभितम्।