अहं मोहिता देहपुत्रगृहधनबान्धवप्रभृतिषु सत्यमिव मन्ये, भगवन्, स्वप्नविलासेषु तत्त्वमिव भ्रममाना विचरामि। द्वन्द्वैर्मोहितचेताः तमसावृतमनाः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनात्मन्यसतिदुःखेषु सङ्गमुपैता। यथा मूढः जनः तृणैर्गूढं जलं विहाय मृगमरीचिकायाम् धावति, तथाहम् अपि त्वत्तो निवृत्ता माया एव अनुयामि। दुःखितमना अहं, कामकर्मभिः पीडिता, इन्द्रियैः दुर्निग्रहैः चित्तं इह तत्र चालयन्ति, तद्ग्राहणाय अशक्ता अस्मि। एवं तव दुरलभं पादकमलमुपागतः अस्मि; एतदपि तव कृपया एव, भगवन्। जन्ममरणचक्रात् मोक्षः तदा एव जायते, यदा भगवन्, तव सम्यगुपासने चित्तं प्रवर्तते। नमः शुद्धविज्ञानस्वरूपाय, सर्वनिश्चयकारणाय, पुरुषप्रधानेश्वराय, अनन्तशक्तिब्रह्मणे। नमो वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशकाय; हृषीकेश, नमस्ते—शरणं गतं मां पालय। एवं दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे श्रीमद्भागवते महापुराणे परमं संन्यासिनां शास्त्रे ‘अक्रूरस्तुतिनाम’ चत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच—एवं स्तुवति तस्मिन्, देवः सलिले स्वस्वरूपं प्रादर्शयत्, ततः नाटकवदात्मानं पुनः संहरन्। दर्शनं तस्य तत्रैव लीनं दृष्ट्वा, स शीघ्रं सलिलात् निर्गत्य, सर्वकृत्यानि समाप्य, विस्मितः रथं प्रत्युपाविशत्। हृषीकेशः तम् अपृच्छत्—"किं अद्भुतं दृष्टवान् असि—भूमौ, दिवि, वा सलिले—येन त्वं इत्थं विस्मितः?" श्रीअक्रूर उवाच—"यदिह किञ्चिदद्भुतं दृश्यते, भूमौ, दिवि, सलिले वा, तत्सर्वं त्वयि एव, विश्वात्मन्। किं मया दृष्टं यन्न जानामि? यत्र यत्र अद्भुतानि सन्ति, त्वां द्रष्ट्वा, ब्रह्मन्, किमत्र अद्भुतं मया दृष्टं स्यात्?" एवं उक्त्वा गान्दिनिपुत्रः रथं प्रेरयित्वा, सायाह्ने रामकृष्णौ मथुरां प्रापयत्। मार्गे राजन्, ग्रामवासिनः सर्वत्र समागत्य, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा, प्रमुदिताः, ताभ्यां दृष्टिं न निवर्तयन्ति। तदानीं व्रजवासिनः, नन्दमुख्याः गोपालैः सह, नगरस्य उपवनानि सम्प्राप्य, तत्रैव प्रतीक्षन्ते स्म। तेषां संमिलनसमये, जगन्नाथः भगवान् अक्रूरं सस्मितं स्वहस्तेन हस्तग्रहणपूर्वकं सन्ददर्श। "त्वं रथेन सह नगरं स्वगृहं प्रविश; वयं तत्रैव स्थास्यामः, ततः नगरदर्शनाय आगमिष्यामः।" श्रीअक्रूर उवाच—"भगवन्, युवाभ्यां विना अहं मथुरां न प्रविशेयम्। मां मा त्यज—शरणं गतं भक्तं त्वं भक्तवत्सलः असि। गच्छामः गृहं गृहं च, अच्युत, रामेण गोपैः प्रियैः च सह, स्वगृहं पुण्यं कुर्यात्। गृहिणां गृहाणि तव पादरजसा पवित्रय; तस्य पावन्यया, पितरः, वह्नयः, देवाः अपि तृप्तिम् न प्राप्नुवन्ति। तव पादयोः प्रक्षालनात् बलिर्महात्मा पूज्यः अभवत्, अतुलां श्रियम् प्राप्य, भक्तिपरमां गतिम् प्राप। तव पादोदकं त्रिलोकपावनम् अभवत्; शिवः तद् शिरसि धारयामास, सगरपुत्राः स्वर्गं जग्मुः। देवदेव, जगन्नाथ, तव श्रवणकीर्तनं पुण्यम्; यदूनां श्रेष्ठ, उत्तमश्लोक, नारायण, नमोऽस्तु ते।" भगवानुवाच—"त्वत्सदृशैः सह गृहं आगमिष्यामि। दुष्टयदूनृपं हत्वा सखिभ्यः प्रीतिं दास्यामि।" इति श्रीभगवता उक्तः, अक्रूरः, दुःखितचित्तः अपि, नगरं प्रविश्य, कंसाय कार्यं निवेद्य, स्वगृहं जगाम। ततः अपराह्णे भगवान् कृष्णः सङ्कर्षणेन सह, गोपैः परिवृतः, नगरदर्शनकाङ्क्षिभिः, मथुरां प्रविवेश। स तां पुरीं विलोकयामास—मणिस्फटिकतोरणैः, सुवर्णकल्पितद्वारैः, ताम्रपटपृष्ठैः, गभीरस्रोतसां दुर्गमसेतुभिः, उपवनोपेतां च। तत्र सुवर्णकलशैः, मुक्तामणिवेदिकाभिः, सभाभवनपङ्क्तिभिः, वैडूर्यहीरकनीलमणिप्रवालमुक्ताफलमरकतखचितैः रत्नमण्डपैः शोभितां ददर्श। पक्षिशुकशुकैः पूरितवातायनद्वारतलैः, वारिप्रक्षालितमार्गचत्वरपण्यानि, माल्यचन्दनाक्षतैः विरचितानि, पुष्पधूपपात्रैः विभूषितानि च दृष्टवान्। गृहद्वाराणि पूर्णकलशैः दधिसुरभितैः, पुष्पपङ्क्तिभिः, दीपपङ्क्तिभिः, कदलीस्तम्भैः, पत्रतोरणैः, वस्त्रपताकाभिः अलङ्कृतानि अपश्यत्। ततः वसुदेवसुतौ, सखिभिः परिवृतौ, राजमार्गे प्रविशन्तौ, नगरस्त्रियः, द्रष्टुकामाः, प्रमोदस्फुटितहृदया, गृहशिखराणि आरोहन्त्यः, त्वरया समागताः। काचित् वस्त्राभरणानि सम्यक् न धारयन्ति, काचिदेककुण्डलाङ्गदधारिणी, काचिदेकनेत्राञ्जनलिप्ता। काचित् अपि भोजनं त्यक्त्वा, उत्सवमपि विस्मृत्य, अस्नाता आगता; काचिद् शयानात् शृण्वन्ती गृहीत्वा शिशुं, मातरः अपि, त्वरया निर्गता। स भगवान् कमलनयनः, सस्मितविलासैः, मृदुचेष्टितैः, तासां चित्तानि हरन्, मदगज इव, नेत्रसुखं हृदयमुदं च ददौ। पुनः पुनः तं विलोक्य, स्मितावलोकितैः तासां मानो जागृतः, तं परमानन्दमात्मन्यङ्कयन्त्यः, रोमाञ्चिताः, दुःखं विस्मृत्य, तुष्टिम् अपूर्वां प्रापुः। प्रफुल्लमुख्यः स्त्रियः गृहशिखरात् समुत्क्षिप्य, पुष्पवृष्टिं शुभाशिषां कृष्णबलरामयोः उपरि चक्रुः। ब्राह्मणाः अपि, विविधेषु स्थलेषु, दध्यक्षतपात्रैः, जलकलशैः, माल्यगन्धादिभिः तौ पूजयामासुः। नगरजनाः ऊचुः—"किं तपः कृतवन्त्यो व्रजयोषितः, ये एते द्वाविव, मानुषलोकमहोत्सवौ, पश्यन्ति?" इति। एवम् गच्छन्तौ, कृष्णः गदाग्रजः, एकं रंगकारं, एकं रंगवर्णकं दृष्ट्वा, तस्मात् शुभ्रवस्त्राणि याचेति।