अक्रूरः भगवन्तं विविधैः रूपैः स्तुवन् प्रणम्य उवाच—"अनन्ताय, अतीरवर्तिने, मन्दरधारणाय, भूम्युद्धरणक्रीडनाय वराहरूपिणे ते नमः। अद्भुतसिंहाय, साधूनां भयापहाय, त्रैलोक्यविक्रमाय वामनाय ते नमः। भृगुपतये, वनान्ते क्षत्रियदर्पविनाशिने, रघुवराय, रावणविनाशिने च नमः। वासुदेवाय, सङ्कर्षणाय, प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतानां पतये नमः। शुद्धाय बुद्धरूपाय, दैत्यदानवमोहिने, कल्क्यवताराय, पापदुष्टनृपविनाशिने ते नमः। हे भगवन्, त्वदीयया मायया एष जीवलोकः मोहितः, अहं-ममेत्यभिमानग्राहः कर्ममार्गेषु भ्रमति। अहं च देहपुत्रगृहधनबन्धुसम्बन्धादिषु सत्यत्वमिव मन्यमानः, स्वप्नतुल्येषु वस्तुषु भ्रमन्, तत्त्वमज्ञानात् मोहितः भ्रमामि। द्वन्द्वमोहितचित्तः, तमसावृतः, न स्वस्य प्रियं जानामि, अनात्मस्वरूपदुःखेषु आसक्तः। यथा मूढः तृणैः छन्नं जलं विहाय मृगत्रिष्णां धावति, तथा अहम् अपि त्वां विहाय मृषारूपाणि विषयान् अनुधावामि। कामकर्मनिघ्नचित्तः, दुःखितधीः, इन्द्रियैः कठिनं नियन्तुं न शक्नोमि, मनः इह तत्र चालयन्। अतः अहं तव तावद् दुर्लभं पादारविन्दम् आश्रितः, एतदपि तव कृपया सञ्जातम् इति मन्ये। जन्ममृत्युसंसारात् विमुक्तिः तदा एव सिध्यति, यदा भगवन्, तव सम्यगुपासने मनः प्रवर्तते। शुद्धचिद्रूपाय, निश्चितिकारणाय, पुरुषप्रधनाधिपाय, अनन्तशक्तिब्रह्मणे नमः। वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशिने, हृषीकेशाय नमः, शरणागतं मां पालय।" एवं चतुर्विंशत्यधिकचत्वारिंशद्भिः श्लोकैः स्तुतिः समाप्ता। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे प्रथमस्कन्धे दशमेऽध्याये 'अक्रूरस्तुतिः' नाम चत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीशुक उवाच—अक्रूरः एवं स्तुवन्, भगवतः तद्रूपं जलान्तर्गतम् अपश्यत्, ततः स नटवद् अन्ते स्वलीलां संहृत्य, कृष्णः तद्रूपं पुनः अन्तर्धापयामास। दर्शनान्ते त्वरया अक्रूरः जलात् निर्गत्य, आवश्यकानि कर्माणि कृत्वा, विस्मितचित्तः रथं प्रति प्रत्यगच्छत्। तत्र हृषीकेशः तम् अपृच्छत्—"किं दृष्टवान् असि, भोः, किमद्भुतं, भूमौ, दिवि, वा जले, येन त्वमिदानीम् इत्थं विस्मितः?" अक्रूरः सस्मितं प्रत्यूचत्—"यावन्ति अद्भुतानि अस्मिन्लोके, भूमौ, दिवि, जले च, सर्वाणि तव एव, विश्वात्मन्, स्थितानि। अहं किं दृष्टवान्, यद् मम अज्ञातम्? यत्र सर्वाण्यद्भुतानि तिष्ठन्ति, त्वां दृष्ट्वा, हे ब्रह्मन्, किमत्र अद्भुतं द्रष्टुं शक्यम्?" एवं उक्त्वा, गान्दिनिपुत्रः रथं प्रचोदयामास, दिनान्ते रामकृष्णौ मथुरां प्राविशत्। मार्गे राजन्, ग्रामवासिनः सर्वत्र सङ्गम्य, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा, हर्षपूर्णचित्ताः, ताभ्यां दृष्टिं न अपास्यन्त। एतस्मिन्नन्तरे, व्रजवासी जनाः, नन्दमुख्याः गोपालाश्च, नगरस्य उपवनानि प्राप्ताः, तत्र प्रतीक्षां चक्रुः। ततः सर्वलोकनाथः भगवान्, तान् सन्दर्श्य, अक्रूरस्य हस्तं स्वहस्तेन गृह्य, सस्मितं तं सान्त्वयामास। "त्वं रथेन सह नगरं गृहं च प्रविश, वयं तावत् इह स्थास्यामः, अनन्तरं च नगरदर्शनाय आगमिष्यामः।" अक्रूरः प्राह—"भगवन्, युवाभ्यां विना अहं मथुरां न प्रवेक्ष्यामि। मां मा त्यज, प्रभो, भक्तं त्वं भक्तवत्सलः। आगच्छ, गृहाणि स्वीयानि स्वजनैः सह पावय, अच्युत, भ्रात्रा, गोपालैः, सखिभिः च सह। भवतः पादरजसा गृहिणां गृहाणि पावय; यस्य शुद्ध्यै पितरः, वह्नयः, देवाश्च अपि न तृप्ताः। यस्य पादयोः प्रक्षालनात् महाबलिः अपि पूज्यः जातः, अतुलां श्रीं प्राप, भक्तिमार्गं च समायात। तव पादोदकं त्रिलोकीं शुद्धयामास, शङ्करः तद् शिरसि धारयामास, सगरपुत्राः स्वर्गं गताः। देवदेव, विश्वनाथ, तव श्रवणकीर्तनं पवित्रम्, यादवश्रेष्ठ, स्तुत्यस्तुत्य, नारायण, नमोऽस्तु ते।" भगवान् उवाच—"सज्जनैः सह गृहं तव आगमिष्यामि। दुष्टयादवे निहते, सखीनां हर्षं करिष्यामि।" शुकः पुनरुवाच—एवं भगवता समाश्वास्य, अक्रूरः सन्दिग्धचित्तः नगरं प्रविश्य, कंसाय कार्यं निवेद्य, स्वगृहं गतः। अथ सायं काले, श्रीकृष्णः सङ्कर्षणेन सह, गोपालैः परिवृतः, नगरदर्शनकाङ्क्षया मथुरां प्रविश्य। स तां नगरीं ददर्श—श्वेतवज्रतोरणैः, सुवर्णमण्डपैः, ताम्रपटपरिखाभिः, दुर्गमकूपैः, उपवनोपेतया शोभिताम्। स्वर्णकलशैः, बाल्कनीभिः, सभाभिः, मणिमयैः वेदिकाभिः, नीलमणि, वज्र, नील, मूक्ता, मरकतैः अलङ्कृतैः प्रासादैः भूषिताम्। जालकवातायनद्वारभूमिषु कपोतमयूरध्वनिभिः पूरिताम्, राजपथचत्वरादिषु जलसिक्तमाल्यचन्दनाक्षतान् विचिक्षिपुः। द्वाराणि गृहाणि च पूर्णकलशैः, दधिसुरभिचन्दनैः, पुष्पपङ्क्तिभिः, दीपपङ्क्तिभिः, नवपल्लवैः, कदलीवृक्षगुच्छैः, वस्त्रपताकाभिः च सुशोभितानि। वसुदेवसुतौ मित्रैः परिवृतौ राजमार्गे प्रविशन्तौ दृष्ट्वा, नगरस्त्रियः तददर्शनलोलुपाः, उत्सुका भवनानि आरुह्य, हर्षेण पूरिताः। काचित् शीघ्रम् आभरणवस्त्राणि विकलितानि धारयामास, काचिद् अलङ्करणं विस्मृत्य केवलं कर्णकपोलयोः एकं भूषणं धारयामास, काचिद् एकाक्षिणि अञ्जनं अलङ्कृत्य, काचिद् भोजनं अध्यास्य, काचिद् स्नानं विना, काचिद् शिशुं स्तन्यं त्यक्त्वा, काचिद् उत्सवमपि विस्मृत्य, श्रीकृष्णदर्शनलालसा निर्गता।