अक्रूरः भगवन्तं विविधैः स्तोत्रैः सान्त्वयन् प्रणम्य उवाच—नमस्ते आद्य मच्छरूपाय, यः प्रलयाम्भसि विचरन् सृष्टेः आरम्भे स्थितः; नमो हयशीर्ष्णे, मधुकैटभनाशनाय। नमस्ते विशालाय, अतीव पाराय, अचिन्त्याश्रयाय, मन्दराचलोत्प्लवाय; यः पृथिवीं उद्धरति वराहरूपेण, तस्मै नमः। अद्भुतसिंहरूपाय, साधूनां भीतिनाशनाय नमः; त्रैलोक्यविक्रमाय वामनाय च पुनः प्रणमामि। भृगुपते, दर्पितक्षत्रियविनाशनाय, वनचराय नमः; रघुवीर्यश्रेष्ठाय, रावणान्तकाय नमः। वासुदेवाय नमः, सङ्कर्षणाय च; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतानां पतये नमः। बुद्धरूपाय, शुद्धाय, दैत्यदानवमोहनाय नमः; कल्क्यवतारे, दुष्टराजविनाशनाय, पापक्षयाय च नमः। भगवन्, तव मायया एष जीवलोकः मोहितः, अहङ्कारममकारवशात् कर्ममार्गे भ्रमति। अहं शरीरपुत्रगृहधनबन्धुषु सत्त्यमिव मन्ये, तव विमूढः स्वप्नसदृशेऽस्मिन् संसारवृत्ते भ्रमामि। द्वन्द्वमोहितचित्तः, तमसावृतः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनात्मनि दुःखसंसक्तः। यथा मूढः जनः तृणाच्छन्नं जलं विहाय मृगत्रिष्णां धावति, तथा अहं त्वत्तो निवृत्तः मायामनुधावामि। दीनबुद्धिः कर्मकामवशात् चञ्चलैः इन्द्रियैः आकृष्टः मनो निग्रहीतुं न शक्नोमि। तव चरणयोः समागतः अस्मि, यत् अयोग्यैः दुर्लभं, तदपि तव प्रसादेन एव मन्ये; जन्ममृत्युभयात् मोक्षः तदा एव, यदा तव सम्यगुपासनया मनः समर्प्यते। शुद्धबोधस्वरूपाय, नित्यनिश्चयकारणाय, पुरुषप्रधनपतये, अनन्तशक्तिब्रह्मणे नमः। वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशकाय नमः; हृषीकेश, नमस्ते, शरणं प्रपन्नं मां पालय। एवं चतुर्विंशतिस्लोकैः भगवन्तं स्तुत्वा, अक्रूरस्य स्तुतिः समाप्ता अभवत्—इति श्रीमद्भागवते महापुराणे प्रथमस्कन्धस्य दशमे भागे 'अक्रूरस्तुतिः' नाम चत्वारिंशोऽध्यायः। एवं स्तुवति तस्मिन्, श्रीशुक उवाच—भगवान् जलान्तरे स्वस्वरूपं प्रादर्शयत्, ततः नटवत् स्वलीलां संहृत्य तद्रूपं पुनः गुहायाम् अन्तर्धापयत्। तद्रूपं तत्रैव न दृष्ट्वा, अक्रूरः शीघ्रं जलात् निष्क्राम्य, सर्वकृत्यानि समाप्य, विस्मितचित्तः रथं प्रति प्रत्यागच्छत्। हृषीकेशः तम् अपृच्छत्—"हे अक्रूर, किं दिव्यं ददर्शिथ, भूमौ, व्योम्नि, वा जले, यत् त्वं विस्मितः दृश्यसे?" अक्रूरः प्राह—"यद् अद्भुतं इह दृश्यते, भूमौ, व्योम्नि, वा जले, तत् सर्वं त्वयि, विश्वात्मनि, दृश्यते; अहं किं न जानामि? सर्वस्मिन्नेव आश्चर्ये त्वद्रूपदर्शनात्, किं विशेषं मया दृष्टम्?" एवं कथयित्वा, गांदिनिपुत्रः रथं समादिश्य, दिवस्य अन्ते रामकृष्णौ मथुरां प्रति निन्ये। मार्गे, राजन्, ग्रामवासिनः सर्वत्र समागताः, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा हृष्टमना, तत्रैव स्थित्वा, ताभ्यां दृष्टिपातं न शेकुः। तदानीं, वृजवासिनः, नन्दमुख्याः गोपालैः सहिताः, नगरोद्यानं गत्वा, तत्रैव प्रतीक्षां कृतवन्तः। तान् मिलित्वा, जगन्नाथः भगवान्, अक्रूरस्य प्रहर्षपूर्णं हस्तं स्वहस्तेन गृहीत्वा, सस्मितं सन्ददर्श। भगवान् उवाच—"त्वं रथेन सह नगरं स्वगृहं प्रविश, वयं तावत् अत्रैव स्थित्वा नगरदर्शनाय आगमिष्यामः।" अक्रूरः प्राह—"भगवन्, युवाभ्यां विना अहं मथुरां न प्रविशेयम्; मां न परित्यज्यताम्, अहं भक्तः, युवां भक्तवत्सलौ।" पुनः स प्रार्थयत्—"आगच्छतु, अच्युत, गृहं गत्वा, भ्रातृभिः, गोपालैः, प्रियसखिभिः सह गृहं पावनं कुरुत। गृहिणां गृहं तव पादरजसा पाव्यते; तद्भिः पवित्रैः पितरः, वह्नयः, देवाश्च अप्यन्यथा तृप्तिं न यान्ति। तव पादप्रक्षालनजलैः बली महान् पूज्यः अभवत्, अतुलां श्रीं प्राप, भक्तिपथं च। तव पादोदकैः त्र्यलोक्यं शुद्धीकृतम्; शिवः तानि शिरसि धारयामास, सगरपुत्राश्च स्वर्गं गताः।" "देवदेव, जगन्नाथ, श्रवणकीर्तनपावन, यदुप्रवर, उत्तमस्तोत्रगुणगण, नारायण, नमोऽस्तु ते।" भगवान् उवाच—"महाभाग, अहं साधुभिः सहितः तव गृहं आगमिष्यामि; दुष्टयदुपतिं हत्वा, सखीनां हर्षं करिष्यामि।" इति भगवता उक्तः, अक्रूरः विषण्णचित्तः अपि नगरं प्रविश्य, कंसाय कार्यं निवेद्य, स्वगृहं गतः। सायं काले, श्रीकृष्णः सङ्कर्षणेन सह, गोपालैः परिवृतः, नगरदर्शनकाङ्क्षया मथुरां प्रविष्टः। तत्र स नगरी द्वारशिलास्फटिकमयी, सुवर्णतोरणविनिर्मिता, ताम्रपटपरिखा, दुस्तरखातसंयुक्ता, उद्यानोपवनशोभिता, दृष्टा। तत्र सुवर्णशिखरयुक्तानि प्रासादानि, सभामण्डपपंक्तयः, रत्नमणिवेदिकाभिः भूषितानि, बकुलमणिस्फटिकमणिकोरलमुक्तापन्नैः अलङ्कृतानि गृहाणि। वातायनद्वारतलानि कपोतमयूरस्वनैः पूरितानि; राजमार्गाः, विपणयः, चत्वराणि जलसिक्तानि, पुष्पगन्धचन्दनाक्षतैः छिन्नानि। गृहद्वाराणि पूर्णकलशैः, दधिसन्दनलेपितैः, पुष्पपङ्क्तिभिः, दीपपङ्क्तिभिः, पत्रमालाभिः, कदलीस्तम्भैः, पताकावलीभिः सुशोभितानि। तत्र वसुदेवसुतौ, सखिभिः परिवृतौ, राजमार्गे प्रविशन्तौ दृष्ट्वा, नगरस्त्रियः, तौ द्रष्टुम् उत्सुकाः, त्वरया गृहशिखराणि आरूढाः, हर्षपूर्णाः अभवन्। काचित् त्वरया वस्त्राभरणानि विरचितानि अप्यन्यथा धारयामास; काचित् अलङ्कारं सम्यक् न स्थापयित्वा, काचित् केवलं कर्णकुण्डलं वा नूपुरं एकं धारयामास; काचित् एकाक्षिपत्रं केवलं अलङ्कृतवती। एवं श्रीमद्भागवते महापुराणे, अक्रूरस्तुतिपूर्वकं भगवान्नन्दनयनं श्रीकृष्णस्य मथुराप्रवेशः सम्यक् वर्णितः।