अन्ये त्वां शिवमार्गेण, शिवेनोपदिष्टेन पन्थसा, बहुधा बहुविद्योपदेशैः पूजयन्ति, हे भगवन्। वस्तुतः, येऽपि अन्यदेवताभक्ताः सन्ति, तेषां मनः अन्यत्र स्थितं स्यात्, तथापि ते सर्वे त्वामेव पूजयन्ति, सर्वदेवतामयम् ईश्वरम्, हे नाथ। यथा पर्वतसमुत्थिताः नद्यः वर्षेण पूरिताः सर्वतः समुद्रमेव प्रवहन्ति, तथैव सर्वे मार्गाः त्वामेव अन्ते प्राप्नुवन्ति। सत्त्वं रजस्तमांसि च तव प्रकृतेः गुणाः; एषु सर्वाणि भूतानि, ब्रह्माद्यचलान्तानि, प्रविष्टानि सन्ति। नमस्तेऽस्तु, अनासक्तदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचेतसां साक्षिणे; अज्ञानसमुत्थितोऽयं गुणप्रवाहः देवमनुष्यपशुषु विचरति। अग्निः तव मुखम्, पृथिवी पादौ, सूर्यः नेत्रम्, नभः नाभिः, रथः हृदयं, दिशः श्रोत्रे, द्यौः शिरः, इन्द्राद्या देवाः भुजौ, समुद्राः उदरम्, वायुश्च श्वासः, बलं तव वीर्यम्। वृक्षौषधयः तव रोमाणि, शिरोरुहाः तृणवनस्पतयः, मेघाः अस्थिनखाः, पर्वताः दन्ताः, निमेषः अहोरात्रे, प्रजापतिः मनः, वर्षा रेतः, वीर्यं तव स्मृतम्। त्वयि, अक्षरे आत्मनि, हे पुरुष, लोकाः पालकैः सह, जीवसमूहश्च प्रतिष्ठितः, यथा जलचराः जले, यथा मधुकटे युञ्जते, यथा चित्ते विचाराः उत्पद्यन्ते। याः याः रूपाणि त्वं क्रीडार्थं धारयसि, ताभिरेव लोका मलशुद्धाः सन्तः हर्षेण तव कीर्तिं गायन्ति। नमः आदिमत्स्याय, यः प्रलयाम्भसि विचरन् आसीत्; हयशीर्षाय ते नमः, मधुकैटभनाशनाय। नमो विशालाय, अतीराय, मन्दरधारिणे; भूम्युद्धरणरते वराहरूपाय ते नमः। नमः अद्भुतसिंहाय, सतां भयापहाय; नमः वामनाय, त्रैलोक्यविक्रमाय। नमो भृगुपते, यः क्षत्रियदर्पं वनान्तरे विनाशयामास; नमः रघुवराय, रावणविनाशनाय। नमो वासुदेवाय, नमः सङ्कर्षणाय; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतानां पतये नमः। नमः बुद्धाय, शुद्धाय, दैत्यानां दानवानां मोहाय; नमः कल्क्यरूपिणे, पापध्वंसकलेशाय। हे भगवन्, एष जीवलोकः तव मायया मोहितः, अहं ममेति मिथ्याबुद्ध्या कर्मपथे भ्रमति। अहं मोहितः, देहपुत्रगृहधनबन्धुस्वादिषु वस्तुषु सत्यबुद्ध्या भ्रमामि; स्वप्नमायावद्भिः वस्तुभिः तत्त्वतस्ताः सत्यमिव मन्ये। द्वन्द्वमोहितचेताः, तमसावृतः, न वेद्मि आत्मनः प्रियं, अनात्मनि दुःखद्रव्येषु आसक्तः। यथा मूढः, तृणैः छन्नं जलं विहाय मृगत्रिष्णां धावति, तथा अहम् अपि त्वां परित्यज्य मायिकान् पदार्थाननुधावामि। कामकर्माभिहतः, दुःखितचित्तः, इन्द्रियैः दुर्निग्रहैः इतस्ततः नीयमाने मनसि, निग्रहेऽसमर्थः अस्मि। एवं तव दुरापे पादौ शरणं प्राप्तवान् अस्मि; एतदपि तव प्रसादात् मन्ये, हे भगवन्। यदा मनः सम्यग्भक्त्या तव पूजायां प्रवर्तते, तदा स जीवः संसारबन्धनात् विमुच्यते, हे पद्मनाभ। नमः शुद्धचिद्रूपाय, सर्वनिश्चयहेतवे; पुरुषप्रधनाधिपाय, अनन्तवीर्यब्रह्मणे। नमो वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशनाय; नमस्ते हृषीकेश, शरणागतं माम् आव रक्ष। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे परमहम्स्यां संहितायां, दशमस्कन्धस्य पूर्वार्धे, अक्रूरस्तोत्रनाम चत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। श्रीशुक उवाच—एवं स्तुवति तस्मिन्, भगवान् जलान्तर्गतो रूपं दर्शयित्वा, नट इव नाट्यसमाप्तौ, कृष्णः तद्रूपं पुनः संहृतवान्। तस्य तद्दर्शनं लीनं दृष्ट्वा, स शीघ्रं जलात् निर्गत्य, कृतकृत्यः सन्, विस्मितः रथं प्रति प्रत्यगच्छत्। हृषीकेशः तम् अपृच्छत्—'किं किञ्चिद् अद्भुतं दृष्ट्वा त्वं, भूमौ, दिवि, वा जले, विस्मितः इव दृश्यसे?' अक्रूरः उवाच—'यावन्ति अद्भुतानि अत्र, भूमौ, दिवि, जले वा, तानि सर्वाणि त्वयि, विश्वात्मनि, दृश्यन्ते; किं नु अहम् अदृष्टपूर्वं पश्येयम्?' यत्र सर्वाण्यद्भुतानि सन्ति, भूमौ, दिवि, जले वा, त्वां पश्यन्, हे ब्रह्मन्, इह किम् अद्भुतं मया दृष्टम्? इति उक्त्वा, गांदिनिपुत्रः रथं चोदितवान्; सायं सन्ध्यायां रामकृष्णौ मथुरां प्राविशत्। मार्गे, हे राजन्, ग्रामवासिनः, यत्रकुत्रचित्, समागत्य, वसुदेवसुतौ दृष्ट्वा, हृष्टाः, ताभ्यां दृष्टिं न निवर्तयामासुः। तावत्, व्रजवासिनः, नन्दगोपमुख्याः सह, नगरस्य उपवनानि प्राप्ताः, तत्र प्रत्युत्सुकाः स्थिताः। तैः सह, भगवान् जगन्नाथः, अक्रूरं सस्मितं सानुरागं हस्तं गृहीत्वा, अभिवाद्य, उवाच। 'त्वं रथेन सह नगरं गृहं च प्राविश्य, अस्मान् अग्रे गच्छ; वयं तावदिह स्थास्यामः, ततः नगरं द्रष्टुम् आगमिष्यामः।' अक्रूरः उवाच—'हे भगवन्, युवां विना मथुरां न प्रवेक्ष्यामि; मां मा परित्यज, प्रभो, अहं तव भक्तः, त्वं च भक्तवत्सलः।' 'आगच्छ, गृहं याम, तद् पुण्यं कुरु; अच्युत, अग्रजेना, गोपैः, प्रियसखैश्च सह। गृहिणां गृहाणि तव पादरजसा पवित्रय; यस्य पावन्येन, पितरः, वह्नयः, देवाश्च अपि न तृप्यन्ति।' 'तव पादयोः प्रक्षालनात्, महाबलिः पूज्यः जातः, अतुलां श्रीं प्राप, परमां भक्तिमार्गं च। तव पादोदकं त्रिलोकीं पावयामास; शिवः तद् शिरसि धारयामास, सगरसुताश्च स्वर्गं प्राप्तवन्तः।' 'देवदेव, जगन्नाथ, श्रवणकीर्तनपावन, यदूनां श्रेष्ठ, उत्तमस्तोत्रप्रशस्त, नारायण, नमस्ते।