केचित् शुद्धचित्ताः विधिपूर्वकं कर्माचरन्तः, सर्वात्मानं त्वां बहुधा रूपविभिन्नं, एकरूपमेव च, सम्यक् समुपासते। अपराः पुनः, भगवन्, शिवमार्गानुसारिणः, नानाशास्त्रसम्प्रदायैः उपदिष्टमार्गेण, त्वां शिवरूपेण पूजयन्ति। अन्येऽपि, देवदेव, स्वचित्तं अन्यत्र स्थितमपि सन्, त्वां सर्वदेवतात्मानं, स्वस्वदैवतसम्पूजनेनैव, पूजयन्ति। यथा पर्वतसमुत्थिताः सर्वतो वर्षधाराभिः पूरिताः नद्यः समुद्रं प्रविशन्ति, तथैव सर्वे मार्गाः अन्ते त्वां एव प्राप्नुवन्ति। सत्त्वं रजस्तमसि च तव प्रकृतेर्गुणाः, यत्र ब्रह्माद्यचलान्तानि भूतानि प्रविलीनानि। नमस्ते, असङ्गदृष्टये, सर्वात्मने, सर्वचित्तसाक्षिणे; अयं गुणप्रवाहः, मोहजन्यः, देवमानुषपशुषु विचरति। अग्निः तव वक्त्रम्, पृथ्वी पादौ, सूर्यः नेत्रम्, व्योम नाभिः, रथः हृदयम्, दिशः श्रोत्रे, द्यौः शिरः, इन्द्राद्या देवाः भुजौ, समुद्राः उदरम्, वायुश्वासः, बलं तव तेजः प्रतिष्ठितम्। वृक्षौषधयः तव रोमाणि, शिरोरुहाः तृणानि, मेघाः अस्थिनखानि, पर्वतानि दन्ताः, निमेषः अहोरात्रम्, प्रजापतिः मनः, वृष्टिः जननाङ्गम्, वीर्यं तव स्मृतम्। त्वय्येव, अक्षरे पुरुषे, लोकपालसमेताः भूतगणाः प्रतिष्ठिताः, यथा जलचराः जले, यथा मधुकटे पतङ्गाः, यथा मनसि विचाराः। येन येन रूपेण त्वं क्रीडार्थं अवतीर्यसे, तेन तेन रूपेण जगत् मलशुद्धं कृत्वा, तव कीर्तिं हर्षयन्ति। नमः आदिमत्स्यरूपाय, यः प्रलयाम्भसि विचरितवान्; हयशीर्षिणे नमः, मधुकैटभनाशनाय। नमः अनन्तरूपाय, अतीरसंस्थाय, मन्दराचलोत्थाय; भूमिधारणकृते वराहरूपाय नमः। अद्भुतसिंहरूपाय, साधूनां भयापहाय नमः; त्रिभुवनविक्रमाय वामनाय नमः। भृगुपतये नमः, यः क्षत्रियदर्पं वनान्ते नाशयामास; रघुवराय नमः, रावणविनाशनाय। वासुदेवाय नमः, सङ्कर्षणाय नमः; प्रद्युम्नाय, अनिरुद्धाय, सात्वतानां पतये नमः। शुद्धबुद्धये बुद्धरूपाय, दैत्यदानवमोहकाय नमः; कल्किरूपाय, दुष्टनृपविनाशकाय नमः। भगवन्, एष जीवलोकस्तव मायया मोहितः, अहं ममेत्यभिमानग्राहेण, कर्मपथे भ्रमति। अहं च, देहपुत्रगृहधनबन्धुसम्बन्धेषु, तत्त्वत्वाभिमानेन, स्वप्नवद्भ्रान्त्या, तान् सत्यमिव मन्ये, तव मोहं प्रव्रजामि। द्वन्द्वमोहितचित्तः, तमसावृतः, आत्मनः प्रियं न जानामि, अनात्मनि, अनित्ये, दुःखद्रव्येषु आसक्तः। यथा मूढः तृणच्छन्नं जलं विहाय, मृगत्रिष्णां धावति, तथाहं त्वां विहाय, मृगमरीचिकाः अनुध्यायामि। दुःखितचित्तः, कामकर्माभिहतः, इन्द्रियैः दुर्निग्रहैः, मनः इह तत्र चालयितुं न समर्थः। एवं, तव दुष्प्राप्ये पादपद्मे शरणमागतः; एतदपि तव प्रसादेनैव मन्ये, भगवन्। जन्ममृत्युभयाद् विमोक्षः तस्य भवति, यस्य मनः तव यथार्हपूजायाम् अनुविद्धं, पद्मनाभ। नमः शुद्धबोधाय, निश्चयहेतवे, पुरुषप्रधानेश्वराय, अनन्तशक्तिब्रह्मणे। नमो वासुदेवाय, सर्वभूतविनाशकाय; हृषीकेश, नमस्ते, शरणागतं मां पालय। इति श्रीमद्भागवते महापुराणे, परमहनसां संहितायाम्, प्रथमस्कन्धे, चतुर्विंशत्यधिकचत्वारिंशत्तमेऽध्याये, "अक्रूरस्तुतिः" नाम चतुर्विंशदधिकचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। एवं स्तुवति तस्मिन्, भगवान् स्वं रूपं जले दर्शयित्वा, नटवत् कृतकार्यः, कृष्णः तद्रूपं पुनरपि सन्कोचयामास। तद्रूपं विलीनं दृष्ट्वा, स शीघ्रं जलात् निष्क्रम्य, सर्वकृत्यं निर्वह्य, विस्मितः रथं प्रतिपद्य। तं विस्मयाकुलं दृष्ट्वा, हृषीकेशः पप्रच्छ—"किं अद्भुतं भूमौ, दिवि, वा जले दृष्टवान्, यत्त्वं एवं विस्मितः?" अक्रूरः प्राह—"यावन्ति अद्भुतानि भूमौ, दिवि, जले वा, तानि सर्वाणि त्वय्येव, विश्वात्मनि, दृश्यन्ते; किं तत्र मया न दृष्टं यद् मम न ज्ञातम्?" येषां भूमौ, दिवि, जले वा, सर्वाणि अद्भुतानि सन्ति, तान्यपि त्वां दृष्ट्वा, हे ब्रह्मन्, किमत्र मया अद्भुतं दृष्टम्? इत्युक्त्वा, गांदिनीसुतः रथं समीहितवान्, च रात्र्यन्ते रामकृष्णौ मथुरां प्रावेशयत्। मार्गे, राजन्, ग्रामवासिनः सर्वत्र समागत्य, वसुदेवात्मजौ दृष्ट्वा, हृष्टाः, दृष्टिं न चापसारयन्त। तावत्, व्रजवासिनः, नन्दमुख्यैः सह, नगरोद्यानानि प्राप्ताः, तत्रैव प्रतीक्षां चक्रुः। तान् भगवान्, जगन्नाथः, अक्रूरं सस्मितं स्वहस्तेन हस्तं गृहीत्वा, सस्नेहम् उपसंगृह्य, अभिवाद्य। उवाच—"त्वं रथेन सह नगरं गृहं च याहि; वयं तावत् अत्रैव स्थास्यामः, अनन्तरं नगरं द्रष्टुं आगमिष्यामः।" अक्रूरः प्राह—"भगवन्, युवां विना मथुरां न प्रवेक्ष्यामि; मां मा परित्यज, प्रभो, अहं भक्तस्तव, त्वं च भक्तप्रियः।" "गच्छाम, स्वगृहं यावः, तद् धन्यं कुर्याः, अच्युत, अग्रजेन, गोपैः, प्रियसखिभिः सह।" "त्वत्पादरजसा गृहिणां गृहाणि शुद्धयन्तु; तस्य पवित्र्येण, पितरः, वह्नयः, देवाः अपि न तृप्तिम् आप्नुवन्ति।" "तव पादयोरपि प्रक्षालनात्, महाबलिः पुण्यश्लोक्यं प्राप्तः, अतुलां श्रीं, परमां भक्तिपथिं च।" "तव पादोदकं त्र्यंशं पावयामास; शिवः तद् शिरसि धृतवान्; सगरपुत्राश्च तेन स्वर्गं प्राप्तवन्तः।